Home Forums Bloedsuikerwaarden Hoe voelt een hypo?

Hoe voelt een hypo?

Hallo!

Een groot deel van de mensen met diabetes heeft wel eens een hypo meegemaakt, maar er lopen ook een boel mensen rond met diabetes die weten dat het risico op een hypo op de loer ligt, terwijl ze niet weten hoe dit voelt. Dit zijn bijvoorbeeld mensen die onlangs de diagnose type 1 diabetes gekregen hebben of mensen die type 2 krijgen of overstappen op insuline of andere medicatie die de kans op hypo’s vergroot.

Op internet en in folders zijn ontelbaar veel lijstjes te vinden met de ‘klassieke’ hypo symptomen als: zweten, trillen, wazig zicht, honger enzovoort. Toch ervaart iedereen een hypo op zijn/haar eigen manier en ik dacht dat het misschien een leuk idee was om hier met elkaar te delen hoe een hypo ‘praktisch’ voelt.

Ik doel dus niet op een rijtje symptomen, maar écht op gevoel. Ik geef hieronder zelf een voorbeeld van mijn eigen ervaring en ik hoop dat meer van jullie willen delen hoe een hypo voelt!

Liefs,
Anne
__________________________________________________________________________________________

Een hypo bestaat voor mij voornamelijk uit een paradoxaal gevoel (een gevoel wat zichzelf een beetje tegenspreekt): aan de ene kant voel ik me slap en wazig, terwijl ik ook een soort kleine ‘rush’ ervaar.

De wazigheid zit voornamelijk in mijn hoofd: als ik een hypo heb dan ben ik heel afwezig en zijn mijn gedachten meestal helemaal ergens anders mee bezig. Mijn concentratie is dus behoorlijk slecht, maar ik kan wel heel gefocust met iets bezig zijn. Als andere mensen iets zeggen hoor ik dat wel, maar het is net alsof het vertraagt binnenkomt en ik niet écht ervaar wat ze zeggen. Woorden komen binnen maar hebben minder betekenis. Het is een grote waas in mijn hoofd waardoor alles wat ik zie, ruik, hoor en voel, wel binnenkomt maar niet omgezet wordt in een concrete betekenis of gedachte.

Aan de andere kant voel ik dus een soort ‘rush’ in mijn lichaam, voornamelijk in mijn buik. Eigenlijk een soort licht ‘vlinders in de buik’ gevoel, in combinatie met spanning en angst, alsof ik een heel spannend examen moet maken. Ik voel me onrustig en een beetje gehaast. Het is een soort algemeen ‘lamlendig’ gevoel.

Praktisch gezien zou ik het omschrijven als een slap en wazig gevoel, met een een ‘rush’ die je letterlijk en figuurlijk probeert op de been te houden, waardoor je toch nog de energie hebt om door te gaan met de dingen die je doet, al dan niet afwezig en wazig en zenuwachtig.

Het gevoel wat ik hier omschrijf kan bij een heftige hypo heel extreem zijn, maar meestal is het maar een licht gevoel: ik ben een klein beetje afwezig, een klein beetje zenuwachtig en voel me een klein beetje net niet helemaal lekker.

  • Exact zoals ik het ook ervaar en dan ervaar ik die rush haast ook nog als iets prettigs.

    • Anoniem
    • Inactief

    De lichamelijke symptomen die bij mij vooral beginnen met een hongergevoel, geen normaal hongergevoel maar veel intenser en trillen over mijn hele lijf. Ik voel me slap en krachtloos. Deze symptomen zijn voor mij duidelijk herkenbaar en volgens mij goed te begrijpen voor een ander als ik het beschrijf. Het trillen is voor anderen ook goed zichtbaar. De bekende motorische moeilijkheden bij een strip uit je potje pakken of de bloeddruppel goed aan te brengen, de Dextro uit het cellofaantje te krijgen.

    In mijn hoofd voel ik een soort waas: heb het gevoel dat alles langzamer gaat. Er treedt een soort vertraagd gevoel op, heel sloom. Ik hoor weliswaar wat men tegen me zegt maar het komt niet echt binnen, het dringt niet door en het blijft niet hangen. Verbanden leggen tussen wat ik zie of hoor, lukt ook maar moeizaam. Ik weet wel wat ik zou moeten doen, nl de hypo oplossen, maar ik kom niet makkelijk en vlot tot actie en het lijkt ook totaal onbelangrijk. En ook de woorden die ik wil zeggen, krijg ik niet goed geformuleerd. De dingen die ik om heen zie, willen niet echt op hun plaats vallen. Wat ik waarneem met mijn zintuigen, maakt geen klik in mijn hoofd. Eigenlijk voel ik me dan heel gelaten en totaal rustig. Even snel handelen lukt dan niet maar ik voel die druk op dat moment ook helemaal niet.

    Gelukkig heb ik nooit zo laag gezeten dat het me in de problemen bracht maar ik vind het een heel rare gewaarwording. Ik omschrijf het vaak als ‘watten in mijn hoofd’

  • Wat een goede vraag Anne!
    Vlak voor ik een hypo krijg voel ik me super, ik ben in een positieve flow, waarin alles helemaal goed lukt. Als ik thuis ben ga ik altijd alles opruimen en schoonmaken. Anderen signaleren dit zelf soms eerder dan ikzelf.
    Dit gedrag is dus eigenlijk al een teken dat er een hypo aan zit te komen.
    (als ik dan prik zit ik iets onder de 4)
    Maar ben ik bijv. boodschappen aan het doen dan kan het gevoel heftiger zijn; moeilijk concentreren, de wereld begint te draaien, ik MOET druivensuiker!
    Ik moet heel erg mijn best doen om me zo normaal mogelijk te gedragen.
    Ik ben gedesoriënteerd, mijn mond begint te tintelen, en ik wil naar huis.
    Aan het hongergevoel moet ik toegeven, ik weet dat ik eerst druivensuiker moet nemen en dan even wachten en weer controleren, maar als ik in een hypo zit houd ik me zelden aan die regel. (toch nog een plak ontbijtkoek, een beker melk, een boterham met hagelslag).
    Als de hypo te ernstig is wordt ik apathisch, ben ik niet meer’aanwezig’.

  • ik leg het bij niet diabeten altijd uit dat hoe zijn zich voelen, na een avond op kroegentocht te zijn geweest en bezopen naar huis zijn gegaan, in de ochtend met een droge mond, trillende handen en beroerd en dan zeggen ze ja dat weet ik nog wel, en dan is mijn reactie, dan nog 10 keer erger.

    dan is het meteen duidelijk ;-)

    • Momo

    Perfect omschreven Markpompje, ik weet voortaan hoe ik het moet uitleggen :-)

    • Jaapie

    Ik hoop dat het nog heel lang gaat duren voordat hier een uitleg kan posten. Gewoon wat eten bij een honger gevoel en het komt wel goed. Tussendoortjes worden soms alleen wat meer. Maar zolang ik geen hoge waardes op dergelijke momenten krijg, vind ik het wel prima.

  • @jaapie

    Ach, zo erg vind ik een hypo nu ook weer niet. Een lichte hypo voel ik amper en is een kwestie van iets lekkers eten en doorgaan. Hoge waardes vind ik een stuk erger!

    • @anne
      Misschien is het heel persoonlijk, hoe iemand een hypo ervaart (of niet ervaart)?
      De een voelt zich belabberd bij een hypo, een ander merkt het nauwelijks?
      Iets lekkers eten en doorgaan is natuurlijk prima, als dat zo voor jou werkt.
      Maar niet iedereen voelt een hypo goed aankomen en er zijn toch wel veel overeenkomsten, als ik zo de ervaringen lees.
      Misschien dat jij (meestal?) geluk hebt met hoe jij je bij een hypo voelt?

      @momo…heel herkenbaar.

    • Anoniem
    • Inactief

    Ik vind vooral hypo’s die snel ontstaan vervelend, en dan hoeven ze niet eens heel diep te zijn. Gelukkig heb ik ze lang niet dagelijks. Hypers vind ik vervelend worden als de enorme dorst erbij komt kijken en je bijna het huis niet meer uit durft omdat je zo vaak moet plassen. Echt lekker voel je je dan ook niet meer natuurlijk.

    • Anoniem
    • Inactief

    Hypo bah wat heb ik daar een hekel aan: scheld mijn vrouw en kind verrot, trillen, zweten krijg de strip niet in de glucose meter, boos, agressief (niet fysiek) bang snel zoete appel eten anders druivesuiker tril nog even door dan bang voor te hoge bloed suiker maar een voordeel even een lekkere bruine boterham met kaas voor de langzame koolhydraten!

    • Momo

    Ik vind hypo’s een stuk onaangenamer dan hypers, die voel ik nauwelijks. Ik heb regelmatig last van hypo’s. Ik voel ze wel redelijk goed aankomen, maar soms gaan ze heel snel en heel laag. Dan duurt het bij mij echt wel een tijdje voordat ik me weer oké voel. Vaak voel ik me na zo’n zware hypo erg moe en wil ik eigenlijk alleen maar slapen. Ik vind hypo’s echt het vervelendste aspect van insuline moeten spuiten. Ik word absoluut niet agressief, maar wel redelijk sloom en ik reageer minder alert. Het lijkt ook vaak of iemand het licht heel langzaam aan het dimmen is.

    Ik zou het in ieder geval geweldig vinden als ze een oplossing voor die hypo’s zouden kunnen verzinnen.

  • @Chaim dat klopt wat je zegt! Daarom leek me dit een leuke plek om ervaring uit te wisselen en te zien hoe iedereen het op een andere manier ervaart.

  • ik zag een blog voorbij met een WhatsApp groepje (kan de blog even niet meer terugvinden na het aanmelden), kan ik me hiervoor aanmelden?

    • wymi

    als ik de hypo plotseling voel, dan idd de klassieke symptomen. Zweten, trillen, verhoogde hartslag, misselijk, opgejaagd gevoel en moeilijk uit mijn woorden komen. dan zit ik meestal rond de 2,5 of 2,7.

    Soms voel ik ‘m aankomen. Dan is mijn concentratie verstoord, ik denk langzamer, honger gevoel,en soms echt zo ontzettend chagarijnig ,echt een kort lontje.

    gr wytske

  • ik heb op dit moment vaak 2x per dag een hypo. ook nog eens op een soort van vaste tijden…

    ik heb wat de meeste hier ook hebben, dat wollige in je hoofd ( niet kunnen concentreren, wat dovig), ook heb ik soms het gevoel dat ik flauw ga vallen. verder trillen en zweten (een soort van opvlieger).

    ik kom er over het algemeen wel redelijk snel uit. al vergeet ik vaak eerst snelle suikers te nemen. ik grijp snel naar ontbijtkoek, koekjes, sultanas dat soort dingen.

    maar ik ben het aan het leren….

    hypers vind ik ook minder erg, heb ik tenslotte maanden ingezeten ;)

  • Trillen, een enorme hitte, niet meer beseffen dat je rondloopt…

    …en een enorme drang om de hele voorraad kast leeg te eten :)

  • Meestal verloopt een hypo bij mij ook zoals velen van jullie ervaren, wollig in je hoofd, niet goed kunnen denken, niet goed uit je woorden komen, slap, hongerig en bekaf.
    Ik heb echter in de ruime 36 jaar dat ik type 1 heb ook wel eens anders ervaren, net of je wat ze noemen een “bad trip” hebt. Geen besef van tijd en plaats, alles ziet er vervormd uit, zweten zo erg dat de straaltjes langs je hele lichaam lopen, niet kunnen bewegen en tegelijk het gevoel hebben dat je van de stoel afvalt. Niemand kunnen waarschuwen omdat je niet meer kunt praten…
    Door heel sterk te focussen, alle energie die nog over was te verzamelen en waarschijnlijk een lever die op de rem trapte, ben ik er weer uit gekomen….hoelang het duurde, geen idee, naar mijn gevoel wel een kwartier.
    Mijn toenmalige internist vond het niet zo raar, vertelde dat het lichaam op zo’n moment een stof aanmaakt die op LSD lijkt of het waar is weet ik niet, ik vond het wel heel heftig.

  • Hallo allemaal.
    Iedereen heeft andere symptomen bij hypo`s. merk ik .Als mijn benen beginnen te trillen weet ik hoe laat het is. Meestal zit ik dan zo rond de 3. Drink Op advies van dvk direct een klein blikje cola (150 ml) of sinas.Is voor mij een wondermiddel. Maar ik kan ook hypo,s hebben waar ik niks van merk dwz geen klachten.Het wijst zich dan pas uit met prikken.Soms heb ik het idee dat ik te laag zit , en dan zijn de waarden te hoog. Vorige week nog,27 zo extreem hoog heb ik nog nooit gehad. Maar geen klachten. enkele uren later was het gezakt naar 9. Ik hoef maar kleine hoeveelheden insuline te spuiten, maar wel 4xdaags 3x Novo-Rapid 3-5 EH. Voor de nacht 4 EH Abasaglar. Zit ik boven de 10 dan ook nog Novo rapid extra.Ik ga niet van huis zonder prikattributen en cola, zodat ik een hypo direct de kop in kan drukken. Het is en blijft een onvoorspelbare ziekte,waar je 24/7 rekening mee moet houden.

    • Maye

    Als ik overdag een hypo heb, is het meestal een gevoel in mijn buik alsof ik zweef, gecombineerd met een hongergevoel en verandering in hoe mn ogen scherpstellen (wil mn bril afzetten omdat hij ‘het opeens niet doet’)

    Sinds ik Amiltriptyline gebruik (anti depressivum dat ik voorgeschreven heb gekregen tbv chronsiche-pijnbestrijding) heb ik vrij regelmatig een gevoel wat hier dusdanig op lijkt, dat ik mn BG (eigenlijk) altijd moet checken als ik me zo voel, maar soms is de koektrommel (figuurlijk) dichterbij.

    Als ik ‘snachts een hypo heb, voel ik het niet aankomen, maar word wakker met ‘het klamme zweet’ op mijn lijf: ik heb het ijskoud maar ben tegelijkertijd bezweet. Ik tril, wat je vanbuiten niet kunt zien, maar wat ik in mijn hele lijf voel, het meest in mn buik. Ik ben duizelig/draaierig en zie vlekken. Ik voel een zeer urgente honger.

    Als ik ‘snachts met een hypo naar de keuken ga, is daarna de al eerder genoemde koektrommel leeg. Wat ik sinds kort doe, is mn meter en hypo-doosje boven leggen. Daarin zit precies de hoeveelheid dextro die ik nodig heb, en een plak ontbijtkoek. Ik voel me namelijk zo zwak bij een diepe hypo, dat ik de trap alleen afga omdat ik weet dat daar het eten is, maar als ik boven zit en al dextro op heb, blijf ik daar mooi zitten.

    Ik vind het bij een diepe hypo bijna onmogelijk om te wachten na de dextro. Ik heb bij minder diepe hypo’s gemerkt dat een game op mn tablet spelen, dan helpt. Dat moet geen al te moeilijke game zijn, anders sneuvelt mn tablet nog tegen de dichtsbijzijnde muur, omdat ik vanwege de adrenaline dan niet zo heel handig met frustratie overweg kan.

    O ja, hoe diep de hypo is maakt niet uit, ik word er onhebbelijk van. Laatst flapte ik in de supermarkt er een paar scherpe opmerkingen uit tegen wildvreemden die me in de weg stonden. Niks aan te doen, helaas. Mn vriend weet dat als ik zo ben, ik ws een hypo heb en even met rust gelaten moet worden tot ik me beter voel.

  • Ik heb eigenlijk nog nooit een echte hypo gehad op de manier zoals die hier beschreven wordt, maar deze week had ik wel een aparte ervaring die ik ook niet eerder heb gehad. Ik had in de namiddag op mijn (vrijwilligers)werk een dermate intensief gesprek dat ik er niet aan dacht om mijn tussendoortje te nemen. Toen ik na afloop thuiskwam had ik een vervelend gevoel, nergens zin in, vreemd genoeg ook niet in eten, beetje alsof ik misselijk begon te worden, maar ik had geen last van zweten, trillen, concentratieverlies of woede, alleen een vaag hongergevoel. Ik had ’s avonds nog een eetafspraak, daar ben ik naartoe gegaan en ik voelde me ik me na het eten weer helemaal prima. Ik denk dus dat ik voor het eten zulke lage waarden had dat ik misschien wel tegen een hypo aanzat, maar omdat ik dit gevoel niet eerder had, zag ik dit niet als een waarschuwing om te meten, want dan had ik dat aan mijn waarde kunnen zien en erop kunnen anticiperen, dat weet ik nu voor een volgende keer als ik dit gevoel weer heb. Maar kan dat, kan een gevoel als dit ook op een beginnende hypo wijzen?

    • Maye

    @miepie: dat kan heel goed een aanwijzing zijn dat je tegen een hypo aan zit, of al een hypo hebt. De signalen zijn voor iedereen anders, en kunnen soms ook per keer verschillen, afhankelijk van de situatie, hoe laag je zit en hoe vlug je aan het dalen bent.

    Ik heb het tot zeker een jaar na de diagnose moeilijk gevonden om te weten hoe ik een hypo aan voelde komen, en dat vond ik toen best eng. Ik was 12 en vond de gedachte aan een hypo in de klas ook niet bepaald aanlokkelijk…

    Het is logisch dat je ditmaal niet meette, omdat je pas achteraf bedacht dat je misschien tegen een hypo aangezeten had. Als je je nog eens zo voelt, kun je proberen om dan wel te meten. Zo leer je jouw signalen herkennen.

    • @maye, Daar heb je helemaal gelijk in, ik ben er nu wel alerter op, vorige week had ik ’s morgens een nuchtere waarde van 3.9, daar merkte ik op zich weinig van, maar toen heb ik zo snel mogelijk mijn ontbijt genomen en voor de zekerheid anderhalf uur na mijn ontbijt nog een keer gemeten: 9.8. Dus ik let nu wel meer op dit soort signalen.

Wil je reageren op dit bericht, dan moet je ingelogd zijn met je account.