Home Forums Psychische klachten Plotselinge woede door onmacht bij hyper

Plotselinge woede door onmacht bij hyper

Hallo allemaal,

Ik ben vandaag weer ontzettend van mezelf geschrokken en heb daarom besloten om advies te vragen.
Mijn diabetes type I (sinds mijn 2e) is over het algemeen goed geregeld, maar dat vraagt wel dat ik er 24/7 super geconcentreerd mee bezig ben. Ondanks al mijn goede inzet, schiet ik soms, naar mijn idee zonder aanleiding, in een flinke hyper. Ik kan hier dan zo ontzettend kwaad om worden van frustratie. Zo erg dat ik mijn woede uit door tegen muren aan te slaan of met mijn hoofd te bonken. Ik kan dit niet tegenhouden. Het voelt dan zo oneerlijk dat ik ‘gestraft wordt’ zonder dat ik iets ‘fout’ heb gedaan. Gelukkig zakt dit met 10 minuten wel weer, maar ik zou het graag voorkomen.

Zijn er mensen die dit herkennen of tips hebben?
Alles is welkom.

  • Ik kom zelden op dit Trefpunt, maar ik wilde nu iets opzoeken. Toevallig kwam ik jouw bericht tegen, en waar ik het meest van schrok was dat er nog niemand is geweest die gereageerd heeft. Daarom schrijf ik je terug in de hoop dat ik je iets kan helpen.
    Als eerste wil ik zeggen dat je niet gestoord of gek bent wanneer je uit pure frustratie en wanhoop tegen de muur slaat of er met je hoofd tegen bonkt. Je schrikt van je reactie, en dat is een goed teken. Zou je dat niet doen en compleet afgestompt doorgaan met jezelf pijn te doen, dan wordt het een ander verhaal.
    Ik begrijp heel goed je gevoel van onmacht terwijl je zo je best doet. Het is ook niet eerlijk wanneer je al zo veel moet doen en laten, en in jouw geval al vanaf zo’n jonge leeftijd. Gelukkig heb je je instelling redelijk onder controle en verwaarloos je jezelf niet. Dus hierbij een groot compliment voor jou!

    Uit ervaring weet ik waar de voetangels en klemmen liggen in het veld. Ik heb 26 jaar diabetes type 1 en 21 jaar coeliakie waarvoor ik een streng glutenvrij dieet moet volgen.
    Ten eerste wordt diabetes te vaak voorgesteld als een simpele optel- en aftreksom: je gaat dit eten, dan spuit je dat. Een goede balans heeft echter met zoveel factoren te maken, zowel technisch (naald zit verkeerd, luchtbel), fysiek (wat ga je doen uitslapen of sporten), als mentaal (stress voor een examen, een spannende voetbalwedstrijd): alles. Dat zal jij beslist weten, dat hoef ik je niet uit te leggen.
    Ten tweede reikt de kennis van je omgeving vaak niet verder dan dat een diabeet wel eens een hypo kan krijgen. Ze erkennen dat het dan even een vervelend moment voor je is, waarvoor je iets zoets moet eten of drinken. De meeste mensen kennen echter niet die rot hypers, waarbij je je minstens zo beroerd kunt voelen. Laat staan dat ze weet hebben van het gevaar op kort en lang termijn.
    Dus om je weg te bepalen tussen de klippen hypo en hyper moet je continu nadenken, meten, berekenen, spuiten en eten. Dat is bijna niet uit te leggen aan een buitenstaander wat voor gewicht dat op je schouders legt. Het geeft mij wel eens het gevoel in een gevangenis te zitten, waarvan ik weet dat ik er nooit meer uit kom. Dat geeft veel pijn, verdriet, angst en eenzaamheid.
    Ten derde krijg je vaak opmerkingen in de trant van: “je moet je ziekte wel accepteren hoor” of “je moet je ziekte niet zo de boventoon laten voeren hoor”. En daar zit de volgende voetangel waar je in kunt trappen: wat is er mis met mij dat ik het niet accepteer? en doen anderen het dan wel?
    Zelfs in patiënten bladen komen vooral verhalen aan bod komen van mensen die zich niet door de ziekte laten inperken, die alles kunnen doen (bergen beklimmen, diepzee duiken, marathons lopen) en altijd positief blijven. Soms is er wel eens een negatiever verhaal, maar ook die personen gaan daar toch heel soepel mee om.
    Daardoor ontstond bij mij in de beginjaren van mijn ziekte, het idee dat ik een van die zeldzame diabeten was die niet in te stellen is. Totdat ik ging navragen in het ziekenhuis en tijdens een diabetes lezing hoeveel procent nu eigenlijk wel goed is ingesteld: dat blijkt ongeveer de helft te zijn. Met andere woorden: de andere helft die thuis loopt te ploeteren en te foeteren wordt eigenlijk niet gehoord.
    Jarenlang heb ik geknokt om mijn twee ziekten een plaats te geven in mijn leven. Dat hele woord accepteren klopte voor mij totaal niet. Zelf heb ik het liever over aanvaarden, of erkennen dat het mij overkomen is.
    Ik heb een boek gelezen dat heet “Omgaan met ziekte” van Manu Keirse (een Vlaams klinisch psycholoog). Daarin beschrijft hij heel goed wat er met je gebeurt wanneer je moet omgaan met een chronische ziekte die een enorme impact op je leven heeft.
    Ik heb er erg veel aan gehad en hieronder zal ik een aantal belangrijke punten voor je citeren. Daar zal jij je zeker in herkennen en ik hoop dat je er wat moed uit put en dat je in ieder geval weet dat je gevoelens normaal zijn.

    Tot slot nog een laatste tip: wees mild voor je zelf. Zie het niet als fouten die je hebt gemaakt en dat je daar gestraft voor moet worden. De ziekte is erg ingewikkeld en er kunnen meerdere factoren zijn die je ontregelen: je moet aan zoveel denken en er naar handelen! Dat je dan wel een iets vergeten bent te doen, of een verkeerde inschatting hebt gemaakt waardoor je niet goed uitkomt, moet je jezelf niet zo aanrekenen. Haal je schouders maar op en zeg: tja, dat kan gebeuren, en maak vervolgens een berekening en corrigeer. Nogmaals, je geeft zelf aan dat het meestal goed gaat. Dat is iets heel anders dan stelselmatig uit de rails lopen.
    Je bent geen loser door met je oproep naar buiten te komen, maar een zeer dapper mens!
    Ik wens je het allerbeste. Ik vermoed dat je nog jong bent omdat je “since 1999” als naam gekozen hebt en dan zou je nu ongeveer 24 moeten zijn. Ik hoop dat de ziekte, ook al heb je die al heel lang, toch iets meer naar de achtergrond zal gaan.

    Hieronder enkele citaten uit het boek, in van dat mooie Vlaams:

    “Omgaan met ziekte” (2004)
    Manu Keirse
    * Note: dit boek is niet meer te krijgen, maar er is een nieuwe versie die heet “Helpen bij ziekte en pijn”

    Veel problemen spruiten voort uit een verkeerde opvatting over wat aanvaarding van een chronische ziekte is. Men stelt zich de vraag of men wel normaal is, of het wel een volwassen houding is als men steeds opnieuw opstandig wordt bij de confrontatie met de beperkingen van de ziekte. Is volwassenheid niet zich in alle sereniteit neerleggen bij de beperkingen?

    In deze uitspraak klinkt een bepaalde visie over aanvaarding door, die men als volgt kan omschrijven. Aanvaarding zou het resultaat, het eindpunt van een evolutie zijn, waarin men geleerd heeft de moeilijkheden onder ogen te zien, zodat men niet meer beroerd wordt door de problemen.
    Het lineaire verwerkingsproces zou dan gaan:
    ongeloof -> ontkenning -> opstandigheid -> verdriet/neerslachtigheid -> hervatten -> aanvaarding
    (blz.189)

    Ermee leren leven verloopt echter op een andere manier. Aanvaarding of acceptatie is een te vlak woord voor de diepgaande, existentiële beslissing die in de overgang tussen “ziek zijn” en “ziek blijven” wordt genomen.
    Beter zou zijn om het als een grote, golvende cirkel te zien met in het midden het woord “aanvaarding”. Daarom heen staan allerlei woorden als: ontgoocheling, ontkenning, twijfel, angst, woede, opwinding, agressie, marchanderen, wanhoop, opgewektheid, depressie, hoop, geluk en voldoening.
    Het is een weg die nooit eindigt, waarop men steeds verder evolueert. Op deze weg maakt men allerlei gemoedstoestanden door die elkaar afwisselen, vaak in een andere volgorde, soms totaal onverwachts. Men heeft soms de neiging de beperkingen te ontkennen. Men kan door twijfel en angst voor nieuwe complicaties bevangen worden. Men kan opstandig worden omdat men met al deze beperkingen moet leven. Bij vlagen kan men de moed verliezen, het niet meer zien zitten. Er kunnen ook momenten zijn van nieuw perspectief, van voldoening, van verrukking, van rust en welbevinden. Deze harmonie kan plotseling echter weer omslaan in ontgoocheling of opstandigheid. Een kleine aanleiding kan voldoende zijn: iets wat tegenvalt in de behandeling, een nieuwe complicatie, een uitstapje waar men niet aan kan deelnemen.
    Opstandigheid of agressie als iets tegenvalt, zijn geen abnormale reacties, maar het gedrag van de meeste mensen wanneer de verwachtingswereld in elkaar stort. Ontkenning, neerslachtigheid en verdriet zijn belevingsvormen die tot het leven behoren. Aanvaarding is niet het eindpunt dat men bereikt, maar een creatief zoeken naar hoe men adequaat kan omgaan met de beperkingen die de ziekte met zich meebrengen, zonder te blijven steken in één bepaalde reactie. Met de tijd nemen de hoogten en de laagten van deze golfbewegingen wel wat af, en heeft men allerlei manieren gevonden om af te rekenen met de stress die de ziekte met zich meebrengt.
    (blz. 190,191)

    Wanneer iemand wordt getroffen door een chronische aandoening, dan wordt de persoon in kwestie gescheiden van zijn verleden en toekomst. De beelden die hij van zichzelf had en waarvan hij droomde met het oog op de toekomst, kloppen niet meer. Zijn levensverhaal is verbroken. Hij zal moeten trachten de ziekte een plaats te geven in zijn leven, zodat de continuïteit in zijn levensloop wordt hersteld. De biografie moet opnieuw worden vormgegeven. Hiertoe moet een chronische zieke nagaan waartoe hij of zij nog toe in staat is en zich bezinnen op de vraag welke rollen nog mogelijk en zinvol zijn. Een succesvolle uitvoering van nieuwe taken kan leiden tot een nieuwe ervaring van heelheid en tot een herstel van de eigen identiteit.
    (blz. 192)

    • daven

    Lijkt mij dat je er te oberssief mee bezigt bent (en alles waar het woord te voor staat is meestal niet goed ) en moeite hebt om dingen los te laten als die niet zo gaan hoe jij het graag zou willen .(denk dat je ook een perfectionist bent ) Je schrijft je kan dit niet tegen houden ,maar dit is puur je ego die je dit laat denken (vorm van self-sabbotage ) Jij alleen bent degene die hier invloed op heeft en kan veranderen ! Wellicht kun je wel wat professionele hulp gebruiken en wat handvaten leren om dit wat eenvoudiger voor je zelf te maken .(denk aan een psycholoog) Zolang het je leven gaat beheersen en je zelf gaat verwonden is het in mijn ogen tijd om professionele hulp te zoeken .

    Note; nee je bent niet gek ,je moet alleen een andere manier vinden om met je probleem te dealen ! Want automutilatie is geen symptoom van een hyper !😏

    Sterkte ermee 👍👍👍

Wil je reageren op dit bericht, dan moet je ingelogd zijn met je account.