Home Forums Nieuw met diabetes Prikken en spuiten in het openbaar.

  • tafel

Prikken en spuiten in het openbaar.

In de Diabc van April schreef de voorzitter van de DVN, Margreeth Smilde, dat je blijkbaar diabetes kunt hebben zonder dat het opvalt voor je omgeving. Ik heb sinds 16 jaar diabetes. Iedere week gaan we een keer uit eten, meestal in een groot gezelschap. Ik prik en spuit dan aan tafel. Ook met de emancipatie van de diabetici in het achterhoofd.
Nog nooit heeft iemand zich daaraan gestoord. Soms geeft het aanleiding tot leuke gesprekjes. Tot onlangs bij het internationaal eten in het buurthuis. Een boze mevrouw uit de leiding zei dat ik dat voortaan maar op het toilet moest doen.
Ik ben heel benieuwd wat andere diabetici hiervan vinden.

  • Ja, ik moet zien waar ik de naald van mijn pen in steek want als ik in een adertje zit krijg ik weer zo’n bloedvloeiing na het spuiten. Verder vind ik het prettig als ik kan horen hoeveel eenheden mijn pen in mijn lijf stopt. Als het stil is hoor ik het goed, maar met geluid erbij wordt dat moeilijk. Is het gek dat ik liever de eenheden langzaam in mijn lichaam spuit? Wat is jullie mening hierover?

    • Anoniem
    • Inactief

    Barbaramuhlstatt, hoe zie jij of je in een adertje prikt? Ik zie dat altijd pas na het spuiten als ik het naaldje terugtrek. Er komt dan een druppeltje bloed vrij en korte tijd later heb ik een joekel van een diepblauwe/zwarte plek op mijn buik. Geen ramp maar verre van fraai als je dat 2-3 keer per week overkomt.

    Ik tel nooit mee maar ik spuit wel vrij langzaam zodat ik de pen ook hoor klikken. Dat zou me echter niet weerhouden om in een luidere omgeving te spuiten want ik check nadien sowieso altijd of de teller echt op nul staat.

    Geen enkele manier is ‘gek’, het is maar net waarbij je je het prettigst bij voelt.

  • Dit las ik op internet over langzaam spuiten.

    Injecteren: Hoe doet u dat?
    U neemt een insulinepen en plaatst er altijd een nieuw pennaaldje op. Voordat u insuline gaat spuiten dient u van tevoren te controleren dat het naaldje in orde is. Stel hiervoor de insulinepen in op de 2EH en spuit omhoog (in de lucht) totdat er insuline uit het naaldje komt. Zo voorkomt u tevens eventuele luchtbelletjes. Controleer daarnaast of de insuline niet troebel is.

    Daarna stelt u de EH in die u wilt gaan gebruiken en brengt u het naaldje in de huid. Spuit de insuline afhankelijk van de naaldlengte en locatie met of zonder huidplooi. U doet dit langzaam tot de pen blokkeert. U laat de naald vervolgens nog een paar seconden zitten om terugvloeien te voorkomen. Controleer daarna of de pen weer op ‘0’ staat. Als dit zo is heeft u de volledige dosis insuline ingebracht. Ten slotte kunt u het naaldje verwijderen en deze in een daarvoor bestemde naaldencontainer deponeren.

  • Hallo,

    toen ik net diabeet was,deed ik alles in afzondering,nu niet meer,ik prik en spuit in het openbaar,gewoon zoals ik aan tafel zit,dus niet naar de mensen toe ,op het werk idem dito,heb wel gevraagd of ze er moeite mee hebben,maar dat hadden ze gelukkig niet,

  • Ik spuit nu sinds een kleine week insuline.
    Ik hoef maar 1x per dag te spuiten, maar het onderwerp interesseerde me.
    Het zou zomaar kunnen gebeuren dat ik vaker moet gaan spuiten met kortwerkende insuline.

    Ik denk dat ik aan mijn tafelgenoten zou vragen of ze er moeite mee zouden hebben als ik aan tafel spoot.
    Zo ja, dan zou ik me wel even op het toilet terugtrekken. Alcogel heb ik altijd wel bij me voor de bacteriën

    Ik denk niet dat je je ervoor hoeft te schamen dat je insuline spuit.
    Maar ik vind het ook niet nodig om er mensen mee lastig te vallen die er moeite mee hebben.
    Niet iedereen kan tegen het gezicht van injecteren, ook al is het een discrete pen.

    Ik heb al vanaf mijn tweede levensjaar COPD en inhalers. Dat heb ik ook altijd weg van de tafel of gezelschap thuis gebruikt.

    Niets om voor te schamen, maar ook niets om ongevraagd in publiek te doen.

    • marit

    Naar m7jn mening hoeft niemand iets te zien als je achter een tafel zit.

  • Ik spuit WEl i. Het openbaar. En dat lan niet onder de tafel. Maar ik waarschuw wel van te voren. Jaren gelden zat ik met een medewerker in het vliegtuig, naast elkaar. En toen kwam het eten, en moest ik spuiten. Geen probleem, uiteraard en in het openbaar doe ik het in kun buik if bovenarms. Maar toen ik naast mij keek, lag mijn medewerker in katzwijm. Was flauwgevallen. Wist uiteraard dat ik diabeet ben en insuline spuit, zag het ook aankomen, maar hoopte dat hij deze keer wel tegen een naald kon. Geeft ook weer dat het bij sommigen om een bepaalde angst gast. Zelfs als ze het niet daadwerkelijk zien, kunnen ze wel flauwvallen. Vandaar dus die waarschuwing.

    • Pedro

    Ik heb 86.400 seconden per dag diabetes, als mensen het niet prettig vinden om mij te zien spuiten dan moeten ze maar even 10 seconden naar iets anders kijken. Ik houd er best rekening mee en doe het altijd zo discreet mogelijk, het hoeft geen voorstelling te worden, maar ik ga er zeker niet voor naar een toilet.
    De meesten zien het meestal niet eens dat ik aan tafel spuit, meestal valt het net onder de tafelrand.

  • Spuiten en prikken in het openbaar heb ik nooit gedaan, ik schaamde mezelf als ik dat deed.
    Ik ging dan altijd naar het toilet en niemand zag iets dat is nu ongeveer 8 jaar geleden maar is nu opgelost daar ik een pomp draag.
    Wanneer ik de pomp in mijn handen heb vragen ze wel eens ¨zo een mobieltje heb ik nooit gezien¨en zeg dan dat het een insulinepomp is en dan vragen ze wat ik ermee doe.
    Dan moet ik ze alles vertellen van A tot Z.
    Dan begrijpen ze alles.

    Nog vele groetjes.

  • Ik heb nu een pomp ongeveer 8 jaar en tevoor gebruikte ik de pen.
    Wanneer ik moest spuiten ging ik altijd op de wc om mij te spuiten en dat duurde een tiental jaren.
    Ik ben er vanaf geraakt omdat een dokter bij me was en heel kwaat werd toen ik zei dat ik moest spuiten op de wc.
    Vanaf dat moment spuit ik in het openbaar zonder dat de mensen iets zeiden,wel vroeg ik ter voor aan die bij mij aan de tafel waren of ze dat konden verdragen.Geen enkele had problemen en van toen af spuit ik in het openbaar.
    Gr. Augustjan.

  • Hoi. Ik heb nu 17 jaar diabetes 2 en spuit sinds 2011 insuline. Als wij gaan eten dan spuit ik in mijn buik gewoon aan tafel en heb daar nooit geen commentaar op gehad. Als zo’n serveerster of eigenaar daar problemen mee zou hebben dan laat ik ook direct, en hard op, weten dat ik dus nooit meer in zijn of haar zaak kom eten. Acceptatie moet er ook voor mensen met diabetes zijn.

  • Spuiten in het openbaar heb ik gedaan vanaf het begin( sept1979) en weinig reacties gehad. Slechts een vervelende van iemand, die de reactie gaf via mijn man. Ze wilde niet geconfronteerd worden met mijn “handicap”.
    Terwijl wij constant werden geconfronteerd met haar kromme rug(ruggenwervel) vanwege een ziekte. Daar zeg ik ook niets van.
    Ik meet, spuit en eet gewoon in het openbaar en als ze er last van hebben, zeggen ze er maar wat van. Dan kan ik me altijd nog aanpassen in het openbaar. Maar aan de andere kant, degenen die er wat van zeggen, zijn altijd figuren, die nooit iets mankeren en die het in het leven altijd al goed gegaan is.

    • Anoniem
    • Inactief

    Sinds kort spuit ik ook maaltijdinsuline. De langwerkende was nooit een probleem omdat ik dat ‘s ochtends bij het opstaan deed. Dat zag niemand. Hooguit zag men mij een keer meten, daar heb ik toch minder moeite mee dan spuiten in het openbaar. Vanaf dag 1 heb ik echter wel besloten mij niet af te zonderen als ik kortwerkende spuit. Elke keer als ik spuit in nieuw gezelschap, vind ik dat toch even lastig vanwege de vragen. Je kan het ook niet even stiekem doen, zeker niet nu ik in de instelfase zit. Eerst meten, dan zien te bepalen hoeveel khs ik wil eten met app of kh-boekje, alles opschrijven en dan spuiten. Het valt nogal op. Ik praat heel makkelijk over mijn db maar het spuiten moet toch even wennen. Als ik eenmaal in gezelschap verkeer waar men het al een keer gezien heeft, doet het me niks meer.

  • Ik lees dat veel mensen schrijven dat spuiten aan tafel geen probleem is, zo lang je het ‘fatsoenlijk en discreet’ doet. Bestaat er dan zo iets als niet-discreet spuiten?

    Natuurlijk ga je je niet naar mensen omdraaien in de zin van ”zie mij eens even een injectie zetten jongens!” – maar verstoppen, zo ver mogelijk onder de tafel kruipen, dat doe ik zeker ook niet.

    Ik spuit gewoon insuline, omdat ik dat nodig heb om te kunnen leven. En ik draai me niet weg, want het hoort bij me, en ik wil het niet verstoppen. Mensen mogen alle vragen die ze hebben stellen, en ik beantwoord ze met alle plezier.

    Spuiten heeft niks met discreet zijn te maken. Ik kan me voorstellen dat iemand liever geen naald in iemands buik ziet gaan, maar ze hoeven ook niet te kijken, toch? En ook al zien ze het per ongelijk… je gaat niet dood van iemand zien spuiten. Diabetes hebben is veel erger dan iemand zien spuiten.

  • Deze mails zijn voor mij een eye-opener, ik spuit pas sinds begin april en tot nu toe buiten de deur meestal op de wc, prikken meestal gewoon thuis en op mijn werk in een weinig gebruikte keuken, eigenlijk ook best raar omdat ik wel open ben over het feit dat ik diabetes heb en spuiten en prikken er voor mij gewoon bij hoort, maar dat dan toch verberg door op de wc te spuiten.

  • Ik heb de reacties gelezen, zelf ben ik over het algemeen ook wel van de openheid. Maar ik lees ook dat velen van jullie kennelijk in de buik spuiten, dat is makkelijk te doen zonder dat het erg opvalt en dan kun je dat ook best in het openbaar doen. Ik spuit ‘s avonds langwerkende insuline in mijn bovenbeen en dat is moeilijk discreet te doen, want daarvoor moet mijn broek naar beneden, dus spuit ik niet in het openbaar, ja, alleen met warm weer als ik een jurkje aan heb ofzo. Zijn er meer mensen die in hun been spuiten en hoe doen jullie dat?

      • Miepie

      Dewinterkost, geeft Levemir in de bovenarm spuiten hetzelfde resultaat dan in het been, mij is verteld dat ik in mijn bovenbeen moet spuiten?

  • je kunt ook in je bovenarm spuiten als dat beter uit komt ,ik spuit meestal in mn buik dwars door mijn hemd en overhemd heen als ik buiten de deur ben,en je moet je niets van een ander aantrekken. dit doe ik al 55jaar .het gaat prima de groeten,en stekte

    • Louise

    Beste Barbara,

    Jammer voor jou misschien dat je een naaldenangst hebt o.a.voor HBa1C naalden. Wist je dat je op het laboratorium ook naar vlindernaaldjes kunt vragen .dat zijn heel dunne naaldjes met vlindermodel, met daaraan een slangetje waarmee ze bloed opzuigen en in een buisje laten lopen. Bij ons in Zwolle in het Isalaklniek laboratorium gebruiken ze die ook. Voor je geprikt wordt kan je erom vragen. Ik denk, dat ze wel in meer ziekenhuizen gebruikt worden. Ook als je slechte aderen hebt of wanneer ze wegrollen.
    Ik ben al zo vaak geprikt, dat het me weinig meer doet, behalve als ik als ervaren lab bezoekstereen advies geef, xe dat in de wind slaan en dan misprikken. Dan kan ik boos worden, maar ook verdrietig als ze me niet serieus nemen.maar meestal tref ik een goeie prikster. Of halen ze er iemand bij met wat meer ervaring met rollende aderen.
    Infuus prikken vind ik wel een ramp, want er zijn er maar enkele personen, die dat goed kunnen. De afgelopen ziekenhuisperiode moest ik zelfs naar de recovery room, waar ze met een echo wel een bloedvat konden vinden, maar op de afdeling niet. Ik had een nl. infuuspompje nodig om insuline toe te dienen(alleen kortwerkende.,want op de gewone manier met gewoon spuiten, kregen ze mijn bloedsuikers niet op normaal niveau(na een intensieve operatie van een gebroken heup.
    Gelukkig hoef ik nu maar alleen voor de internist te prikken en 1x per 3mnd. Ik heb wel eens periodes gehad, dat het elke week raak was(tijdens een zwangerschap). Toen mocht ik rechtstreeks naar het onderzoekslab. en hoefde ik niet te wachten. En later toen ik verschillende artsen had o.a. voor neurologie, reumatologie en interne geneeskunde. En bloeddorstig, dat ze waren! Net Dracula. Tegenwoordig zeg ik vaak. “Ik ga naar de “bloedzuigertjes”.
    Maar ja ze willen toch resultaten(ik trouwens ook, hoor)

    Ik stop nu met schrijven. Graag tot een volgende keer.

    Louise

    • Anoniem
    • Inactief

    Dit klinkt vast heel raar van iemand met DM1, maar ik word zélf onpasselijk als ik iemand anders zie spuiten. Enfin, ik heb naaldenvrees, zoveel moge duidelijk zijn. Ik zou nooit iemand naar het toilet bonjouren, omdat ik weet hoe dat is. Ik kijk gewoon een andere kant op, als het even kan een beetje onopvallend zodat ik degene die spuit niet in verlegenheid breng. Zelf spuit ik liever wel ergens anders, juist omdat ik ook weet hoe het is om er niet tegen te kunnen. Niet op het toilet, wat een vreemde suggestie blijft dat toch. Maar in een hoekje in de hal bijvoorbeeld, rug naar ‘het publiek’. Grappig, want als ik bijspuit (ik gebruik sinds enkele jaren een pomp) is dat met een naaldje wat je niet goed ziet, wat ik nodig heb vanwege mijn naaldenvrees :P

    • Chaim

    @miepie,

    Hoe snel de Levemir of andere insuline wordt opgenomen in je systeem, hangt af van waar je spuit.

    Het lijkt wel of elke diabetesverpleegkundige een eigen voorkeur heeft voor een plek.
    Maar als je het opzoekt op het internet dan wordt insuline het snelst opgenomen als je in je buik spuit.
    Maar je kunt ook in bovenbenen, arm of bil spuiten, alleen duurt het dan langer voor je systeem het opneemt.
    Met langwerkende insuline zoals Levemir luistert dat misschien ook wat minder nauw dan met snelwerkende insuline zoals NovoRapid. Daar is de buik misschien toch de beste plek voor.

    Mij is ook verteld dat je een keuze moet maken.
    Of je spuit in je buik, of in je benen, of armen of billen, maar niet de ene keer hier en de andere keer daar.
    Kan ik me iets bij voorstellen omdat de opname snelheid verschillend is.

    Belangrijkste is dat je roteert. Dus elke keer dat je spuit een andere plek. Tenminste 1,5 cm van de plek waar je het laatst gespoten hebt.
    Hiervoor bestaan rotatiekaarten, maar die werken alleen voor je buik of benen.

    Ik zie me nog niet in de weer met een rotatiekaart als ik in mijn bil of arm zou willen spuiten. :-)

      • Miepie

      Nou, ik ben begonnen om in mijn been te spuiten, dat zou betekenen dat ik daar moet blijven spuiten, de arm is dus geen optie voor me. Overigens gebruik ik wel de rotatiekaart. Maar toch bedankt voor je reactie.

        • Miepie

        Nou, ben inmiddels terug van mijn groeps zeilvakantie, degene die tips voor me hadden, bedankt, daar had ik wel wat aan.
        Ik heb meteen de eerste dag verteld dat ik diabetes heb en ik had een papier mee met wat anderen konden doen als ik een hypo zou krijgen, die heb ik in de algemene zitruimte gelegd. Het spuiten heb ik toch op de wc gedaan, daar was ‘s avonds het meeste licht en die werd toch alleen maar door onze groep gebruikt en sporadisch, want als we ergens aanlegden was het de bedoeling om daar de wc te gebruiken, meten deed ik soms wel in de zitruimte. Het is al die dagen goed gegaan, geen enkele hypo, ‘s avonds zat ik vaak wel vrij hoog, boven de 10, maar ‘s morgens had ik goeie nuchtere waarden tussen de 5 en de 7. Als er wat bij de koffie of thee was, nam ik daarvan, als er niks was had ik mijn eigen tussendoortjes. Ik heb een topweek gehad en kan het iedereen die zoiets overweegt, aanraden.

Wil je reageren op dit bericht, dan moet je ingelogd zijn met je account.