Home Forums Nieuw met diabetes Prikken en spuiten in het openbaar.

  • tafel

Prikken en spuiten in het openbaar.

In de Diabc van April schreef de voorzitter van de DVN, Margreeth Smilde, dat je blijkbaar diabetes kunt hebben zonder dat het opvalt voor je omgeving. Ik heb sinds 16 jaar diabetes. Iedere week gaan we een keer uit eten, meestal in een groot gezelschap. Ik prik en spuit dan aan tafel. Ook met de emancipatie van de diabetici in het achterhoofd.
Nog nooit heeft iemand zich daaraan gestoord. Soms geeft het aanleiding tot leuke gesprekjes. Tot onlangs bij het internationaal eten in het buurthuis. Een boze mevrouw uit de leiding zei dat ik dat voortaan maar op het toilet moest doen.
Ik ben heel benieuwd wat andere diabetici hiervan vinden.

  • ik meet altijd in het openbaar waar ik ook ben, ik heb er toch ook niet om gevraagd om diabetes te krijgen, ooit toen ik nog met de pen in de buik spoot, en dat toch altijd al een beetje verborgen onder de tafel deed, een keer eens een opmerking gekregen van iemand in de trend van ‘junk’ waarop ik duidelijk een straaltje insuline in de lucht spoot en riep ‘jij ook een shot ?’ het gezelschap waar ik bij hoorde lag in een deuk en degene die niet bij ons hoorde maar wel de opmerking maakte is met een rood hoofd weggegaan.

  • ik heb als we uit eten gaan nog ooit aan tafel gespoten.
    Ik trek me altijd terug op het toilet om gezeur te voorkomen.

    • corrus

    Dus moet ik misschien één of andere infectie oplopen op een toilet, omdat er iemand het vréselijk vindt om mij te zien prikken?
    Toen ik nog een spuit gebruikte, spoot ik gewoon in het openbaar.
    Niet dat ik bovenop de tafel ging staan, maar indien iemand het zag dat ik dit deed, heb ik me nooit aan gestoord.
    Ik hield alleen wél rekening met kleine kinderen, want die vinden het vaak héél eng.

  • Ik heb mij nog nooit gemeten en mij een ¨schot¨ gegeven in het openbaar.
    Dan ging ik in een ander lokaal of op het toilet om mij te meten en te spuiten.
    Ik zelf wilde niet dat andere dat zagen wat ik deed wand anders konden ze mij uitleg vragen en ben niet goed te woord, maar anderzijds moed dat wel kunnen n niets van andere aantrekken.
    Nu doe ik dat wel waar andere bij zijn ,nu gebruik ik een pomp wat veel handiger is. BLIJVEN DOEN.
    Gr. August.

  • Voor mij persoonlijk hou ik er niet van om stiekem dingen te doen, dit geldt ook voor het spuiten of meten.
    Het is voor mensen vaak vreemder als je geheimzinnig naar de toilet gaat om te spuiten, dan gaan de mensen bijvoorbeeld denken: die kerel gaat ook altijd vlak voor het eten naar de wc.

    Laat je leven niet leiden door je diabetes. In het begin van de diabetes is dit misschien lastig, maar probeer je zelfvertrouwen en je schaamte te overwinnen. Je maakt het voor je zelf een stuk makkelijker om gewoon in het openbaar te spuiten of te meten. Vaak valt het bij de meeste mensen amper op. Sommige mensen begrijpen ook wat diabetes inhoud door ervaring in hun familie,- of vriendenkring. Van 5/10 gevallen is dit bij mij het geval als ik in het openbaar spuit, zeggen mensen: o je hebt diabetes en dan maak je hier een sociaal praatje van.

    Wat ik soms wel lastig vindt om in de trein of met verjaardagen te spuiten (waar nieuwe mensen zijn of veel toeschouwers), dan lijkt het voor mij gevoel dat iedereen in de ruimte je aan zit te staren (ongemakkelijk en gespannen gevoel). Maar ook zulke situaties moet je vertrouwen overwinnen. Diabetes hoort immers bij jou leven. Vergeet niet dat een heleboel mensen iets hebben. Toch moet je hier leren mee te leven. Spuiten of meten bij mensen die ik dagelijks zie, zijn denk voor de meeste mensen de makkelijkste spuitmomenten.

    Belangrijk voor me zelf is, dat ik niet gaat showen dat ik diabetes heb. Ik probeer bij het spuiten altijd een klein deel van mijn shirt omhoog te doen of kies bewust een zijde van de buik, wat het minste zicht geeft bij de mensen (situatie afhankelijk).

    Ik de drie jaar dat ik diabetes heb, heb ik pas 1 aanvaring gehad met mijn chef op men werk. Die zei toen bot tegen mij, ik wil niet dat je tijdens het eten je zelf meet en spuit; doe dit voortaan maar in de toilet. Op dat moment wist ik niet wat ik moest zeggen, omdat ik toen pas diabetes had en daar ook net pas werkte. De volgende dag kwam hij zijn excuses maken (hij had van zijn vrouw op zijn dak gehad). Nu begrijpt hij beter wat diabetes inhoudt en dat diabetes bij mijn leven hoort.

    • peterdiabetes schreef:

      … Van 5/10 gevallen is dit bij mij het geval als ik in het openbaar spuit, zeggen mensen: o je hebt diabetes en dan maak je hier een sociaal praatje van.

      Ik heb pas geleden iets dergelijks meegemaakt tijdens mijn citytrip naar New York, een paar weken geleden. Ik moest midden op straat (onderweg van de ene toeristische bezigheid naar de andere) even tijd nemen om mijn Lantus te spuiten, anders was ik bang dat ik het zou vergeten.
      Een kaartjesverkoper van een toeristische busroute de net mijn vriend had aangesproken, zag mij bezig ondanks dat ik me toch wat had omgedraaid richting de gevel van een gebouw (ik probeer wel een beetje discreet te blijven als dat zonder al te veel moeite kan), en hij herkende mijn pen als insuline.
      Toen begon hij heel spontaan te vertellen dat zijn zoontje ook diabetes heeft, en dat hij sindsdien veel langer doet over de boodschappen, enz. Het was ondanks het onderwerp toch een leuk gesprek, vooral met veel herkenning. Gewoon een wildvreemde die spontaan over zoiets persoonlijks gaat vertellen… Ik vond dat toch eigenlijk wel bijzonder.

  • Ik spuit mijn insuline wanneer het nodig is. En dan maakt het me niet uit waar dat is, of het een restaurant, trein, vliegtuig etc. is maakt mij niet uit. Als iemand het ziet en het niet prettig vind dan is dat zijn of haar probleem, ik heb er ook niet zelf voor gekozen. En als ze zeggen dat je het de volgende keer maar naar de wc moet gaan omdat ze het niet prettig vinden leg ik gewoon uit dat ik dat niet ga doen. En 9 van de 10 keer snappen de mensen dat wel.
    Een enkeling vind het maar belachelijk dat je geen rekening met hun wilt houden, dan negeer ik ze maar.

    En ik moet zeggen dat je in Nederland er vaker mensen over hoort klagen dan in andere landen in de wereld. Zelfs in de Arabische wereld was het absoluut geen probleem. Nederlanders hebben gewoon vaak iets te zeuren.

  • Ik heb nu 4 jaar diabetes en in het begin spoot ik ook altijd op het toilet. Maar toen las ik idd dat dat niet goed is vanwege de vele bacteriën die daar rondzwerven. Sindsdien doe ik het discreet aan tafel. Gewoon een beetje half onder tafel met een klein stukje shirt opzij. In al die jaren heb ik er nog nooit een opmerking over gehad, denk dat de meeste mensen het gewoon niet door hebben zo. Het is echt niet zo dat ik het ga lopen showen ofzo. Binnenkort ga ik over op de pomp, dat lijkt mij wel een stuk makkelijker in het openbaar.

    • drb01

    Met kleine kinderen gaat het eigenlijk altijd heel goed. Als het ze opvalt wat ik doe, doe ik er niet moeilijk over, en ze zijn gewoon heel nieuwsgierig. Als ze vragen wat het is, leg ik het ze uit, en als ze willen kijken mag dat van mij. Ik heb nog nooit gehad dat kinderen in paniek raakten, meestal als ik het uitgelegd heb is het ‘oh’ en draaien ze nog net niet de schouders ophalend om, om vervolgens naar een speelplaats of zo te rennen, of mama een toetje te vragen of waar het op dat moment dan ook aan denkt. Ik vermoed omdat ik mij gedraag alsof het de gewoonste zaak ter wereld is, en niet dat het iets ‘speciaals’ of ‘engs’ is, ze het ook gewoon accepteren.

    • Anoniem
    • Inactief

    Ik ben vorige week met mijn gezin naar Gran Canaria geweest. Het was voor het eerst dat ik mijn Lantus in het openbaar op de luchthaven moest zetten. Op de heenweg twijfelde ik en heb ik toch voor het invalidetoilet gekozen, mede omdat het er erg schoon uitzag. Op de luchthaven in Las Palmas, toiletten zagen er duidelijk minder fris uit, heb ik besloten vanaf dat moment me niet meer af te zonderen om te spuiten. Ik heb toen de Lantus in de wachtruimte bij de gate gezet. Ik moest er even een keer doorheen. Meten doe ik wel altijd in het openbaar, liefst wel discreet. Spuiten nu dus ook. Het is even wennen maar ik wil me ook niet altijd af moeten zonderen. Het is wat het is, of mensen dat nu aanstaat of niet. Ik let er wel op dat ik niet mijn bovenkleding volledig omhoog trek zodat mijn hele buik pontificaal in het zicht is. Een klein stukje huid vrijmaken, vind ik voldoende.

  • Wij spuiten om in leven te blijven en junkie spuit om dood te gaan, dat was wat mijn tante altijd riep!

  • ik een man van 81 jaar,reeds 54jaar diabetes1 ik maak van het injecteren geen probleem.in een restaurant spuit ik gewoon aan tafel nog nooit iemand geweest die er wat van zei, hooguit van oh spuit je door je hemd heen ,ja hoor al 54 jaar zonder problemen

  • Spuiten in het openbaar moet kunnen vind ik. Maar binnenkort ga ik ook met novorapid beginnen maar mijn vraag is: Hoe doen jullie het dan met de 2 EH die je weg moet spuiten om te controleren of de naald het wel doet? Thuis doe ik dat gewoon boven tafel en de open ruimte, maar in een restaurant is dat niet mogelijk. Stel je eens voor dat iemand het op zijn eten krijgt. En onder tafel is het niet te zien dan dat er iets uitkomt.

    • Pedro

    Ik doe dat gewoon boven tafel maar draai iets dus mocht er wat vallen dat dat dan op de grond is. Ik spuit eerst 1 eenheid en dan nog 1, dan krijg je in ieder geval niet zo’n fontein.

  • Ik spuit dan altijd in het bescherm dopje van de naald. Later naald er weer in en in een klein plasticbakje ( urinecontainer )

    • drb01

    Ik controleer eigenlijk bijna nooit… :-$ Maar als ik het wel doe inderdaad ook in het beschermdopje. Ik gebruik op aanraden van mijn apotheek trouwens plastic flesjes als naaldencontainers. Zijn tenslotte ook afsluitbaar, zeiden ze. Ik mag ze daar ook gewoon inleveren. Let wel, dit is in Zwitserland, ik weet niet wat de regels in Nederland zijn.

    • Anoniem
    • Inactief

    Interessant, de opmerking over door de kleding heen spuiten. Mij werd verteld dat dit absoluut niet mag maar er zijn situaties dat ik het toch graag wil. Ik ga meneer dewinterkost toch volgen en het incidenteel doen als ik het vervelend vind om mijn buik te ontbloten.Ik gebruik wel een nieuwe naald voor elk shot.

    Ik woon in Duitsland, hier mag ik spuit- en meetmateriaal verzamelen in een lege plastic fles en dan gewoon afgesloten met het normale huisvuil weggooien.

    Wat het wegspuiten van 2 eh betreft, ik hoef dat niet te doen met mijn wegwerppennen volgens mijn arts. Bij het in gebruik nemen van een nieuwe pen, hoef ik officieel maar eenmalig 6-8 eh weg te spuiten. Als ik er een nieuwe naald op zet, staat die voldoende onder druk om te zien of hij doorgankelijk is. Als ik dan op de doseerknop druk zonder eh in te stellen, zie ik ook een druppeltje insuline verschijnen. Alleen als ik duidelijk lucht zie, probeer ik dat weg te spuiten. Ik twijfelde in het begin ook over dit ongebruikelijke advies maar het werkt prima. Scheelt toch een hoop verspilde eh.

    • Sven

    Spuiten en prikken doe ik toch discreet. In bijvoorbeeld een restaurant doe ik dit op het toilet.
    Overigens, op mijn werk doe ik het gewoon achter mijn bureau.

    Ik vind het toch prettiger om me hiervoor af te schermen, ik voel niet de behoefte dit te delen bij een openbare gelegenheid.

  • Ik meet en prik aan tafel wel zo discreet mogelijk maar maak er geen probleem van. Mijn kleinkinderen vragen al of ik niet vergeten ben te prikken die gaan er gewoon mee om.

  • Heel goed, dat doe ik ook gewoon. We hebben geen van allen gevraagd om diabeet te worden. En nu er medicijnen zijn, is het toch geen geheim om ze te gebruiken? Dan kunnen wij ook met alles meedoen. Ook ik zorg dat ik discreet spuit, maar mensen merken het heel vaak helemaal niet eens. De pennen zijn zo gemakkelijk in hun gebruik. Althans, dat vind ik.

    • BMarit

    Ik vind dat als je insuline moet spuiten en er bijvoorbeeld geen (hygiënisch) toilet is je dit gewoon moet kunnen doen zolang het niet te opvallend is. Ik zelf ben erg jong en heb nu een pomp, ik heb ook wel gespoten en schaamde me er erg voor later maakte het mij niets meer uit en had ik zoiets van als ik het niet doe kunnen ze me ophalen met een ambulance. Ik begon 9 jaar geleden met een pomp, 2 jaar geleden ben ik begonnen met spuiten en nu ben ik weer aan de pomp. Ik schaamde me vroeger heel erg dat ik diabetes had in het algemeen, nu maakt het me niets meer uit. Wat ik alleen wel vervelend vind is dat mensen reageren alsof het niets is en denken dat het een spelletje is. Maar ik vind dus dat je gewoon moet kunnen spuiten in het openbaar, het is nodig. Mensen hebben dus blijkbaar liever dat je in elkaar zakt dan dat je even snel een injectie zet?!

Wil je reageren op dit bericht, dan moet je ingelogd zijn met je account.