Home Forums Behandelaren Spuiten en spuitplekken: beginnersvraagje

Spuiten en spuitplekken: beginnersvraagje

Sinds bijna twee weken spuit ik ’s avonds Levemir.
Ben begonnen met 10e en zit nu op 20e.
Ik spuit in de bovenbenen, op verzoek van de dvk. Dit in verband met nuchter bloedsuiker prikken.

Nu merkte ik gisterenavond dat na het spuiten, de spuitplek branderig voelde en dat spreidde zich langzaam uit over mijn bovenbeen.
Natuurlijke reactie is om dan te wrijven en zo ontdekte ik dat ik van de laatste drie dagen onderhuids bulten heb op de spuitplekken.
De plek van gisterenavond is nog steeds gevoelig.

Ik verwissel de naalden, steek de pen er loodrecht in en trek die ook weer loodrecht uit.
De naalden zijn 5mm.

Is iemand hier bekend met deze bulten en het branderige gevoel en is er iets dat ik zelf kan doen om het te verminderen of te voorkomen?

  • .
    Reacties van mensen. “Soms lusten de honden daar geen brood van” de meest stomvervelende reacties. Mag je dat wel eten?, als ik eens een keer van een gebakje iT te genieten of van een lekker buffet, dat maar een aantal keren per jaar gebeurt. De reactie “Ruilen?” lijkt me dan een hele goede. Ik zeg dat ook weleens tegen mijn man, als hij vindt, dat ik te weinig kijk naar wat ik wel kan, terwijl hij vrolijk door het leven gaat, alsof er weinig tot niets aan de hand is.
    Vooral familieleden hebben er een handje van om “stomme reacties” te geven. Mensen super gezond van lijf en leden, die makkelijk praten hebben. Vroeger (zo’n 32 jaar geleden) had ik daar nog meer last van. Nu denk ik vaak “ze zijn niet wijzer”. Of leg uit dat ik diabetes heb en “verslaafd” ben aan insuline. En nog een riedel erachteraan. Dat vinden ze niet leuk. Jammer dan. Ik ga ook gewoon spuiten in het openbaar en doe dat zo discreet mogelijk. Meer voor mezelf. Dan krijg ik ook geen stomme reacties.
    Spuitplekken heb ik ook. Van mijn Dvk moest ik uiterst rechts of uiterst links gaan spuiten. En ook minder. Ook de lantus moest ik in het midden van mijn bovenbenen spuiten. Ook minder. Maar dat werkt niet zo. Dus daar maar weer over bellen naar de Dvk. Zelf de lantus al verhoogd. Die reageert ook als het weer warmer(meer) of kouder(minder nodig) is. Dat lijf!!! Ik zou het zo af willen schroeven als het kon en ruilen voor een gezond lijf, waarmee ik weer alles kan doen.
    Ik zie en merk dat ik moe word en sluit af. Morgen vroeg op omdat er iemand de rail van mijn traplift komt lassen en mijn
    man vroeg weg gaat om de vierdaagse van Apeldoorn te lopen. (hij wel).

    Louise

  • Ik denk dat je, als je diabetes hebt en insuline spuit, er een taak bijkrijgt.

    Mensen gaan reageren als ze je zien spuiten of bloed prikken.
    Domme opmerkingen komen vaak voort uit angst, want het komt heel dichtbij zo.
    Diabetes kan iedereen krijgen. Daar hoef je niet voor te roken, te drinken of vette happen voor te eten.
    Naalden jagen angst aan en verkeerde associaties.

    Misschien aan ons, mensen met diabetes die insuline spuiten, om onze omgeving wegwijs te maken in diabetesland.

    We zijn zo druk met sociale media…we kunnen de dag niet fatsoenlijk beginnen zonder Facebook en niet eindigen zonder Twitter of Snapchat, Instagram etc.
    Laten we dat medium dan gebruiken door aan al onze “vrienden” uit te leggen wat diabetes is en dat we geen verslaafde junkies zijn, maar bezig zijn te overleven.
    Geef linken naar de videoclips zoals die op DIEP staan, bijvoorbeeld.
    Teksten lezen mensen niet, maar een videoclip wordt vaak wel bekeken.
    Of zoek een clip op YouTube.
    En zet er bij…kijk…dat is ook mijn leven. En dit is wat ik doe als ik mezelf injecteer en dit is waarom ik het doe.

    Als dat niet helpt…dan hebben we misschien de verkeerde “vrienden” en zijn we beter af in een omgeving waar begrip en desnoods stille acceptatie de norm is.

    Ik lees trouwens dat de meesten hun dvk kunnen bellen.
    Ik kan dat dus niet. Zij neemt 1x in de week contact met me op als er een nieuw spuitregime is. Anders kan ik haar alleen via de huisartsenpraktijk bereiken en ze is er maar 2x per maand.
    Via email kan ik haar ook niet bereiken, want de huisartsenpraktijk heeft besloten dat email een te onveilig communicatiemedium is. Ik kan bijvoorbeeld ook de uitlezingen van mijn meter daarom niet doormailen. Dat vindt de dvk ook niet handig, maar kan daar verder niets aan veranderen.

    @louise…dat lijf van ons…ik herken dit zo. Ik heb sinds kort de diagnose IBS (Irritable Bowel Syndrome) erbij en mijn maagfunctie is niet optimaal, maar het lijkt niet iets om zorgen op te wekken. Weer een kwaal waar je mee moet leren leven.
    Dat betekent maar hele kleine porties tegelijk, opgeblazen, pijn, misselijkheid etc.
    Geen peulvruchten, uien, koolsoorten, paprika, producten die zuivel bevatten, koffie etc.
    Producten waar polyolen (had ik nog nooit van gehoord) in zitten. Dat is een zoetstof die in heel erg veel producten zit. En vooral in natuurwinkels gaan kopen. Maar geen officieel dieet dat je kunt aftrekken als dieetkosten. Voor mijn maag geen zure dingen, kruiden en weet ik veel wat nog meer.

    En dan denk ik…geef me dan zo’n astronoutenpil. Dan ga ik toch niet mijn zeer beperkte energie verspillen om op een stukje karton te gaan kauwen, omdat daar dan weinig inzit?

    Ik ben “pas” 57. Hoeveel jaar nog dat gevecht tegen een lijf dat steeds minder wil en steeds meer beperkt?

    Zijn er geen leuke dingen meer in mijn leven? Ja..meer dan genoeg. Maar soms kost het even extra energie om die te blijven zien.

    Ik accepteer zo’n bui dan maar en denk: “morgen is er weer een nieuwe dag, met nieuwe kansen”.

    • Sorry mensen…zit er even doorheen vandaag. Ik ben net te laat, anders had ik het stukje weggehaald. Hier heeft niemand wat aan.
      De zon schijnt en ik klim op mijn scootmobiel en ga het bos in.
      Dan ziet het er allemaal weer wat zonniger uit.

  • @ Chaim; rustig laten staan. Ik, en vele met mij stoor mij daar niet aan. Diabetes is een takkeziekte. Normaliter speelt dat aan de binnenkant van je lijf af. En niemand die het ziet hoe beroerd jij je kan voelen.
    En als je wat er van zegt krijg je meestal van de “fijngesnaarde” opmerkingen over je heen.

    Mijn instelling is dan ook ” mensen die geen diabetes hebben kunnen er niet over mee praten. Ze ervaren het zelf niet. Zeker niet wanneer je lichaam je ook nog beperkingen oplegt. Mentaal krijg je daar ook zo’n “leuke” opkikker van…”

    Waar ik veel moeite mee is dat er ook mensen zijn die ziek zijn, maar dan gelijk “misbruik” maken van de situatie. Als ze iets niet kunnen is hun standaard excuus “dat komt door mijn ziekte.” En proberen het ook niet.
    Wanneer ik zo een opmerking plaats krijg ik direct een karrenvracht van “tactische opmerkingen” over mij heen. ” Ik stel mij maar aan”, “zo erg is het allemaal niet”, “dat valt reuze mee”.
    Een passend voorbeeld is de schoonloeder. Voor haar wordt altijd een excuus voor aangevoerd. En ik, mijn ervaringen heb ik verwoord.

    Zo, rant is over.

  • @sunny; met zulke mensen kan je alleen maar medelijden hebben. Het antwoord van Chaim “Ruilen?” is dan ook zeker een goede reactie.

    Zo werkte ik eens in een bedrijf wat medisch onderlegd was. Een collega van mij had DM type 2 en redde het nog met de pillen.

    Op een gegeven moment zat ze aan de koffie met suiker en de directrice had dat gezien en maakte daar de uiterst “tactische” opmerking over “geen wonder dat je DM type 2 hebt.”

    Mijn collega voelde zich opgelaten en barstte bijna in snikken uit. Ze nam koffie met suiker omdat haar bloedsuiker te laag zat. Ik had haar naar beneden geholpen en vroeg wat ze wilde hebben. Na eerst een suikerzakje droog te hebben genuttigd volgde de koffie met suiker.

    Later zijn wij weer naar boven gegaan. De directrice kwam ik later tegen en heb gezegd dat ik de gemaakte opmerking niet geslaagd vond. En legde uit waarom ze aan de koffie met suiker zat.
    Of er begrip was, geen idee, maar was blij dat ik het wel kwijt was.

  • @ Louise; Met betrekking tot DvK’s; mijn ervaring is slecht te noemen. Vroeger had eentje mij zelfs aan huilen kreeg. Dit omdat alle symptomen die ik noemde bij een hypo / hyper volgens haar niet correct waren.
    Zij vond het gesprek heel nuttig en maakte maar gelijk een nieuwe afspraak. Mijn moeder was daarbij en zag alles met lede ogen aan.
    Ze stond op en zei dat er géén vervolggesprek kwam. Gevolgd door de opmerking dat “Op het gebied van empathie was voor haar nog veel te bereiken.”

    Jaren later; een andere DvK (ander ziekenhuis) die deed alles volgens de regels. En wilde mij om de drie maanden terug zien. De Lab uitslagen waren al jaren goed. De laatste keer vroeg ze hoe ik mij voelde bij de nieuwe “hindernis” Diabetische Cheiroatropathie. Klachten genoemd en haar reactie was apart “klopt niet, want ze staan niet in de boeken vermeld.”
    Gevolgd door de opmerking dat ik over drie maanden maar moest terugkomen en ook nog eventjes voor die tijd naar het Lab gaan.
    Ik keek haar aan en zei “nee, de uitslagen zijn zoals gebruikelijk goed, dus waarom extra geld verspillen terwijl de Lab uitslagen mijn visie ondersteunen?” Ze was gelijk stil. Ik stond op en zei “tot volgend jaar.”

    Ook de DvK (de nieuwe) waar ik begin dit jaar ben geweest wilde mij ook weer om de drie maanden terug zien. Uiteraard moest ik ook iedere keer eerst naar het Lab.
    Ik bedankte voor de moeite en zei dat de uitslagen goed waren (behalve schildklier, wat ik al had aangegeven.)
    Behalve dat, hoe verkoop je dat aan je werkgever? Iedere keer te moeten verzuimen omdat het ziekenhuis je zo nodig wilt zien?
    Haar reactie was kort “er zijn ook werkgevers die daar begrip voor hebben.”

    Drie maanden later langs het Lab omdat ik nieuwe schildklier medicatie had gekregen. De dokter belde mij later op en zei dat alles weer in orde was. Voor de Schildklier ben ik op de digitale snelweg gaan zoeken en gebruik nu Kelpasan naast de Tirosint. Heb geen klachten dat mijn schildklier te langzaam zou werken.
    ==
    Insuline dosering aanpassen doe ik. Heb ruim 40 jaar op de “teller” staan, dus aan ervaring zal het niet liggen.

    Behalve dat; ik heb door mijn ervaringen met ziekenhuizen een gloedhekel gekregen aan mensen met witte jassen.
    Zo is vroeger, ongevraagd, mijn medicatie gewijzigd. Merkte dat gelijk aan mijn lichaam. Navraag leerde dat er “niets” was gewijzigd.

    Alleen later kwam de aap uit de mouw. Ze gaven toe dat het wel was gewijzigd omdat de andere insuline schoner zou zijn.
    Dat ik mij beroerd voelde werd afgedaan “je lichaam moet er aan wennen.” Uiteindelijk kwam ik toch weer terecht op de insuline die ik eerst spoot.
    Dit is twee keer gebeurd.

    Laatste keer met het schildklier onderzoek. Dosis was bepaald, en het eerste wat ik zei dat de dosis Radio Actief Jodium te hoog was.
    Reactie van de arts was “Nee, nee, anders werkt het niet.” Dat het wél te hoog was, daardoor ben ik voor de rest van mijn leven aan de Tirosint gebonden. Met alle beperkingen van dien.
    Van de Thyrax moest ik over op de Tirosint (andere medicatie kan ik niet tegen.) Met wat aandringen heb ik dus de Tirosint gekregen.

  • Tjee, @racingbike…wat herkenbaar.
    En wat moeten we allemaal doorstaan met behandelaars die geen tijd, geen interesse of geen kennis hebben van individuele problemen.
    Ik vecht al zo lang tegen het “tussen-de-oren-verhaal”, a-typische dit of dat, hysterische wat-anders.
    En elke keer blijkt dan na jaren dat ik toch niet zo’n aansteller en hysterica was als er in mijn dossier wordt gezet.

    Toen ik net weer in Nederland woonde heeft mijn toen huisarts een keer om 06.45 uur een laborante naar mijn huis gestuurd om nuchtere suikers te prikken.
    Want, zoals de huisarts mij later mailde, mijn intelligentie, opleiding, interesses en ervaringen rijmden niet met mijn lichamelijk klachten.
    En de reden voor die laborante was omdat ze dacht dat ik een blikje cola leegdronk voor ik me liet prikken.
    En daar moet je dan vertrouwen in hebben?
    Ik heb geprobeerd een andere huisarts te zoeken, maar andere artsen in het gezondheidscentrum namen geen patiënten aan die al in het centrum waren en de verzekering ging niet akkoord met een huisarts buiten het gezondheidscentrum dat nu eenmaal in mijn buurt ligt.
    De dvk was handjeklap met de huisarts, dus daar kon ik ook niets mee.
    Zij ontkende met stelligheid dat ik van Metformine en Januva diaree zou krijgen en andere darmproblemen. Metformine gaf geen bijwerkingen, zei ze. En Januva ook niet. Dat lag in mijn beleving.

    Ik kan nog wel even doorgaan.
    Ik heb totaal geen vertrouwen in behandelaars of huisarts (inmiddels toch een andere, omdat nummer 1 plotseling vertrok).
    Verhalen over mijn huidige dvk heb ik al beschreven.

    Nu heb ik al bijna een jaar maag- en darmproblemen.
    Van de darmen zegt men nu dat het prikkelbare darm is en van de maag…dat zit weer tussen mijn oren. Op een echo was alleen leververvetting te zien en dat is consistent met alcohol misbruik. En ik drink geen alcohol. Gewoon niet.
    Kon ook wel van al die medicijnen komen die ik slik. Dat doe ik al vier jaar niet meer.
    Ik heb 30 pillen per dag weer meegegeven aan de apotheek en slik nu nog 1 tablet, nu de Glimeperide eraf is.
    Toen ik dat aangaf werd er verbaasd met OH gereageerd. Tja..huisarts 2 had niet in mijn dossier gekeken, alleen naar de uitslag van de echo. Maar raadde me toch aan te proberen om iets minder te drinken.

    Ik accepteer chronische aandoeningen. Ik leef en accepteer chronische pijn, vermoeidheid en mobiliteitsproblemen.

    Waar ik zo verdrietig van wordt is dat een enkele behandelaar je dossier kan vervuilen en je geen kans meer hebt. Dat men gewoon niet luistert en je op de grote hoop gooit.

    Terwijl ik me ziek voel. Me dichtspuit met insuline en nog steeds te hoge waardes heb.
    Ik spuit nu 4 eenheden NoroRapid voor het ontbijt. Tegen 11.00 uur zit ik op 17 mmol/l.
    Dan zakt het weer en tegen 17.00 uur zit ik weer op 17. Ik ben op eigen intiatief maar 4 eenheden NovoRapid voor het avondeten gaan spuiten.

    Ik doe mijn best, maar het gevecht tegen behandelaars is groter dan tegen mijn protesterende lijf.

    En ik ben zo moe van een leven lang vechten.

  • Beste Chaim,

    Dat is nogal wat, dat probleem met jouw maag. Kleine beetjes eten. Geen lekkere smaak van uien, prei en peulvruchtgerechten. Geen koffie. Er blijft weinig over. Slik je nog medicijnen voor maagbescherming zoals b.v. Pantoprozol?
    En dan nog de moed erin houden? Er wordt veel van je gevraagd als mens met diabetes.Helaas zijn dieetkosten nauwelijks meer
    af te trekken en ook de zorgkosten zijn nauwelijks af te trekken. Mij lukt het niet meer. In Zwolle kan je nog de oplaadkosten van de scootmobiel zijn nog af te trekken. Maar in totaal heb ik niet genoeg. Mijn man en ik hebben sinds 2012 alleen nog bij te betalen.
    Ik merk dat jij het niet bepaald makkelijk hebt en er soms doorheen bent. Dat snap ik. En rustig blijven uiten. Dat is goed voor jou en ook goed voor ons. Om te zien dat het leven met diabetes niet altijd makkelijk is. Niet zo makkelijk als in die “rooskleurige” verhalen in Diabc. We kunnen steun ervaren als we echt vertellen, wat er aan de hand is. Gewoon “open” zijn. Ook als het niet altijd gaat zoals je zou willen.
    Ik merk ook dat mensen zonder diabetes niet kunnen meepraten over het hebben van diabetes.

    Racingbike, jij schreef ook dat je problemen had met het schildkliermedicijn en dat je geen ander kunt verdragen dan Tirosint. En ook nog een extra medicijn. Werkt jouw schildklier te laag of te snel? Ik ken dat medicijn niet. Ik gebruik nu 150 Mg. Leverthyroxine. 26 juli moet ik naar de internist (Bilo) en hoor dan wel wat de waarden zijn. Het gaat goed en werkt goed zonder bijwerkingen.
    Wat de Dvk betreft heb ik iemand, die met mij/ons meedenkt. Heel prettig. Wat is het dan vervelend als je steeds iemand treft, die je lijkt tegen te werken. En dat je dan een hekel krijgt aan mensen met witte jassen, begrijp ik dan wel.
    En ze ook nog zeggen, dat iets niet klopt omdat het niet in de boeken staat. Dan moet deze Dvk nog maar eens een praktische stage volgen bij mensen met diabetes, want die weten uit ervaring wat wel en niet werkt. Zoals jij met 40 jaar ervaring met het hebben van diabetes.
    Ik heb een zwager, die vroeger keuringsarts was en die heeft het over de “Medische Maffia.” Zijn collega’s.
    Hij is wel meelevend, ook met mij. Juist omdat ik me niet altijd laat kisten door de situatie. Maar soms ben ik het ook wel een zat.
    By the way; Wat is diabetische cheiroatropathie trouwens?

    Ik stop nu met mijn reactie; ik wens jullie morgen een goede dag.

  • @ Chaim; Pfft, dat is knap lastig en zeer frustrerend wat je beschrijft. En dan ook die “fijngesnaarde opmerkingen”.
    Je doet aan alle kanten je best, en iedere keer lijkt het wel of je lichaam je goed dwars zit. Heb al niet genoeg in je rugzak zitten?
    Jouw lichaam bepaalt wat jij wel en niet mag doen. En als je een dag beter voelt dan doe je wat meer, maar de volgende dag krijg je wel de rekening op een dienblad gepresenteerd.

    Bewonderenswaardig hoe jij je daar door heen slaat. Naar ik vermoed zijn er weinig mensen in je omgeving die dat opmerken.

    En dan de klachten die kwamen niet overeen met jouw ervaring en opleiding… Ieder mens is uniek. En ieder mens reageert anders op klachten. Kennelijk zijn ze dat eventjes “vergeten” tijdens de opleiding.

    En als sublieme oplossing “of je toch wat minder wilt drinken” want dat zou wel eens de oorzaak van de problemen met je lever kunnen zijn… Echt “grandioos” zo een opmerking. De gevoeligheid is daarvan is ver te zoeken.
    Met andere woorden, de klachten zijn te herleiden omdat jij niet gezond zou leven…. Je maag speelt nu ook mee met als gevolg dat je je nog maar weinig kan eten, en zeer beperkt.

    Ik heb sterk de indruk dat de medicatiemix die jij hebt gekregen toch dieper zijn sporen heeft nagelaten dan men wilt erkennen.
    En als je daar over begint, dan zit het “tussen de oren”. En dossier lezen; moet dat? Je laat de patiënt (spreek liever over cliënt) gewoon zijn verhaal vertellen, je luistert wat en schudt hier en daar instemmend. Probleem ook weer geklaard.

    En dat je moe bent van een leven lang vechten tegen het onbegrip en verwijten, dat kan ik mij levendig voorstellen.

    Zoals Louise ook schreef, gooi het in de groep. Wij hebben allemaal het “pretpakket” en kennen de frustraties als geen ander.

    Nogmaals Petje af hoe jij met alles omgaat. En mag ook weleens gezegd worden.

    @ Louise; Ik had eerst een te snel werkende schildklier. Na behandeling, wat later bleek, een overdosis Radio Actief Jodium, heb ik nu een te langzaam werkende schildklier.
    Daarvoor kreeg ik eerst Thyrax, en vanaf dat moment zijn de klachten begonnen. Diverse keren aangekaart bij de de internist maar die wuifde het weg.
    Vroeger viel ik gelijk in slaap zodra mijn eierdopje de hoofdkussen aanraakte, tegenwoordig duurt het zeker een uur (als ik geluk heb.)
    Ook die klacht gemeld; werd schouderophalend op gereageerd.

    Begin dit jaar het nieuws dat Aspen (fabrikant Thyrax) zijn productielijn ging verplaatsen naar Duitsland.

    Uiteindelijk moest ik ook overschakelen op een ander medicijn, en de Leverthyroxine kwam op de proppen. Ik had mij van te voren al ingelezen en over mogelijke vervanging van de Takke Thyrax.

    Via een site kwam ik op de Tirosint uit. Dit zijn zachte capsules die je met water moet innemen.
    Gezien de vele stress waar ik onder sta had de arts geadviseerd om de dosis te verhogen; van 0,062 mg naar 0,075 mg. Omdat ik weet hoe gevoelig mijn lichaam kan reageren op een te snelle verandering van de dosis in één keer heb ik dit niet gedaan.

    De Tirosint wordt onder gemaakt in verschillende sterktes. Nu gebruik ik 0,063 mg en 1 x Kelpasan. Dit laatste is een homeopatisch medicijn.

    De grootste moeite waar ik mee heb is dat het ziekenhuis die mijn schildklier om zeep heeft geholpen door niet naar mij te luisteren, zich nooit heeft verontschuldigd voor de gemaakte fout.
    Ik moet iedere ochtend een half uur wachten eer ik mag eten. Terwijl ik vroeger opstond en gelijk kon eten.
    Echt prettig als je te laag wakker wordt.

    Behalve dat ook mijn energie huishouding is sinds het gebruik van de takke Thyrax ontregeld, terwijl de waardes volgens het ziekenhuis prima waren. Dat ik mij echter niet prima voelde, ach dat wordt genegeerd.

    Stoppen met de pillen heb ik geprobeerd, alleen dat merkte ik gelijk. Positief dat ik mijn oude energie van vroeger weer terug had. En veel meer zin om dingen te doen.
    Negatief; ik onthield niets meer. Mijn geheugen liet mij heel erg in de steek. En zodoende heb ik ontdekt dat er iets schortte aan mijn lichaam.

    Met de Tirosint is het niet veel beter gesteld. Ik ben voornamelijk kwaad dat artsen nooit echt naar je willen luisteren. Er wordt wel van je verwacht dat je om de drie maanden terug komt (en hoe je dat regelt met je werk, is hun probleem niet.) Ohh, en als je toch terugkomt ga dan eerst eventjes naar het lab.

    Met de uitslagen die ik iedere “scoor” zag ik daar de noodzaak niet van in. En iedere keer kan je weer hetzelfde verhaal ophangen. Proberen ze je de mond te snoeren “dat dat het opgestelde zorgplan is.”
    Met de nieuwe arts heb ik de afspraak dat ik hem een keer per jaar zie. En over twee maanden heb ik een afspraak en zal kijken hoe die is. Of hij voor rede vatbaar is. Probeer dan gelijk van de DvK af te komen.

    Ik doe alles zelf al ruim 30 jaar. Vroeger had ik mijn moeder die mij heel goed heeft geleerd om te luisteren naar de signalen van mijn lichaam. En hier pluk ik nu dagelijks de vruchten van.

    Ook heb ik eens een arts gehad die zei tegen mij dat ik mijn 30e levensjaar aan de dialyse zou liggen omdat de suikers volgens hem niet goed waren.

    Voor mijn nieren gebruik ik Cystone; dit omdat een aantal jaren geleden mijn nierfunctie opeens was verslechterd.
    Na een potje Cystone (1 tablet per dag) werd 3 maanden later opnieuw onder meer mijn nierfunctie gecontroleerd…. en deze was weer als vanouds. Sindsdien wordt nu ook standaard mijn nierfunctie gecontroleerd en iedere keer slaag ik met “vlag en wimpel”.

    Mijn chronische allergie voor “witte jassen” zal waarschijnlijk niet over gaan. Ik heb te veel vervelende ervaringen meegemaakt.

    Voel je gezegend dat je je sores kwijt kan bij je zwager. Dit lucht op. Ik gebruik daarvoor papier, mijn racefiets en mijn cavia’s. Zo een cavia knuffelt echt goed. En ze lijken goed te begrijpen wanneer ik er “door heen” zit.

    Diabetische Cheiroatropathie; dat is verstijving van je gewrichten in je handen. En met name in je vingers.

    Deze klacht komt niet vaak voor, maar als het voor komt is het meestal mensen die al (erg) lang het “pretpakket” hebben.
    Ook eens verteld aan een dokter, die reageerde schouderophalend.

    Dat gecombineerd met Brittle Diabetes (zeer moeilijk instelbaar.) En je hebt de “hoofdprijs” te pakken.

    In elk geval bedankt dat ik mijn verhaal kon ventileren. Dat lucht op.

    Zo rant is over, hmm de tweede in twee dagen…

  • @racingbike, @louise en anderen.
    Ik hoop dat ook anderen dit topic lezen en zich vrij voelen van zich af te schrijven.
    Hier blijkt maar weer dat iemand met chronische aandoeningen zoveel meer heeft te verhapstukken dan de aandoening zelf en alles wat dat met zich meebrengt.

    Dat op zich vergt veel energie, fysiek en mentaal.
    Maar de meesten lukt dat wel. Het zijn de omstandigheden eromheen die voor de grootste problemen zorgen.

    Behandelaars die je niet serieus nemen. Die domweg niet luisteren. Die jou als een dom, klein kind behandelen.
    Die met domme raadgevingen komen als: “probeer je stress te verminderen”.
    Vertel dat eens aan de gemeente die je uitkering halveert, omdat je zo dom bent om niet alleen te leven. Vertel dat aan de Belastingdienst, de Gemeentebelastingen, de supermarkt die wekelijks zijn prijzen verhoogt. Vertel dat aan je huisarts die geen idee heeft wie je bent.

    Er is geen tijd om naar je te luisteren. Er zijn teveel regels opgesteld door verzekeraars die geen idee hebben wat een aandoening is, behalve uit boekjes of internetsites.

    En mocht je kans zien toch de zon te zien schijnen, enthousiast te zijn over nieuwe invullingen in je leven, ondanks beperkingen…dan wordt dat gezien als bevestiging dat het allemaal zo’n vaart niet loopt met jou.

    Als ik dan lees wat @racingbike meemaakt en meegemaakt heeft. Mijn moeder verloor een been door een medische fout. En geen enkele kans om verhaal te halen. Niet dat ze daar haar been mee terug had gekregen.
    @racingbike mag dagelijks plezier beleven aan een andere medische fout.

    Hoeveel mensen hier die ook slachtoffer zijn en nergens verhaal kunnen halen?

    Het is schandalig.

    En toch…wie de moeite neemt om dit topic door te lezen, leest over mensen die vechten en overleven.
    Mensen die, tegen alle stromen in, invulling geven aan hun leven.
    Die kracht putten uit fietsen, een cavia. In mijn geval een website en forum en vrijwilligerswerk.

    Mensen die laten zien dat je moet blijven vechten voor je eigen lijf.
    Hoe moedeloos makend het soms ook kan zijn.

    Wij zijn de mensen waar het om gaat.
    Die door blijven gaan en de zon blijven opzoeken.

    Lang leve de overleveraars.

  • Chaim,
    ik heb voor jou een vraag; nl. Wat eet je voor je ontbijt? omdat je 4 novorapid spuit. Dat doe ik ook, maar drink daar ook een glas karnemelk bij en spuit helemaal rechts of links in mijn buik. Als ik sport, dan spuit ik 3 novo. Zou het kunnen, dat je meer moet spuiten? Als het resultaat om 11.00 uur een te hoge bloedsuiker zou ik bij het ontbijt de volgende keer ong. 8 novo spuiten. En bij 17 mol zou ik 4 novo bijspuiten. Ik heb geleerd dat ik per 1 eenheid novo 2 mmol naar beneden ga met de bls. Ik bekijk hoe hoog ik mijn blsuikers hebben. Bv bij 17 wil ik op min. 9 uitkomen. Dat is 8 minder. Aangezien 1 eenh. 2mmol doet zakken. Kies ik dan voor 4 novo. Wat een rekensommen! Maar zo blijf ik mijn hersens kraken. Of ik het leuk vind of niet. Gewoon een tip. Msar je kunt het ook naast je neerleggen. Dat is aan jou. Je
    Behandelaars, die zeggen, dat je je stress moet verminderen, bezorgen jouzelf al stress. Door die opmerkingen al. Ook echtgenoten, die vinden dat je vooral moet kijken wat je wel kan en niet wat je niet kan, bezorgen stress. Die zelf de 4 daagde kunnen lopen, omdat ze toevallig niet de pech hebben van alles te mankeren.
    Ik had de pech dat er na een gerepareerde breuk in mijn enkel, een ontsteking volgde(geen antibiotica na een tip van mij dat ik ontstekingingsgevoelig was. 4 weken flink ziek geweest van die ontsteking met hoge koorts. Had ook nog een externe fixatie op mijn voet(een buitenboordmotor zonder benzine). En gaten aan beide kanten van mijn hiel, die vanzelf dicht moesten groeien. Nog steeds van die fijne littekens, die af en toe ook nog steken bij een hoge of lage bls.
    Ook nog aangepaste schoenen. Maar gelukkig zijn die redelijk mooi en naar mijn eigen idee gemaakt. De orthopedische schoenmaker geeft af en toe leuke tips. En ik doe er zelf de gekleurde veters bij( van rood tot groen, paars, knalgeel, blauw, paars,oranje (voetbal en Koningsdag), glitter etc. Aangepast aan mijn kleurige kleding. Als mijn lijf me niet blij
    kan maken, moeten gekleurde veters dat maar doen. En redelijk leuke schoenen. Al moeten die wel minstens 1.50 meter zijn anders zijn ze te kort.( die veters natuurlijk).
    Maar al bij al is het in jouw leven ook vaak een kwestie van voetangels en klemmen en prikkeldraad(heer Bommel v. Maarten Toonder). Dat zeggen mijn man en ik vaak als het me weer eens tegenzit. Ik kan me dan ook goed voorstellen als je er doorheen zit. Helaas is diabetes ook geen ziekte waar je vrolijk van wordt. Zeker niet als de behandelaars ook stom doen. Die moeten ook maar eens een cursus volgen, hoe ze moeten omgaan met de mensen, die hun spreekuur bezoeken. Evenals verzekeraars, die zeuren, dat je teveel van dit of dat gebruikt. Ruilen mag! Graag zelfs. Ik wil hun werk wel doen en net zo doen als zij. Of juist het goede voorbeeld geven, door me te verplaatsen in de situatie van een client.

    Racing bike, iemand, die ik ken had ook een te snel werkende schildklier, die ook met jodium werd behandeld is (al 2 keer in redelijk korte tijd), maar die werkte daarna ook niet meer en toen moest ze daar weer voor behandeld. Ook met een internist, die slecht luistert. Ze heeft ook een of andere ziekte waarbij dit voor komt. In ieder geval regelmatig problemen met medicatie en arts. Dan heb ik nog geluk met medici in mijn familie, die ik vragen kan stellen. Zoals mijn zwager.
    Artsen, soms zou je ze achter het behang plakken. Tenminste als ze slecht luisteren.
    Fijn dat je je racefiets hebt en kunt fietsen. Dan kan je je ellende eruit fietsen.
    Dat doe ik met fitness; cardio en krachttraining. Dan vergeet ik even alles.
    En met mandala tekenen en kleuren. Daar ben ik dan zo geconcentreerd mee bezig, dat ik alles vergeet, net zoals met zingen.
    Sinds januari zing ik in een koor. Heel ontspannend (en ook inspannend).

    Genoeg geschreven. Anders komen jullie niet aan het woord. Ik hoop dat ik voldoende inga op jullie verhalen. En daarbij het niet alleen maar over mezelf heb. Als dat wel zo is, dat wel kenbaar maken. Ik vind het niet goed van mezelf als ik alleen maar met mezelf bezig ben.

    Groeten van louise

  • @louise,
    Ik eet om 07.45 uur een krentenbol, een volkoren biscuitje in zwarte koffie met een zoetje gedoopt.
    Na een half uurtje nog een kop zwarte koffie met een zoetje.

    Ik zit nog helemaal in de startfase met de Novorapid.
    Op advies van de dvk zou ik alleen ’s ochtends vlak voor het ontbijt 4 eenheden moeten spuiten.
    Ik ben op eigen initiatief ook 4 eenheden NR voor het avond eten gaan spuiten.

    Mijn dagcurve van woensdag ziet er zo uit:
    Nuchter 9.4
    NO 16.9
    VL 10.2
    NL 14.5
    VA 17.6
    NA 14.2
    VS 17.9

    Maar die van afgelopen zondag
    Nuchter 8.7
    NO 11.0
    VL 8.1
    NL 13.1
    VA 18.2
    NA 15.9
    VS 17.9

    En dat is met 72 eenheden Levemir voor het slapen gaan en 4 eenheden NovoRapid voor ontbijt en avondeten.
    Ik zit dus veel te hoog, maar het is al lager dan het geweest is.
    Toen ik begon met Levemir zat ik makkelijk op 17 mmol/l nuchter.
    Ik heb gewoon te veel dagen dat er iets niet goed gaat met mijn lijf..zoals wij allemaal.

    kwestie van voetangels en klemmen en prikkeldraad

    Mijn oma zei dat al (in de jaren 60): “het leven is vol voetangelse ende klemmen”

    Ik vind ook rust in Mandala kleuren.
    En in een nieuw ontwerp voor de websites van de organisatie waar ik als vrijwilliger werk
    En mijn eigen website en forum.
    En lezen.
    En muziek
    En fotograferen
    En de natuur in.
    Ik heb meer interesses dan ik tijd in de dag voor heb. Gelukkig maar, want het houdt me uit een depressie, denk ik dan maar en meer dan voldoende afleiding.

    Genoeg geschreven. Anders komen jullie niet aan het woord

    Hier kun je van je afschrijven. Dat mag ook kamerbreed. Wij komen echt wel aan het woord. :-)

  • @ Chaim; heb de vrijheid genomen om naar je waardes te kijken en daar trek ik voorzichtig de volgende conclusie uit:

    Nuchter sta je redelijk op. (Woensdag beetje te hoog, maar je zit in ieder geval onder de 10.)

    Na het ontbijt ga je de lucht in (je bloedje..). Als ik jou was zou ik proberen of je ontbijt wat aan te passen. In zoverre; een krentenbol is prima, alleen daar zitten veel vruchtensuikers in van de rozijnen en dat is een ideaal middel om je bloedje te laten stijgen.
    Je kan in overweging nemen of om voor een krentenbol meer te spuiten (niet te veel, voor hetzelfde geldt schiet je dan in een hypo.) Of een krentenbol met kaas te eten.
    De grootste uitdaging is om voor jou de ideale mix te vinden.

    Wanneer het lunchtijd is zit met met 8,2 goed. 10.2 is ietwat verhoogd. Alleen na de lunch zit je te hoog. Ik ben bang, gebaseerd op de twee gegevens dat je mogelijk ook voor de lunch insuline moet gaan gebruiken.

    Voor het avondeten zit je te hoog, je eet en spuit wat je moet spuiten. Alleen je bloedjes laten zien dat je niet voldoende spuit. voor het slapen zit je te hoog. Ik vermoed dat je niet extra spuit om dat naar te beneden te krijgen. De dosis Levemir lijkt correct te zijn want je staat nuchter redelijk op.

    Om de irritante hoge waardes weer gecorrigeerd te krijgen kan je overwegen om je dosis bij het avondeten rustig aan te verhogen. Een en ander is uiteraard afhankelijk van wat je eet.

    Hoe reageert je lichaam op de insuline? Ook belangrijk; spuit je vóór of ná het eten? Ook dit heeft invloed.
    Hoe is je maagontlediging?

    Mij is geleerd om voor het eten te spuiten. Hiermee voorkom je hoge pieken na het eten. Echter met hard vallen en opstaan ben ik er achter gekomen dat ik juist ná het eten moet spuiten. Een en ander is wel afhankelijk van wat ik eet. Mijn alltime favorite brood met Speculoos pasta vraagt juist om te spuiten voor het eten.

    Mijn ervaringen met DvK’s zijn bekend. De grootse uitdaging voor hen is om eens niet te denken in cijfers maar te kijken naar de mens achter de cijfers.
    Ieder mens reageert anders op de medicatie.

    De Lantus spuit ik nu 13 jaar en mij werd geadviseerd om direct maar 4e eenheden minder te gaan spuiten. Omdat deze insuline 24 uur zou ik dus in feite constant insuline in mijn lichaam hebben.
    Dat idee had ik gelijk verworpen en gevraagd hoe zij bij dat getal kwam. Reactie was hilarisch; zou moeten kunnen volgens de fabrikant…. en om te zorgen dat ik ochtends normaal wakker zou worden.
    Wel nu; ik begon met 1 eenheid. En via de nuchtere waardes ben ik er achter gekomen wat voor mij goed werkt.

    Door het fietsen reageert mijn lichaam behoorlijk fel op veranderingen in de dosering. En zondags is de dag dat het bij mij goed fout gaat. Zo ervoer ik diverse malen dat ik binnen 30 minuten van bijvoorbeeld, 6.2 rond de 19 zat. (Aan de andere kant bespaart geld voor de Achtbaan..)

    Gelukkig voel ik een en ander goed aankomen en participeer ik daar zo goed mogelijk op.

    Verklaringen hebben artsen en DvK’s mij nog nooit kunnen geven. Ik heb geaccepteerd (via vallen en opstaan) dat dit kennelijk bij mij hoort.
    De rest van de dagen gaat normaal.
    De nieuwste hindernis is momenteel de nuchtere waarde; deze ligt te wederom te laag. Om de Lantus maar eventjes te wijzigen heb ik gedaan op advies van de vorige DvK. Resultaat was belabberd.
    Daar werd zeer “begripvol” op gereageerd; je lichaam heeft tijd nodig om daar aan te wennen.
    Verhip, dat wist ik niet… Pfft, ik word soms zo moe van die mensen.

    Het “leukste” was dat na een week van gewenning de waardes nog even laag waren nuchter als met de oude dosis.
    Moest ik maar weer gaan verlagen. Kon op een gegeven moment bijna niets meer. En had 24 uur per dag knetterende hoofdpijn.
    Weer dat “briljante” advies van “wennen”. (nieuwe aflevering voor Klussen met kijkers; hoe strijken wij grote bobbels weg in het behang veroorzaakt door mensen die er achter geplakt zitten??)

    Sindsdien spuit ik weer de oude dosis; alleen dat werkt een maand niet geheel perfect meer. Krijg ik dan eindelijk toch de dividend uitkering van Coca Cola terwijl ik geen aandelen heb?!

    Ach ja, Diabetes is en blijft een puzzel. Gelukkig vind ik dat leuk om te doen.

    Met betrekking tot je moeder; ronduit schandalig. Bij mijn tante hadden ook zo een “geintje” uitgehaald. Ze was gevallen en haar been / heup waren gezet. Met als gevolg dat een been verkeerd was gezet en de voet naar binnen wees.
    Lopen ging dus zeer moeilijk en beperkt.

    @ Louise; gelukkig heb je diverse manieren om je frustraties te verdrijven en kan je daar echt in opgaan.
    Dat is belangrijk om te hebben.

    En gebruik de gelegenheid om de sores van je af te schrijven; doe wij ook en bij mij lucht het op. Wij zitten allemaal in hetzelfde schuitje. Zoals bij ons thuis werd gezegd “problems shared is problems halfed.”
    Hier spreek je met lotgenoten die precies begrijpen wat het betekend als je bloedje weer eens een geheel andere kant opgaat. Of de Belastingdienst die nieuwe manieren van “besparen” probeert. Een en ander komt wis en waarachtig van het Binnenhof vandaan.

    Gelukkig schijnen de weersverwachtingen goed te zijn;

  • Chaim,

    Ik las dat racing bike al wat tips en oorzaken had gegeven voorbode hogere bls. Ik weet niet of je weleens naga, bij wat je eet, hoeveel koolhydraten dat heeft en hoeveel je daarvoor moet spuiten. Zelf ga ik uit van de basishoevelhrid, die ik eet bij ontbijt, lunch en avondeten. Vandaaruit bekijk ik wat ik wijzig en wat ik dan ga spuiten. Vooral bij uitgaan en in hotels eet ik meer en pas mijn insulinebehoefte aan of varieer mijn koolhydraten. B.v. Ipv 1 boterham 2 beschuiten of toch meer eten en meer insuline. In die periode zit ik vaak te hoog met mijn bls. Alsook veel loop heb ik minder nodig.
    Ik heb een aardig goed geheugen en weet uit mijn hoofd waarmee wat gelijk staatsveiling een appel met een schaaltje yoghurt met een beetje muesli. Of een croissantje. Soms is het gewoon multiple gok. Ik weet ongeveer wat ik bij moet spuiten nl. Per 2 mmol naar beneden 1 eenh. Novo Rapid. Dat is voor mij wel handig om te weten. Het duurt soms wel even, voor die bls echt gezakt is( trage maagontlediging), daarom prik ik na 2 uur weer een bls. tot ik op het gewenste niveau zit.
    Zoals racing bike aangeeft, zou ik bij de lunch enger avondeten ook meer insuline spuiten,afh. van wat je eet .
    Jammer dat je niet in de Isalakliniek onder controle bent, want dan zou ik wel een aardige Dvk voor Ke weten. En ook een aardige internist.
    Racing Bike Het weer is nu uitstekend, al wordt het woensdag toch wel warm. Dan heb ik in ieder geval meer Lantus nodig.
    Als het buiten kouder is, heb ik minder lantus nodig.
    Toch wel apart. Maar warm weer is goed voor mijn spieren. Dus die dag niet teveel doen, maar wel genieten. Danzijnwe’s middags met prettige mensen samen, met wie we praten over onze eigen relatie, die ook niet altijd gladjes verloopt.
    Mijn man en ik hebben ooit een Marriage Encounterweekend gevolgd, waar binnen je ook op velerlei onderwerpen je relatie bespreekt. Dat WE praatten we alleen met elkaar op de dialoog methode. Schrijven en praten over wat je geschreven hebt.
    Dat doen we regelmatig, maar ook met andere mensen.

  • @ Louise;

    Gelukkig wordt het weer beter. Alleen… je hebt twee dagen dat je normaal buiten bezig kan zijn en dan woensdag en donderdag weer extreme hitte. Met die dagen ga niet fietsen. Via de harde les geleerd dat dat te warm voor mij is.

    Zo eerst de lunch en daarna pak ik mijn racefiets. Gisteren de ketting provisorisch gereinigd en ingevet dus dat moet ik merken met fietsen.

    Wat je schreef; klopt het is belangrijk dat je kan praten met mensen in je omgeving over het “pretpakket”.
    Te vaak heb ik ervaren dat mensen totaal NIET begrepen dat het betekent om het te hebben. Alle dingen waar je constant op moet letten.
    En wanneer het “pretpakket” weer eens boomstammen door je spaken smijt waardoor je dingen niet op dat moment kan… is het onbegrip groot. Heb zelfs opmerkingen over mij heen gekregen dat ik mij maar aanstelde.
    En dat deed echt gemeen zeer.
    Omdat je het mij niet aan de buitenkant ziet, geloven mensen je ook niet.

    Tegenwoordig pak ik of mijn cavia of mijn racefiets of ik schrijf het van mij af. En wanneer de nood het hoogst is doe ik alle drie.

    Uit eten gaan is altijd een uitdaging. Ik heb geen zin om een weegschaal te vragen om een en ander na te wegen. Dit principe heb ik nog nooit gehanteerd en zal het ook nooit hanteren ook.
    Ik bekijk wat ik heb gegeten, hoe ik mij voel, wat mijn waarde is, en nog belangrijker wat ik na het eten ga doen.
    Wanneer ik ga wandelen of fietsen spuit ik minder.

    Sowieso trek ik er altijd op uit met een rugtas met proviand. En ook mijn telefoon, zodat ik in geval van nood kan bellen. Tot nu toe, slechts eenmaal hoeven te doen.

    De DvK’s bedoelen het waarschijnlijk goed, ben alleen van mening dat meestal hun opmerking er soms zo ongevoelig overkomt.
    Zo moest ik eens een vragenlijst gaan invullen of ik wel wist hoeveel KH een boterham bevatte. En wat ik moest doen als ik een hypo/hyper heb. En onderkende ik de symptomen en de gevolgen.
    Ik keek er naar en gaf de vragenlijst terug met de opmerking dat ik niet kwam om mijn tijd te verdoen.

    Dit had tot gevolg dat ik geen vragenlijsten meer hoefde in te vullen. Nee, op alle wel ingevulde lijsten scoorde ik maximaal.
    Bedoeling was goed bedoeld, kwam op mij over dat ik niet wist hoe mijn lichaam reageerde op insuline en KH wat ik at/dronk.
    Daarbij komt dat ik ook zeer moeilijk instelbaar ben (Brittle Diabetes) en via de harde weg heb ik een middenweg gevonden.

    En met mijn eerdere ervaringen in de ziekenhuizen kom ik daar zo min mogelijk.

    Met betrekking tot Chaim; ze heeft type 2 en dat wordt via de huisarts gedaan. Dit briljante idee is van onze huidige minister van Volksgezondheid. Want ja, de hoge zorgkosten daar moet wat aangedaan worden…
    De houding van haar DvK vind ik verre van professioneel. En dat alleen telefonisch contact mogelijk is.

  • @louise en @racingbike
    Ik heb jullie gelezen, maar heb even de energie niet om te antwoorden.
    Mijn excuses.

  • Chaim,
    Dat hoeft ook niet. Ik hoop dat je energie weer verbetert, maar meer voor jezelf, zodat je je prettiger voelt.
    Ik hoop dat je ook wat van de zon kunt genieten

    Louise

  • @ Chaim; antwoorden is geen verplichting. En als je iets niet kunt omdat je lichaam weer zijn “eigen spelregels” hanteert, niets aan te doen.

    Ik had vanochtend een score van 2,1 op de FSL dus echt veel energie heb ik vandaag ook niet.

    So no worries please.

  • @racingbike….
    Fijn he…
    Ik moet meer NovoRapid spuiten en nu heb ik dus elke dag een hypo.
    Ik ben nu zelf aan het uitvinden welke dosis ik bij mij vind passen, want zo gaat dat niet.
    Omdat ik al zo lang zo veel te hoog zit, begin ik bij 5.7 mmol/l al te hypo-en.

    Hoe je je dan met 2,1 moet voelen…Bleh.

    Ik heb ook COPD en dit weer is niet fijn. Zolang er wind staat is het te doen. Valt die weg, dan heb ik het knap benauwd.

    Volgens mij hebben veel mensen hier ook aandoeningen die niet het gevolg zijn van diabetes.

    Mijn handen verkrampen van het typen…ik kom op jullie berichten terug.
    Even bijtanken.

  • @ Chaim; jammer dat je de DvK niet kan inruilen. Het probleem is dat de DvK alleen adviezen kan geven, en of die goed zijn tja dat moet je zelf letterlijk en figuurlijk aan den lijve ondervinden.

    Doe je wel rustig aan? En daarmee bedoel ik niet iedere dag de Novorapid met veel eenheden gaan verhogen c.q. verlagen. Op die wijze kan je lichaam er niet aan wennen.
    Met het warme weer van de afgelopen dagen heb je normaliter minder insuline nodig. Alleen…. er is geen handboek die zegt hoeveel, dat zul je, letterlijk met vallen en opstaan, zelf moeten ontdekken.

    In elk geval doe het rustig aan en als je later reageert op een post. So be it.

    Heel veel sterkte en succes!

    Tja, 2,1 laat ik het zo zeggen; al heb ik geen aandelen Coca Cola; ik draag op mijn wijze een steentje ( 1,5 liter flessen) bij aan een leuke omzet.

  • Beste mensen,

    Pijn bij het spuiten is inderdaad vervelend. Dat heb ik meestal als ik de lantus in mijn bovenbeen spuit. Daar heb ik geen huidplooien. En dan vooral midden op mijn bovenbeen, want daar had ik nog geen spuitplekken. Mijn huid is best dun daar.
    Maar ik zie daar regelmatig blauwe plekken en denk dan”volgende keer beter”. Wel prik ik nog weleens bloed bij het spuiten, maar dan ben ik nog niet echt aangekleed. Dat doe ik bewust, want dan kan ik overal fatsoenlijk bij, tenminste voor het ontbijt(ik eet dan een boterham) net na het spuiten van novorapid. Beneden drink ik dan een glas melk.
    Ook in mijn buik heb ik blauwe plekken, maar die zienlijk niet. Bij de lunch en avondeten zorg ik meestal (als ik thuis ben), dat ik makkelijk bij mijn blote buik kan. Alleen elders licht ik mijn kleding even op onder tafel, zodat ik er wel bij kan. De lantus spuit ik ’s morgens al. Ik gebruik geen alcohol voor het spuiten. Allemaal gedoe, vind ik. En niet echt nodig. Aangezien ik nog weleens pijn heb in spieren of mijn linkervoet, is pijn bij het spuiten voor mij toch te
    verwaarlozen. Reacties van sommige mensen, ja dat is vervelend. Doe je al je best om dat bescheiden en afgezonderd te doen, zijn er toch nog zeurkousen, die er niets van begrijpen. Misschien een tip; je zou kunnen zeggen” ik heb diabetes.ruilen?”.
    Ik spuit dan ook gewoon in het openbaar. En meet ook in het openbaar. Ze mogen zo met me ruilen. Die is niet van mij, maar ik geloof dat die van Racing Bike of Chaim komen.

Wil je reageren op dit bericht, dan moet je ingelogd zijn met je account.