Home Forums Oproepen In contact met mensen die op latere leeftijd T1 hebben gekregen

In contact met mensen die op latere leeftijd T1 hebben gekregen

Hoi allemaal,

Mijn naam is Marieke, 48 jaar en sinds 2,5 jaar diabetes T1.
Ik ben opzoek naar iemand van ongeveer mijn leeftijd of iig die net als ik op latere leeftijd T1 heeft gekregen. De reden dat ik graag in contact wil komen en eens van gedachten wil wisselen is, omdat ik merk een beetje vast te lopen en behoefte heb om ervaringsverhalen te horen/ uit te wisselen. Ik kijk uit naar je/jullie reactie, bedankt alvast, fijn!

Groetjes,
Marieke

  • Hallo Marieke,
    Ook ik kreeg mijn diagnose diabetes op mijn 45e.
    Alleen dachten ze eerst dat het type 2 was, maar ik paste niet in het profiel.
    Bij nader onderzoek (antistoffen) bleek ik type 1 te hebben.
    Dat is dan Lada. (Latent Autoimmune Diabetes in Adults).
    Dus op latere leeftijd type 1 krijgen.
    Mensen met Lada zijn vaak moeilijk in te stellen. Soms onverklaarbare hoge of lage waardes.
    Momenteel heb ik een pomp en een sensor, en dit gaat stukken beter dan behandeling met de pen.
    Als je wilt kunnen we een keer van gedachten wisselen, maar misschien wil je eerst e.e.a. lezen over Lada.
    Dat kan prima hier en op de site van DVN.
    Groeten, Margreet

    • Ben42

    Hallo Marieke,
    Diagnose rond mijn 35ste, ongeveer 1 maand op medicatie voor type 2 gezet. Na die ‘rampzalige’ maand, flink gewichtsverlies, verzuring, opname in het ziekenhuis en met insuline therapie gestart. Dat is inmiddels ongeveer 25 jaar geleden.

    Ongeveer 2 jaar nodig gehad om aan de ‘nieuwe’ werkelijkheid te wennen. Eerst alles obsessief, de diabetes is wel altijd aanwezig gebleven, maar na die 2 jaar was het wat minder op de voorgrond. We hebben het over 25 jaar geleden, toen was het internet nog net iets minder aanwezig in de maatschappij, dus de beschikbaarheid van informatie was ook kleiner.

    Dus wel op latere leeftijd diabetes gekregen, maar minder recentelijk. Mijn kinderen waren toen nog heel klein. En meten en spuiten (van mij) is zo gewoon voor ze dat ze het als normaal beschouwen. Deze houding heb ik zelf ook, het gaat niet weg, dus doe maar of het normaal is, dat maakt het allemaal (iets) gemakkelijker.

    Mijn instelling is nooit briljant geweest. En de invloed op mijn leven is altijd aanwezig geweest, maar ik laat het niet mijn leven overheersen. (Een ‘jong’ gezin, met twee kleine kinderen zorgt ook dat er belangrijkere dingen in het leven zijn).

    De laatste jaren ben ik weer vrij actief op dit forum. Het voorgaande forum had veel meer ‘verkeer’ en ook op dit forum neemt de omvang van het verkeer de laatste jaren flink af. Wat een beetje jammer is, omdat dit forum ook werd gebruikt voor onderlinge ondersteuning en dagelijkse praat, dat is helaas een stuk minder geworden met de jaren.

    Vriendelijke groet,
    Ben

Wil je reageren op dit bericht, dan moet je ingelogd zijn met je account.