Home Forums Psychische klachten Geen acceptatie T1

Geen acceptatie T1

Hi allemaal,

Ik ben normaal helemaal niet van het praten over diabetes en wordt er na 4 jaar sinds de diagnose type 1 nog steeds ongemakkelijk van om erover te praten met vrienden en familie. Dus om het op dit forum te zetten is voor mij een hele stap. Het liefst doe ik alsof ik deze ziekte niet heb en het niet bestaat (met hoge bloedsuiker waardes als gevolg). Ik merk dat ik het nog steeds slecht kan accepteren en schaam me er zelfs voor. Soms zelfs een innerlijke boosheid, omdat ik het maar niet kan accepteren en daardoor mijn gezondheid verwaarloos. Prikken en meten doe ik op plekken waar niemand het ziet, etc.

Herkennen jullie dit? En heeft iemand tips?

  • Het leven is niet eerlijk en je hebt stomme pech dat dit je overkomen is. Diabetes beheerst je dagelijks leven, dat blijft. Het zal niet verdwijnen of er moet een wonderbaarlijke medische uitvinding of ontdekking gedaan worden. Vergeleken met 44 jaar geleden is er al heel veel verbetert, dus wie weet. Zoek hulp en ga met je huisarts praten of met je diabetesverpleegkundige.

    • amr

    Één tip; zoek hulp! Via je diabetesverpleegkundige, huisarts of internist.
    Er zijn psychologen gespecialiseerd in deze onderwerpen.

  • Sids vandaag pas account aangemaakt, vandaar de wat late reactie.

    Acceptatie is wat mij betreft een verkeerd woord. En zou bijna uit het woordenboek geschrapt moeten worden. Acceptatie klinkt als een afsluiting, als een gesloten boek. Maar zo werkt het natuurlijk niet.

    Ik wil je adviseren om eens te googlen op ‘levend verlies’. Methoden en artikelen zijn er te vinden over leven met een beperking. Je gezondheid (of bv van je kind) is niet wat het is: (h)erkenning, welke processen kan je tegenkomen/doormaken? Wat is helpend?

    Dit kan je (evt.) meenemen naar je behandelteam om het bespreekbaar te maken.

    Ik zou je adviseren er wel iets mee te doen.

  • Inderdaad. Ik had in het begin van mijn diabetes diagnose (nu zo’n 17 jaar geleden) het er zeer moeilijk mee. Niemand mocht het weten, deed of ik niets mankeerde, ik schaamde mij, tot zolang ik er bijna helemaal doorzat.
    Hulp gezocht bij diabetesverpleegkundige. Beste wat ik ooit gedaan heb. Die mensen helpen je echt. Ik heb nu geen enkel probleem meer om iemand te laten weten dat ik diabetes patiënt ben.

  • Het is niet echt leuk idd om met een late diagnose verrast te worden.

    Zelf heb ik de week na mijn diagnose, het gemeld in een werkoverleg. Dan weten al mijn collega’s waarom ze me soms met een spuit bezig zien. Strikt genomen hebben mijn collega’s er niks mee te maken natuurlijk, maar dan was ik er maar van af.

    Sterkte er mee.

Wil je reageren op dit bericht, dan moet je ingelogd zijn met je account.