Home Forums Corona \’Het is crisis voor iedereen\’ – vervolg op \’Gezinsburnout\’ door DT1

\’Het is crisis voor iedereen\’ – vervolg op \’Gezinsburnout\’ door DT1

Beste mensen,

Mijn vorig bericht, wat bedoeld was om ‘even iets van mij af te schrijven’, werd onverwachts opgepakt door DVN en gedeeld. Vervolgens werd het ook gedeeld door andere diabetesfora. Ook al deed ik het min of meer even voor mijzelf, omdat het voor mij helpt gedachten te ordenen, toch voelde het goed om alle steunende reacties daarop te lezen.
Ik geef ook toe, omdat ik niet wist dat dit gedeeld zou worden, voelde ik een klein beetje schaamte vanwege mijn openheid van het experimentele gebruik van verboden middelen vroeger.

We verkeren momenteel met zijn allen, wereldwijd, in een rare onzekere tijd.
Op het moment van schrijven, hoor ik een ambulance in de buurt (Leeuwarden) voorbij gillen. Het is hier in het noorden (nog) relatief rustig wat betreft geteste gevallen en zeker qua opnames. Toch voel je ook hier aan alles, dat er iets desastreus gaande is in de wereld.

Angst is een slechte raadgever, maar aan de andere kant, de nuchtere Hollandse houding kan ook wel eens een zware onderschatting blijken. Of juist een overschatting van onszelf. Ook hier merk je dat mensen als ‘kampen’ tegenover elkaar komen te staan.
De één roept: paniekzaaiers! De andere roept: mensen zijn gek! Ze zien het als vakantie en gaan er met zijn allen gezellig op uit!

Wij zitten als gezin momenteel ook thuis, in quarantaine, hoe je het noemen wilt. We zijn dan ook een geval apart:
– vader: Diabetes type 1 Lada
– moeder: Astma, verminderde longfunctie
– oudste dochter: Diabetes type 1
– jongste dochter: Diabetes type 1, bronchitis (luchtwegaandoening)
We zijn met regelmaat nog wel genoodzaakt om naar de supermarkt te gaan hier in de buurt. Natuurlijk gaan we dan niet met zijn allen, ik ga dan zelf.
Of ik het nu verkeerd aanvoel, maar je proeft ook daar dat het niet hetzelfde is als normaal, ook al probeert iedereen zich zo wel voor te doen.
Maar wat moet je anders? Naast het virus ook de paniek verder verspreiden?
Je probeert je zo goed mogelijk aan de voorschriften te houden, ook al is dat soms toch verdomd lastig. Voor je het weet heb je al weer even in je oog zitten wrijven of kuch je even zonder dit in je elleboog te doen. Op dat moment observeer je vanuit je ooghoeken ook even of mensen je al verafschuwt bestempelen als Corona-patiënt en tegelijkertijd bedenk je je wat voor onzin dat toch is.
Of toch niet? Volgens de laatste NOS-berichten verspreid het virus zich via luchtdeeltjes en oppervlakten en kán het virus uren overleven bij goede omstandigheden!
Helpt niet echt voor de gemoedsrust, in alle eerlijkheid. Maar in mijn optiek kan dat wel eens kloppen en dan denk je toch: ‘is dit virus überhaupt wel te stoppen zonder een ‘lockdown’? Maar ook dan ben je er niet zeker van dat je het virus succesvol tegengaat, dat het later mogelijk weer toeslaat en hoe lang moet je dan wel niet in ‘lockdown’?
Dit zijn vragen waar we de komende tijd meer antwoorden op zullen krijgen en voor nu onzekerheid en angst met zich mee brengt.

Ik vermeldde al dat wij als gezin proberen ons zoveel mogelijk te beperken in de sociale contacten. Op 15 maart werd mijn dochter 3 jaar, we hebben de visite afgeblazen en zelf maar een feestje van gemaakt want we hadden al ingeslagen.
Vandaag is mijn moeder jarig (van harte mam!), maar ook daar gaan wij niet op visite. Extra belangrijk ook, omdat onze meisjes al een paar dagen snotteren/kuchen en ik ook.
We behoren ook, net als iedere diabetespatiënt, tot de risicogroepen. Je gaat dan af op hetgeen wat tot nu bekend is en dan stelt het enigszins gerust dat het virus milder verloopt voor kinderen. Daarnaast heeft mijn vriendin, zoals eerder vermeld, astma en een verminderde longfunctie. Toevallig is zij 3 weken geleden met de ambulance opgehaald vanwege een longontsteking ten gevolge van een stevige griep. Ze leek aan de betere hand, totdat ze op een doodnormale dinsdagavond ontzettende stekende pijn kreeg in haar ribben en nek. Ze kreeg al snel geen lucht meer. Een gevoel van verdrinking/verstikking. Laat dat nou dezelfde omschrijving zijn van de IC Corona-patiënten..
Ze is op de spoedeisende hulp getest op Influenza en ons is later verteld dat deze tests ook verder getest zijn op Corona. Het blijft voor ons een vraagteken. Maar daarom, we gaan er vanuit dat dit ‘gewone griep’ was en moeten op onze hoede blijven. Het gaat nu weer goed met haar, maar moest er goed van bijkomen.

Mijn vorige relaas ging heel erg over onze gezinssituatie, een tijdperk waarin ik het persoonlijk voornamelijk even heel moeilijk had.
De maanden erna tot aan deze crisis ging het eigenlijk best goed en waren mijn vriendin en ik bezig onze loopbaan weer verder vorm te geven, met nieuwe perspectieven. Mijn vriendin heeft haar roeping gevonden als crèche leidster en ik kreeg de mogelijkheid te gaan ontdekken of ik alsnog mijn beroep kon gaan maken waarvoor ik gestudeerd heb (heel wat jaren geleden).
Ik zet dit in verleden tijd, omdat mede de Corona-crisis hier nu een stokje voor steekt, we moeten het voor ons uitschuiven.
Toch voelt het nu niet als een zware domper, wel als zoveelste overmachtssituatie. Je leert er anders mee omgaan.

Wat ik nu voornamelijk voel is dat iedereen kwetsbaar is, dat (heel cliché) gezondheid de belangrijkste waarde is in het leven, gevolgd door solidariteit.
Dat laatste zie je in deze tijden gelukkig ook veel, klaar staan voor mensen wanneer het kan en moet. Het gevoel drukte bij mij heel erg dat deze chronische ziektes ons allemaal moest overkomen en ik had moeite met de acceptatie van de aanhoudende gezondheidsproblemen in ons gezin. Misschien raar om te zeggen, maar deze crisis verandert toch iets aan dit gevoel en helpt misschien op een gekke manier. Het doet beseffen dat dit iets is wat iedereen raakt. Het dwingt om te relativeren. Het gevoel bekruipt mij nu, mocht het straks hier in Friesland ook uitbreken, om iets te willen betekenen voor de mensen die het hard nodig hebben. Ook al weet ik zelf juist ook voorzichtig te moeten zijn en een verantwoordelijkheid draag.

Tegen een ieder die zich al stierlijk verveeld of opvreet van irritatie, zou ik willen zeggen: zie het in perspectief, ga iets doen wat je je al eerder had bedacht te doen (in huis of tuin) en help een ander waar je kan.
Paniek zaaien is niet goed en wegwuiven ook niet. Rustig blijven en observeer, handel waar nodig. This time will pass too.

Hou je haaks.
Groetjes Bastiaan.

Wil je reageren op dit bericht, dan moet je ingelogd zijn met je account.