Home Forums Nieuw met diabetes Klaar met diabetes

Klaar met diabetes

Hallo allemaal,

Sinds vandaag ben ik nieuw op dit forum :) Ik ben gister 32 jaar geworden en heb sinds mijn 11e levensjaar diabetes type 1.
In het begin was het natuurlijk allemaal heel erg wennen, maar na een paar maanden was mijn suiker redelijk stabiel en mijn hba1c en andere waardes zijn al heel lang stabiel. Afgezien van een aantal periodes met veel hypo’s, is het eigenlijk altijd wel goed stabiel geweest.

Nu de laatste maanden, zelfs na aanpassing van mijn insuline gebruik heb ik erg veel last van schommelingen. Aangezien ik nogal een rot periode in mijn leven door ga, vermoed mijn internist dat het mede komt door de stress. Dan maken je bijnieren een stof aan en die stof kan zorgen voor schommelingen.

Altijd heb ik mijn diabetes geaccepteerd, en er zo goed mogelijk mee geprobeerd te leven. Maar nu op dit moment ben ik er helemaal klaar mee, ik kan geen dag leven zonder me zorgen te maken over of ik in de nacht een hypo krijg. Woon sinds een aantal maanden voor het eerst ‘echt’ op mezelf.

Ben benieuwd of er meer mensen van rond mijn leeftijd zijn, die de effecten van stress en depressie door diabetes of met diabetes hebben ervaren.

Heb eigenlijk nooit echt contact gehad met andere diabetici :D wie weet helpt het me door deze periode heen te komen.

  • Jouw vraag is herkenbaar voor velen. Op onze Facebookpagina reageerden een aantal mensen:

    Martine: Heel herkenbaar!

    Ludwina: Idd zoooo herkenbaar!!

    Toos En Jac: Het kan je zeker helpen om met lotgenoten te praten, soms lucht het op en stelt het je gerust……

    Sarah: Ja echt wel. Als je met andere in contact komt. Het help echt wel.

    Eduard: Maak gebruik van de DVN en wordt snel lid en krijgt u alle voordelen ik kan het weten als ALV lid Regio Delta succes!

    En ook in deze topics zul je je wellicht herkennen:
    http://nldiab-menauhant.savviihq.com/vraag-en-antwoord/bericht/acceptatie-doorgaan/
    http://nldiab-menauhant.savviihq.com/vraag-en-antwoord/bericht/voor-mezelf-zorgen/

  • Ik was er ook helemaal klaar mee, nog steeds eigenlijk, maar je doet er helaas niks aan.
    Na zeer lang aandringen en diverse pogingen om op diverse manieren de hba1c en waarden goed te krijgen (koolhydraten ratio herberekenen, correctiebolussen aanpassen, basaalstanden controleren/aanpassen, meer bewegen), heb ik eindelijk een sensor gekregen.
    Het is geen wondermiddel en je moet oppassen om niet heel de dag je waarden te willen corrigeren, maar het geeft een enorme rust en dat is wat je op dit moment nodig hebt.
    Ik sliep sinds tijden weer eens de hele nacht door, ik hoefde, bij wijze van spreken, niet meer met 1 oog open te slapen om mijn lichaam te controleren op hypo of hyper.
    Nu wordt ik wel eens gewekt door een alarm voor te hoog of te laag, dan corrigeert ik dat en kan ik weer verder slapen.

    Je zegt zelf dat je ook depressief bent (was ik ook, maar niet door de diabetes overigens) en op dat moment kan je diabetes er eigenlijk niet bij hebben.
    Helaas zijn de meeste ziekenhuizen niet zo scheutig met dit zeer gebruiksvriendelijke hulpmiddel, want het neemt vaak een deel van je stress weg.

  • Hey,
    Ik herken het wel. Had zelf de eerste jaren ook niet zoveel problemen met de diabetes als nu. Ik heb ook al een tijd last van schommelingen, en dat is ook lastig te accepteren.
    Daarbij merk ik ook dat stress veel meer invloed op mijn bloedsuikers heeft dan ik ooit dacht.
    Ik wil je in ieder geval veel succes wensen de komende tijd, ik denk dat als het straks beter met je gaat, je bloedsuikers ook wat meer zullen verbeteren.
    Ik heb ook niet veel contact met lotgenoten, dit forum kan wellicht helpen?
    Succes! :)

    Groetjes Lavendel

  • Ik herken het. Heb sinds 1,5 jaar diabetes type 1, maar heb ook af en toe momenten dat ik er klaar mee ben. Dat ik bij meer denk, waarom weer die spuit in m’n buik. Dat ik een keer iets wil snoepen, en er toch weer insuline bij moet spuiten. Dat mijn bloedsuiker heel erg schommelt terwijl ik er juist heel bewust mee bezig ben.

    Soms zijn die momenten erg moeilijk, maar gelukkig is het grootste deel van de tijd mijn suiker onder controle te houden, en besef ik me dat als ik me bewust blijf van mijn diabetes ik de controle heb. Helaas betekend dat wel dat ik de rest van mijn leven me bewust moet zijn van mijn diabetes, en er altijd rekening mee moet blijven houden. Dat blijft soms moeilijk, maar gelukkig kan ik er alles nog mee doen,

    • Mies

    Hoi, ook hier herkenning. Ben 33 jaar, sinds 8 jaar diabeet. Altijd redelijk goed ingesteld geweest mbt medicatie. Nu sinds kort gestart met insuline, maar nu veel last van hoge waarden en schommelingen. Ben er klaar mee om me constant zo rot te voelen door die waardes en om overal rekening mee te moeten houden. Wat zou het lekker zijn om eens “normaal” te kunnen leven zoals de meeste mensen in mijn omgeving. Maar vervolgens bedenk ik me dat er zoveel mensen die net zoals jij en ik diabetes hebben en hier toch ook goed mee kunnen leven. Dat helpt me dan om weer door te zetten, weer die prik te zetten en gezond te blijven eten

  • Blehhhhhhh herken het allemaal. Wordt je snachts wel wakker van je hypo’s?
    Ik heb het een jaartje of 20 en ik merk dat de signalen langzaam wel iets veranderen.
    Iedereen baalt wel is verschrikkelijk toch probeer ik te relativeren door te denken dat er ziektes zijn die nog erger kunnen. We kunnen dit wel met ups en downs :-)

    Elkaar maar af en toe opkrikken is het beste medicijn. Veel sterkte en hou je taai!!

    Tineke

Wil je reageren op dit bericht, dan moet je ingelogd zijn met je account.