Home Forums Behandelaren Spuiten en spuitplekken: beginnersvraagje

Spuiten en spuitplekken: beginnersvraagje

Sinds bijna twee weken spuit ik ’s avonds Levemir.
Ben begonnen met 10e en zit nu op 20e.
Ik spuit in de bovenbenen, op verzoek van de dvk. Dit in verband met nuchter bloedsuiker prikken.

Nu merkte ik gisterenavond dat na het spuiten, de spuitplek branderig voelde en dat spreidde zich langzaam uit over mijn bovenbeen.
Natuurlijke reactie is om dan te wrijven en zo ontdekte ik dat ik van de laatste drie dagen onderhuids bulten heb op de spuitplekken.
De plek van gisterenavond is nog steeds gevoelig.

Ik verwissel de naalden, steek de pen er loodrecht in en trek die ook weer loodrecht uit.
De naalden zijn 5mm.

Is iemand hier bekend met deze bulten en het branderige gevoel en is er iets dat ik zelf kan doen om het te verminderen of te voorkomen?

  • Dag Louise,
    Hoe is het nu met je?

    Voor mij Is het niet “pijn is fijn”, want pijn vind ik niet leuk. Zolang het te hanteren is, is het te dragen. Maar ik zeg zeker niet “hoi, hoi”.zeker niet als het stekende en neuropatische pijn is. Ik weet niet of jij lid bent van de DVN, maar in het blad van juli stond er een artikel in over “Omgaan met Pijn”. Dat nummer ging helemaal over pijn.

    Voor mij is pijn zeker ook niet fijn. Integendeel. Ik heb, van kinds af aan, altijd wel ergens pijn.
    Er zijn dagen dat ik me gevangen voel in een harde cocon van pijn. De wereld buiten lijkt bijna niet te bestaan. Alleen die pijn.
    Ik heb meer dan voldoende afleiding, zowel lichamelijk als mentaal.
    Genoeg interesses en dingen waar ik blij van kan worden.

    Pijn is aanwezig, maar hoe die ervaren wordt, is een beleving.
    En kennelijk is die beleving de laatste tijd heftig. Ik weet niet waarom.

    Volgens de internist “versuikeren” mijn spieren, maar ik kan daar helemaal geen informatie over vinden. Ik weet alleen dat ik beperkt ben in het gebruik van 1 arm en dat de tweede nu ook begint. Handig bij aan- en uitkleden. Ik draag nu vooral vesten met ritsen. Hoeft niet over het hoofd aan- en uitgetrokken te worden.

    Elke dag is er iets anders dat nu pijn doet. Een nieuwe pijn die de volgende dag weg kan zijn of voorgoed een plek heeft gevonden.

    Ik heb zware pijnstillers geslikt en die hadden vooral bijwerkingen. Ik heb helemaal geen pijnstillers geslikt en dan is het soms echt niet te harden.
    Nu probeer ik de nacht door te komen op paracetamol. Eigenlijk werkt dat alleen voldoende om in te slapen. Na een uur ben ik wakker en lig dan een uur of langer wakker van de pijn.

    Pijn is fijn en bloed moet is een uitdrukking die bij hardlopers wordt gebruikt. Alleen als je je pijngrens overschrijdt, kun je prestaties leveren.

    Mijn pijngrens komt steeds dichterbij te liggen. Hoe meer pijn ik heb, hoe slechter ik die verdragen kan.

    Ik ben bijna 60 en als ik soms denk dat ik zo nog 20 jaar mee moet.
    Maar dan is het weer een prachtige zonnige dag of ik maak iets leuks mee en dan neem ik die pijn er maar weer bij.

    • Louise

    Ja, pijn. Dat nummer heb ik ook gelezen. Het artikel “omgaan met pijn”, is een vraag en antwoordartikel, waarin de naam De Wit aan het begin staat. Die de Wit is toevallig ook over dat artikel hebben. Maar ik kwam toen innpp

  • Dat artikel heb ik ook gelezen.

    • Louise

    Beste Chaim,

    Er ging weer iets mis. Ik wou schrijven, dat die de Wit toevallig ook mijn psycholoog is. Aardige vent. Hij heeft me al goed kunnen helpen. Toen ik in het ziekenhuis terecht

    • Louise

    Ik werd bij het schrijven steeds onderbroken, de laatste keer door man en kleinzoon, die een nachtje te logeren was.
    Ik ga weer verder “toen ik in het ziekenhuis terecht kwam, moest ik de afspraak op 13 november afzeggen vanwege de beenbreuk. Ik kreeg van hem toen een meelevende reactie per mail. Aangezien hij ook in de Isala werkt als psycholoog bood hij aan de afspraak op een ander tijdstip door te laten gaan. Het revaliditeitscentrum, waar ik nu verblijf, bevindt zich op de 6e etage van de Isalakliniek. En de medische psychologie op de tweede.
    Afgelopen donderdag haalde hij me op met de rolstoel en bracht me naar zijn spreekkamer, waar we een goed gesprek hadden en spraken verder af per mail aan te geven, wanneer ik weer behoefte heb aan een gesprek. Hij is erg meelevend.
    Ik moet nu stoppen want de soep wordt koud.
    .
    Louise
    Wordt vervolgd

    • Louise

    Toen mijn man een hartststand had, leefde hij ook met mij mee. Ik kon hem mailen, als me toen
    iets dwars zat. Ik kreeg altijd een reactie. Mijn man en ik hadden vaak samen een afspraak met hem. Ik weet nu, door dit artikel, dat ik ook met hem kan praten over wat diabetes met mij doet.
    Wat dat betreft heb en had ik fijne zorgverleners, zoals Ballegooie( reeds overleden ) en Bilo(met pensioen). Nu heb ik een vrouwelijke internist, die ook speciaal voor oudere mensen is aangesteld.
    Ik heb dat blad ook helemaal uitgelezen. Het artikel heb ik nog ergens liggen. En ik ben ook lid van de DVN. Al vanaf het begin, toen ik net wist dat ik daar aanleg voor had. (Vanaf 1979.) Om op pijn terug te komen, is dat heel vervelend. Zeker stekende, prikkende pijn. Ik lees dat jij die pijn ook kent uit ervaring. Het blijft msar prikken en steken. Waardeloos. En dan niet kunnen slapen. Afgelopen nachten had ik dat ook. Tot 4 of 5 uur wakker liggen. En dan op het laatst weer inslapen.
    Ik word daar echt moe van. Als ik dan die pijn vanuit het gips voel, weet ik soms niet meer wat voor soort pijn dat is. Omdat ik vaker pijn heb. In 2009 is toen een ontsteking niet onderkent. Met gevolg een flinke ontsteking aan mijn voet met vele gevolgen. Dat is het vervelende van verschillende vormen
    van pijn. Het beste ermee. Louise

  • Hoe is het nu, Louise?
    Dit is weer zo’n “pijndagje”
    Ik begin de dag dan al met pijn ergens op een nieuwe plek.
    Soms is dat met een dag weer over, soms duurt het dagen, weken of maanden. Soms is het blijvend.
    Aan elke nieuwe pijn die niet met een dagje weer over is, moet ik opnieuw wennen.

    Ik denk dat ik nog teveel tegen die pijn vecht, in plaats van het toe te laten.

    Ik heb meer dan afleiding genoeg en ben me bewust van het feit dat pijn soms geen signaal is, maar een beleving.

    Toch denk ik dat er iets niet goed is met mijn arm.
    Naar de huisarts heeft geen zin.
    Die zijn (het zijn er twee) klaar met mij en andersom.
    Zeker sinds ik onder behandeling ben bij de internist en dvk in het ziekenhuis. Een van de huisartsen zei letterlijk dat als er iets was ik maar een afspraak met de internist moest maken.
    Voor een pijnlijke schouder???

    De laatste keer dat ik, nu een dik jaar geleden, bij de huisarts was, was op verzoek van de dvk in het ziekenhuis. Omdat ik vocht in mijn benen had. Als je op een plek drukte, bleef het putje zeker een kwartier zitten.
    De huisarts heeft me midden in mijn gezicht uitgelachen en zei dat het niets voorstelde.

    Die andere geeft aan geen weg te weten in mijn brei met symptomen.
    Vooral met pijn die geen duidelijke oorzaak heeft. Ontstekingswaarden laten prikken moet maar in het ziekenhuis, vinden ze. Ga ik ook aanvragen in januari.

    En hopen dat de fysiotherapeute waar ik voor mijn COPD weer naartoe kan in januari iets weet.

    Soms word ik er zo moedeloos van. Ik voel me zo vaak niet goed en heb op zoveel plekken pijn dat ik niet weet wat ik moet doen om uit die pijncirkel te breken. Ik weet nu dat mijn moeder, die ook diabetes had, dat ook had.

    Soms denk ik: “ik verdraag dit niet meer”. Maar wat moet je dan. Je moet wel.

    Niet klagen, maar dragen.

    • Louise

    Beste Chaim,

    Ik begrijp dat je er soms moedeloos van wordt. Een huisarts, die jou totaal niet serieus neemt en je zelfs midden in je gezicht uitlacht. Ik snap die lui niet, dat ze zo met hun patiënten om durven gaan. Ook al komen ze vaker met hun problemen bij hen. Als je ze zelf niet kunt oplossen, roep dan hulp in van je collega’s. Maar neem hun problemen serieus. Dan zullen patiënten naar mijn idee niet zo gauw meer terugkomen. Want dan wordt er wat meel

    • Louise

    Weer vervolg:
    Dan wordt er wat met hun problemen gedaan. Zo moet jij het steeds weer oppakken, waar anderen in gebreke blijven en niet beseffen, wat dit voor jou betekent. Ik ervaar dit als dieptreurig. Ook al vind je het nog zo vervelend, dat je een patiënt vaker ziet, dan zou je je als arts moeten afvragen of je wel voldoende heb gedaan voor je patiënt. Anders komen ze toch niet bij je terug?
    Jij lijkt me ook geen type, die voor ieder pijntje bij de huisarts zit.
    Het lijkt me uitzichtloos, soms. Niet op je kop laten zitten en doorzetten, ook al wordt het je soms heel moeilijk gemaakt. Zowel voor de COPD als voor onderzoek naar ontstekingswaarden.
    Heb je iemand, met wie je af en toe kunt praten, als het teveel wordt?

    De laatste twee dagen heb ik steeds hoge bloedsuikers. De hele dag door. Vandaag ook weer, ook al spuit ik steeds bij. Ik begrijp niet, waar ze vandaan komen. Morgen komt op onze afdeling in het verpleeghuis de arts langs. Waar je met je vragen bij terecht komt. Ik zal dit voor haar bewaren en er notitie van maken op mijn IPad. Hoge bloedsuikers betekent bij mij ook vaak pijn.
    Afgelopen nacht ook waardeloos geslapen, maar niet zozeer door pijn. Ik hoop dat het slapen de komende nacht beter lukt.

    Zet hem op.!!!

    Louise

  • Ik ben nu ruim een jaar niet bij de huisarts geweest, dus loop daar zeker de deur niet plat. Ik vind het zinloos geworden een afspraak te maken. Bovendien zijn ze er maar 3 halve dagen in de week, 3 weken per maand.
    Een andere huisarts is geen optie. In deze stad neemt geen enkele huisarts een weggelopen patient aan, alleen nog mensen die nieuw in de stad zijn komen wonen. Dat is al vele jaren zo.

    Wat waardeloos dat je zo slecht slaapt. Zo herkenbaar. Zelfs mijn man wordt veel wakker en dat was zo iemand die het hoofd neerlegde en weg was ie.

    Ik hoor het van zoveel mensen. En niet alleen oudere mensen zoals ik. Ik ben bijna 60.
    Mijn collega is nog geen 40 en heeft het ook al. Niet zomaar hier en daar een nachtje, maar structureel niet meer doorslapen.

    En de oudere mensen die ik ken, inclusief mijzelf, zijn allemaal actief en zitten niet achter de geraniums naar dagtv te kijken.
    Ze zeggen altijd dat ouderen (die niet meer werken) minder slaap nodig hebben, omdat ze niet meer zo druk zijn.
    Wat vergeten wordt is dat het, als je ouder wordt, allemaal meer moeite en energie kost en je vaak ziekte en pijn vecht.
    Dan verzet je net zoveel energie als een jonger iemand die werkt.

    Voor de COPD zit ik in de ketenzorg. 1x per jaar een spirometrietest en 1x per jaar naar de longverpleegkundige.
    Vanaf januari wordt fysio weer vergoed voor mensen met COPD Gold II of hoger en ik heb III of inmiddels IV. Ik kan niet wachten. Ik heb een geweldige fysio, waar ik wekelijks fitness onder begeleiding deed, tot het niet meer vergoed werd.

    De rest…is ook vrij uitzichtloos. Ik moet accepteren dat het is zoals het is.
    In Engeland, waar ik 10 jaar gewoond heb, had je een programma Hancock’s Half Hour. Ik ervaar het als golven die ongeveer een half uur duren en dan voel ik me zo ziek. En dan opeens kom ik daar weer uit. Ik noem dat nu maar Hancock’s Half Hour is weer voorbij.
    Ik heb dat meerdere keren op een dag. Naar in mijn hoofd, beetje misselijk, een grieperig gevoel. En elke dag ergens anders pijn bovenop wat er al is.

    Dat zijn geen klachten om mee naar de huisarts te gaan. Die kan daar niets mee, geven ze aan. Het zijn ook veel te vage klachten. Geef ik zomaar toe.
    Vanmorgen nog. Word ik wakker en heb een stekende pijn in mijn ribben aan een kant. Dat blijft de hele dag. Heb nog paracetamol geprobeerd, maar dat deed niets. En daar bovenop nog Hancock’s Half Hour en dan vecht ik me door de dag heen. En meestal zijn mijn bloedsuikers dan prima. Als ik toe hoog of te laag zit, voelt dat heel anders.

    Maar wat moet een huisarts daar dan mee? De internist zegt dat het van de diabetes kan komen, maar dat er symptomen zijn die niet aantoonbaar zijn, maar wel ervaren worden.

    Ben je klaar toch.

    Ken jij dat, Louise. Wat ik hierboven beschrijf, of zit inderdaad alles tussen mijn oren.

    Leest, buiten Louise iemand dit nog en heeft tips?

  • Hoi @Chaim & @louise.

    Het is allemaal openbaar op dit medium maar alleen heeft iedereen wel een alias. Maar wat jullie hier allemaal schrijven/delen krijg ik soms het gevoel doordat jullie elkaar al zolang via dit forum schrijven dat mij afentoe het gevoel bekruipt dat het “te” privé is !
    Maar dan bedenk ik wat een pracht manier dit is om zo te kunnen schrijven over je ervaringen/angsten/pijn/verdriet enzo….

    Begin het een beetje te leren en te vertrouwen dat je dat hier veel kwijt kunt door te schrijven & te delen en dat iedereen dit naar behoefte kan doen. Vind het wel heftig allemaal wat jullie meemaken.

    Sterkte

    Groet 6feet10

  • Hoi,
    Ik realiseerde me gisteren hetzelfde.
    Dit onderwerp is een dialoog tussen Louise en mij geworden.
    Dat is niet echt de bedoeling (geweest), maar er zijn weinig mensen die zich in de discussie mengen.
    In het begin heeft vooral @racingbike me geholpen inzicht te krijgen in wat spuiten en spuitplekken waren.
    Bij Louise gaat er nog wel eens wat fout met het plaatsen van een bericht en zo groeit een onderwerp dan ook.

    Ik maak wel degelijk gebruik van een schuilnaam. Hoewel er niets is dat niet openbaar mag zijn.
    Ik hoop met dit onderwerp bij te dragen aan de beleving en het starten en handhaven van zelf-management bij diabetes.
    Iemand hier stelde dat diabetes een doe-het-zelf ziekte is en dat slaat de spijker op zijn kop.

    Je moet het allemaal zelf ontdekken en de enige plek om de ervaringen van anderen te leren kennen is op een forum als dit.

    Het loopt dan zo dat het bijna een dialoog is geworden, maar dat is niet de opzet van dit topic.
    Als het werkelijk privé zou worden, zou ik de discussie via pb of email voortzetten.

    Dus ik nodig hierbij iedereen uit die zich herkent in de berichten in dit topic en voelt dat hij/zij daaraan iets bij wil dragen, om dat te doen.

    • Louise

    Beste Chaim en 6feet10,
    Het is ook niet de bedoeling dat het een dialoog tussen mij en Chaim wordt, maar het is inderdaad zo, dat verder daar niemand reageert op wat wij elkaar schrijven. Ik herken wel, wat Chaim schrijft. Af en toe een stekende pijn bij de ribben, waarbij het ademhalen soms ook pijn doet. Dan eens spierpijn. Dan weer pijn bij de buik. De pijn is er dan werkelijk en zit ook bij mij niet tussen de oren. Maar soms is die pijn zo tijdelijk, dat ik het maar “p.h.p.d” noem. Pijntje hier, pijntje daar. Maar het is storend. Dat Hancock’s half hout” herken ik niet bij mezelf. Wel vaak vermoeidheid. Het kost ook veel moeite om de bloedsuikers goed te regelen, dat lees ik ook bij jou, Chaim.Daarbij heb jij ook nog COPD. Herken jij dit ook,
    Ik las in jouw verhaal, dat jij bijna 60 jaar bent. Sinds juli verblijf ik 70 jaar op deze wereld.
    Soms bevalt het me wel en soms niet.
    Ik heb vanmiddag ook langer geslapen, dan in de bedoeling lag. Als ik hoge of lage bloedsuikers heb, heb ik wel pijn en dat op de zwakke plekken. Zo’n prikkende, stekende, tintelende pijn. Onder het gips bv.(gebroken onderbeen
    Genoeg geschreven

    Gerust reageren dus. Ervaringen uitwisselen en delen ervaar ik, net als jij Chaim, ook fijn.
    Goh, geschreven zonder onderbrekingen deze keer.

    Louise

  • Ik heb mijn topic eens doorgelezen. Inmiddels zijn we bijna 2 jaar verder. Wat kan er dan veel veranderen. Ik vraag me af of ik dit topic kan downloaden, voor mijn eigen “dossier”. Want je vergeet veel dingen.

    Inmiddels ben ik een van de gelukkigen met een FSL. Wat maakt dat het leven een stuk vriendelijker en inzichtelijker.

    Ik weet nu dat het branden (uit mijn eerste bericht) een bekende reactie op de Levemir is geweest. Ik heb er met Tresiba geen enkele last van.

    Ook spuit ik inmiddels veel minder insuline. Ik spuit nog maar 15eh NovoRapid en tussen de 80 en 88 eh Tresiba.

    Ik ben gaan sporten (dan kon weer via de basisverzekering als je COPD hebt) en daar heb ik zoveel baat bij. Ik ben fitter, loop beter en verder. Is vast ook goed voor mijn bloedsuikers.

    Wordt vervolgd. Mijn kookwekker gaat.

  • Hallo allemaal,
    Ik ben er weer in het land van “trefpunt schrijv(fst) ers. Louise doet weer eens mee. Ik vond een bericht van jou, Chaim in mijn mailbox en dacht “goed om weer eens wat van me te laten horen”.
    Wat de insuline betreft, gebruik ik nog steeds Lantus. Alleen spuit ik die de ‘s ochtends naast de ontbijt doses novo rapid. Dan kan ik het ook niet vergeten. Dat heb ik al bij het begin kunnen regelen. Ik gebruik ook patronen en heb dan genoeg ruimte in mijn koelkast. En een doosje voor de lege naaldjes. Ik krijg wel blauwe plekken na het spuiten, maar dat heeft ook met mijn bloedverdunners (chlopidogrel) te maken. Mijn dvk zie ik eens per half jaar, net als de interniste.
    Aardige en alerte vrouwen allebei. Toen ik vorig jaar een wond had bij een oud litteken, werd door de arts meteen een podotherapeute erbij gehaald, die ook wondverzorging in haar pakket heeft. Nu behandeld ze dus mijn wond, die nu wel genezen is en bekijkt ze regelmatig mijn voeten. Ze heeft ook contacten met mijn orthopedische schoenmaker. Die op haar advies extra naar mijn voeten kijkt en nu ook weer mijn schoenen aanpast. Zo blijven we bezig.
    De Free style libre bevalt me ook goed. Hoef bijna niet meer te prikken. LIk kan eerder reageren op mijn bloedsuikers als de pijltjes omlaag of omhoog staan. In het begin bleven de sensoren niet zo goed zitten en heb ik skin tac pleisters aangeschaft. Het lukt nu beter, alleen met erg warm weer transpireer ik meer dus doe ik wat extra skintac erop voor ik de sensor aanbreng. En was vooraf eerst de plek goed, waar ik de sensor wil zetten. De service van Abbot vind ik goed. Je krijg wel veel vragen, maar heb tot nu toe nog alle sensoren vergoed gekregen. Op de verpakking staat het nr. van Abbot en nu ook in de huistelefoon.
    En nu maar lekker scannen. Zelf hou ik het leven ook wel vol, ondanks Corona. Ik doe boodschappen op een rustige tijd. Heb ontmoetingen op afstand en we hebben het ook samen goed.
    In het begin zat het heel dichtbij. Onze overburen hadden Corona, en vertoonden zich ook niet buiten. Onze overbuurman is helaas overleden, maar was zelden ziek en zijn vrouw, die regelmatig luchtwegklachten had en ook Corona, bleef leven (gelukkig voor hun kinderen). Niet te begrijpen.
    Onze schoonzoon in Zwolle is getest en heeft geen corona. Hun kinderen zijn nog te jong (1 en 6 jaar).
    We gaan niet weg, misschien alleen rond eind september. In Alkmaar. We hopen dat dat lukt. We hebben al eerder een jaar zonder vakantie gehad in 2018, toen mijn man een nieuwe hartklep kreeg. Nu is zijn conditie redelijk goed, alleen heeft hij nog regelmatig hinder van de bètablokkers. Hij loopt wel elke week 20 km (alleen niet bij heel warm weer of bij veel regen.
    Ik probeer wel elke dag te lopen, maar medische fitness begint pas in september. Helaas.!
    Ik stop nu met mijn reactie. Volgende keer meer

    Louise

  • Dag Louise,

    Het is jammer dat het niet mogelijk is om je persoonlijk te benaderen met een PB. Sinds het forum een nieuw jasje heeft gekregen, hebben ze die knoop ervan afgehaald. Heel jammer en soms lastig.

    Fijn je te lezen en dat je tot nu toe gevrijwaard bent van corona. Tenslotte zijn we hier allemaal kwetsbaar, ongeacht onze leeftijd.

    Ik heb nu sinds januari de sensor van FSL en ik hoop dat ik niet meer zonder hoef.
    Ik heb nog geen problemen gehad met het blijven zitten. Ik heb een hele droge huid en de arm waar de sensor komt, maak ik eerst schoon met een meegeleverd alcoholdoekje. Dus dan wordt de huid nog droger. En ik loop nog wel eens ergens tegenaan of trek mijn shirt over de sensor. Ik heb nog geen contact met Abbott op hoeven nemen.
    Ik heb door die FSL inzicht gekregen in hoe mijn beleving soms niet helemaal strookt met de waarden die worden aangegeven. Ik heb zo ook ontdekt dat mijn insuline intolerantie in cycli werkt. Op dit moment begint het rond 21.00 uur enorm te stijgen en dan ’s nachts enorm te kelderen. De dvk en ik zoeken nog naar een insuline regime dat dat opvangt. Dat is nog niet gelukt. Jarenlang zat ik veel te hoog rond een uur of 5 ’s middags. Maakte niet uit wat ik spoot. Ik heb ook 33 eenheden na de lunch gespoten. Nu zit ik op 12.

    Ik heb inmiddels een keer op 2.3 mmol/l gezeten en het heeft 1,5 uur geduurd voor ik daaruit kwam. Dat was een angstige ervaring. Het heeft nog steeds gevolgen. Mijn geheugen is slechter, ik voel me vaker niet lekker en ben erg moe.
    Volgens “deskundigen” is dat corona-stress.

    Ik ben, in het begin, heel bang geweest om mijn partner te besmetten.
    Ik doe de boodschappen. Ook op een rustige tijd en 1x in de week, in plaats van elke dag. Scheelt ook in wat je uitgeeft. Ik heb nog vrijwilligerswerk, hoewel ik nu vanaf huis werk en ik ga weer 1x in de week naar COPD-gym. Dat heeft twee maanden stilgelegen, maar omdat ik alleen gym, kon het weer. Verder heb ik nog huishoudelijke hulp, dus eigenlijk risico genoeg. Maar ik heb die angst losgelaten, anders kom ik straks de deur niet meer uit. Want dit blijft nog wel een aantal jaren zo.
    Sociaal is het stil geworden. Ik ga bij een stel op bezoek, omdat het daar makkelijk is om afstand te houden.

    Ik merk dat ik een soort muur om me heen heb gebouwd. Ik ben van nature een knuffelaar of een arm om iemand heen die het moeilijk heeft. Die tijden zijn voorbij en om mezelf en mijn omgeving te beschermen, sluit ik me steeds meer emotioneel af, merk ik. Daar moet ik voor waken.

    Ik ben slecht ingesteld, momenteel. Ik verwacht vandaag een mailtje van mijn dvk om te kijken waar er gesleuteld kan worden en of dat kan.

    En zo putteren we maar voort.

    Pas op jezelf.

Wil je reageren op dit bericht, dan moet je ingelogd zijn met je account.