Briefjes

rogier74:

Rogier is vader van Laura (8), zij heeft sinds anderhalf jaar diabetes.

‘Willen jullie straks mijn eland even goed leggen’

‘Papa en mama: Ik ben heel blij met mijn pompje’

Onze dochter schrijft briefjes. Laura, zo heet ze, plakt ze op de deur van haar slaapkamer, ze schrijft ze op haar bord boven het bureau, of legt ze voor haar bed op de grond. Niet elke dag, maar af en toe, zodat het geen gewoonte wordt. Glimlachend kijken Susan en ik elkaar aan als we er weer één vinden. En we vinden ze echt wel, dat weet ze, want tegen de tijd dat wij op bed gaan is het tijd voor de avond-controle.

“Voorzichtig zonder haar wakker te maken draai ik haar op haar rug, zoek een vinger en prik”

Natte handdoek in de ene hand, glucosemeter in de andere. Voorzichtig zonder haar wakker te maken draai ik haar op haar rug, zoek een vinger en prik. Over het algemeen is het een lichte kreun maar verder slaapt ze er rustig doorheen. Als ze te hoog zit is bijbolussen een makkie sinds ze een pomp heeft. Zit ze te laag dan moeten we haar toch wakker maken. Met haar iets te wijde pyjama zit een klein meisje half-slaperig in haar bed. Met muizenhapjes werkt ze een koekje naar binnen. Zacht leunend tegen mama aan zit ze te knabbelen. Met een iets te schattig stemmetje brabbelt ze dan vaak nog iets, meestal over paarden. Daarna is het tijd om haar weer in te stoppen in de wetenschap dat ze deze nacht weer lekker door zal komen. Een kus op haar voorhoofd en we doen de deur weer achter ons dicht. Door haar diabetes geeft Laura ons deze momenten die we als ouders van een gezond kind wellicht nooit zo bewust hadden meegemaakt. We prijzen ons gelukkig en lachen nog eens om het briefje.

Uiteraard is Laura ook gewoon een meisje van 8. En zoals met alle meisjes van 8 is het niet altijd rozengeur en maneschijn. Laatst bracht ik haar op bed en was ik na 5 minuten wel klaar met het wel/geen kus spelletje dat ze soms speelt. Ik trok de deur achter me dicht en liet een mopperende Laura in bed achter. De jongedame was er na mijn vertrek nog even goed voor gaan zitten en had haar antwoord klaar in de vorm van een briefje op de deur:

‘Ik hoef geen avondkusje meer. Als ik hem al niet krijg als ik naar bed ga dan hoef ik hem nu ook niet. Laura.’

Natuurlijk schat. Welterusten, dikke kus.

Wil je reageren op dit bericht, dan moet je ingelogd zijn met je account.