Home Forums Behandelaren Spuiten en spuitplekken: beginnersvraagje

Spuiten en spuitplekken: beginnersvraagje

Sinds bijna twee weken spuit ik ’s avonds Levemir.
Ben begonnen met 10e en zit nu op 20e.
Ik spuit in de bovenbenen, op verzoek van de dvk. Dit in verband met nuchter bloedsuiker prikken.

Nu merkte ik gisterenavond dat na het spuiten, de spuitplek branderig voelde en dat spreidde zich langzaam uit over mijn bovenbeen.
Natuurlijke reactie is om dan te wrijven en zo ontdekte ik dat ik van de laatste drie dagen onderhuids bulten heb op de spuitplekken.
De plek van gisterenavond is nog steeds gevoelig.

Ik verwissel de naalden, steek de pen er loodrecht in en trek die ook weer loodrecht uit.
De naalden zijn 5mm.

Is iemand hier bekend met deze bulten en het branderige gevoel en is er iets dat ik zelf kan doen om het te verminderen of te voorkomen?

  • @racingbike
    Ik ben er achter dat met de voorgestelde 8 eenheden NovoRapid bij het ontbijt, ik elke dag tegen lunchtijd een hypo krijg. Dus ben ik naar de 6 gegaan. Dat gaat goed. Ik heb aangegeven dat ik daar bij wil blijven.

    De dvk is nu een maand onbereikbaar en de huisarts 3 weken.
    Dus kans voor mij om zelf te gaan experimenteren. Volgens mij heet dat zelfmanagement :-)

    Ik had zelf ook het gevoel dat er veel te snel verhoogd wordt, zodat mijn lijf de kans niet krijgt om aan een hoeveelheid NR te wennen. Dat heb ik aangegeven.

    Ik doe eens een week helemaal niets met checken en verhogen/verlagen. Tenzij ik me niet goed voel.
    Ik laat alle doseringen voor een week wat ze nu zijn, alleen twee eenheden voor het avondeten erbij. Na een week doe ik weer een dag een 7-punter om te zien hoe het dan gaat.

    @louise
    Ik ben het met je eens. De pijn bij het spuiten is te verwaarlozen en maar van hele korte duur. Ik heb chronische pijn en de neuropathie begint aardig op te spelen. Dan maak ik me ook niet druk om pijn bij het spuiten en blauwe plekken.
    Die spuitplekken waren destijds nieuw voor me, maar ik krijg die niet meer. De twee uit het begin, blijven, maar er komen geen nieuwe bij. Daar doe ik het voor.

    En ik blijf in mijn buik spuiten. De insuline wordt dan ook sneller opgenomen dan in je bovenbenen.

    Vandaag een dag om blij mee te zijn. De suikers schommelden niet en dan voel je je opeens een enorm stuk beter. Elke dag is er een.

  • Ik hadnet wat geschreven, maar door ergens p.o. op te tikken, ben ik het weer kwijt. Er zou ook op dit trefpunt een knopje moeten zitten waarmee je een actie ongedaan kan maken en je tekst weer terugheb tot waar je gebleven bent. Ik was bijna klaar om het bericht te plaatsen en mis. Tekst kwijt en moet opnieuw beginnen . Ik leg mijn iPad even neer en schenk even wat in. Chaim, ik lees bij jou, dat je moeite heb om de bls. goed te krijgen met novo Rapid. Ik lees ook uit de reactie van Racing Bike, dat je ook geen goede Dvk heb. Ik heb daardoor de indruk dat je geen goede begeleiding hebt bij het bijregelen van je bloedsuikers. Heb ik dat goed? En dat je jezelf moet zien te redden. Een hypo is ook heel vervelend, zeker buij 2.1 of lager. Dat voelt bij mij wiebelig. Ik loop tegen dingen aan als een koelkast of een vensterbank met cactussen. Dat prikt zo lekker. Heb jij dat ook bij zo’n hypo .Lastig is dat. Tegenwoordig transpireer ik veel bij een hypo, maar ook bij een hyper. Bij een heel lage hypo, zoals 1.9, had ik het gevoel dat ik in een andere dimensie zat en kon ook geen bls prikken. Mijn vingers waren te slap. Dat is ook raar. Moest eerst een banaan eten, voor ik wat voelde. Dat lukte gelukkig.

    Heb je eerder een bloedsuikerverlager gehad en moest je later toch gaan spuiten? Ik las eerder dat je type 2 hebt. Ik hoor wel eens van mensen, dat het heel lastig is om van het een naar het andere over te gaan. Naar mijn idee is daar een goede begeleiding bij nodig. Je hebt ook met een combinatie te maken van eten en spuiten. En het afstemmen op elkaar. Hoe ben je daarin tot nu toe begeleid? Krijg je ook een compliment als het je goed gelukt is. of krijg je alleen maar kritiek.? Bevestiging heeft ieder nodig en een verandering vraagt veel. Ik steiger ook als ik bv weer eens een andere spuitplek moet gebruiken. Ik laat altijd merken als ik iets vervelend vind en spui dat meteen dan weten ze ook meteen wat me dwars zit. En vraag vaak naar de reden. Ik trek sowieso mijn mond wel open, al vind mijn man dat wel vervelend(die gaat altijd wel mee).
    Een hulpverlener die zelf diabetes heeft kom je zelden tegen. Ze hebben soms makkelijk praten.
    Mijn man ook. Die is super gezond en gebruikt geen enkel medicijn. Daar ben ik nog weleens jaloers op.
    Hij zegt makkelijk dat ik moet kijken naar wat er wel goed gaat en dat ik meer kan, dan wat ik nu doe.
    Morgen ben ik jarig en wordt 68 jaar en dat vieren we samen, want hij is vorige week 70 jaar geworden.
    Hij is banketbakker en wil graag zelf zijn taarten maken en ook de gerechten voor het buffetje voor het bezoek.
    zijn buffet. Ik help dan mee met klaarmaken, voorzover ik dat kan.
    Op zich wel leuk, want je bent samen bezig. Onze dochter helpt ook mee. Maar als het aan mij had gelegen had ik het graag uitbesteed. Maar hij is precies en werkt erg schoon, wat wel te prijzen is. En het is ook wel gezellig. Hij kan ook lekker koken. Dus doen we het zelf. Ik heb de uitnodiging gemaakt.
    Volgend jaar september zijn we 45 jaar getrouwd. We hebben allebei dan wel een “gouden medaille” verdiend.
    Ik moet dan alleen zorgen, dat ik niet val en mijn diabetes goed op orde heb.
    En mijn man moet zorgen dat hij net zo gezond blijft.
    En dan maar hopen, dat er niets vervelends gebeurt in ons land met al dat gedonder in de Wereld.
    Ik hoop ook dat het jullie beter gast dan nu en dat jullie goede hulpverleners ontmoeten, die naar jullie luisteren.

    Louise

  • @ Chaim; Zelfmanagement nieuwe stijl. De “hulptroepen” zijn niet bereikbaar en jij mag alles zelf uitdokteren.
    Moet zeggen, minister Schippers is echt “deskundig” te werk te gaan door te zeggen dat mensen met DM type 2 het af kunnen bij de huisarts…En dat die dan je dossier niet leest…

    Hoe sta je nu eigenlijk middag’s? En ongeveer 1,5 tot 2 uur na het middageten? De middag was, van de gegeven uitslagen, een uitdaging.

    Mijn streven is om de gehele dag tussen de 5 en de 8 te zitten. Met een waarde van 6,5 voel ik mij optimaal.
    Okay, dit gaat ook wel eens goed mis. Maar van fouten leer je…

    Wat ik tegenwoordig doe is wanneer ik langs een afvalbak fiets in gedachte Diabetes er in kwakken. Lucht op.
    Of langs Grof vuil en dan in gedachte Diabetes inleveren. Ook dit lucht op. Mijn man vindt het komisch en apart dat ik, ondanks het dagelijkse gevecht, er soms “humoristisch” er mee om probeer te gaan.

    @ Louise; gezien mijn “briljante” ervaringen met de witte Mafia doe ik eigenlijk alles zelf. En in het ziekenhuis staan ze verbaasd te kijken van de waardes die ik “scoor”.
    Mijn schildklier was wel wat verhoogd, maar om dan gelijk van 62 mg naar 75 te verhogen vond ik eng en weigerde.
    Als compensatie gebruik ik daarvoor Kelpasan.
    Behalve dat, de nieuwe arts was volgens mij begripvol dat ik het eng/ te riskant vond om de dosis in een keer te verhogen. Dit gezien het feit dat ik al geruime tijd onder “hoogspanning” leef.

    Mensen die zelf geen ziekte hebben kunnen zich maar heel moeilijk inleven. Opmerkingen zoals “je kan veel meer dan je nu doet” of “zo erg is het niet”, “het valt allemaal reuze mee” zijn niet echt opmerkingen waarvan je nieuwe energie krijgt.

    Op een gegeven moment was ik het zo zat en keek mijn man en stelde voor om te ruilen. Was hij direct stil.

    Zeker wanneer je indenkt dat zijn “moeder” haar ziekte als stokpaardje gebruikt en alles waar zij geen zin in heeft doet zij af met “dat komt door mijn ziekte.”
    Frappant is wél dat zij precies weet wát zij aan wie moet vragen om haar zin door te drijven.
    Dit heb ik ook tegen mijn man gezegd, kreeg als antwoord “dat is haar ziektebeeld.”

    Toen was ik er geheel mee klaar.

  • Hoe sta je nu eigenlijk middag’s? En ongeveer 1,5 tot 2 uur na het middageten? De middag was, van de gegeven uitslagen, een uitdaging.
    Ik spuit 4 eenheden NR voor de lunch. Na 1,5/2uur zit ik tussen de 11 en de 13 mmol/l. Dat is al een hele verlaging, ten opzichte van een aantal maanden geleden.

    Ik ga vanaf morgen 6 eenheden spuiten (zelfmanagement) en kijken wat dat doet.
    Dat loopt dan rond 17.00 uur weer op naar rond de 17/18 mmol/l.
    Vanaf vandaag ben ik met 2 eenheden voor het avondeten begonnen.
    Ik prik dinsdag weer een 7-punter en zal het dan met 2 eenheden naar 4 eenheden voor het avondeten proberen. Dan weer na een paar dagen een curve doen.
    Dan wil ik een week niet meer sleutelen aan de NR en kijken hoe het dan gaat.
    Zo hoop ik een basis te creëren, waar ik zelf mee aan de slag kan.

    Maar die waarden verschillen per dag.
    Waar ik me ziek van voel is dat het van 7 naar 13, naar 7 en weer naar 13 gaat. Dat is nuchter t/m 2 uur na de lunch.
    Gisteren zat ik op 9.5 – 9.2 – 7.1 – 11.4
    Kijk dan voel ik me opeens een gigantisch stuk beter, omdat de schommelingen zoveel minder zijn.

    Door mijn ervaringen zo gedetailleerd te delen, hoop ik dat andere beginnende spuiters, hier iets aan hebben.
    Ik heb hier al zoveel geleerd en ik wil dat graag doorgeven.

    Ik denk ook dat een deel van ons probleem is, het onbegrip van de directe omgeving: partner/directe familie/vrienden.
    Hun onbegrip maakt het voor ons zwaarder.
    Maar misschien verwachten wij wel teveel.

    Ik stop even voor nu…er moet weer gespoten worden :-)

  • Chaim,

    Met die waardes van 9.5 – 9.2 – 7.1 -11.4 mag je heel tevreden zijn over jezelf. Fijn dat je je dan het este voelt. Ik voel me ook het beste tussen 6en 10/ 11. Maar ja, om zo te kunnen regelen zonder enige echte begeleiding, vind ik een prestatie. Jammer eigenlijk dat Schippers niet uit eigen ervaring weet hoe het is om met diabetes om te gaan met zeer beperkte begeleiding. Hoewel de staatssecretaris jette klijnsma van “Sociale Zaken” weet toch ook hoe het is om te leven met beperkingen en toch is dat niet echt aan haar beleid te merken.
    Het is en blijft een gegoochel om de bls zo te regelen, dat je goede waardes hebt en het lijkt me met diabetes type 2 nog lastiger te regelen. Naar mijn idee spelen meer factoren een rol, maar wat die factoren zijn? Wat ik zelf nog wel eens doe na een hogere waarde is een half uur lopen. Dat kost me aardig wat energie.
    En ik moet daarbij wel zeggen, dat ik daarvoor de gelegenheid heb, aangezien ik een pensioen heb en daarvoor een WAO uitkering.
    Vandaag heb ik salades helpen maken voor onze verjaardag morgen.

  • Weer vervolg;
    ik heb weer ergens op gedrukt, waardoor het bericht werd geplaatst werd voor het echt af was. Na het bereiden van 1 salade en een saus was ik weer moe. Ik mocht niet verder. Al wou ik graag verder helpen. Mijn man en dochter zijn bang dat ik weer val en hij dan ook de hele middag in het ziekenhuis moet doorbrengen. En dat is inderdaad niet leuk. ik begrijp die angst wel, maar die is voor mij soms ook verlammend. Ik heb vaak het gevoel dat ik meer kan,zoals alleen de trap naar zolder op en achteruit ook weer af, heel rustig en voorzichtig. Ik denk dan dating het wel kan, maar nee hoor. Het mag niet, ook niet van mijn fysiotherapeute. De schade van een val op een van mijn heupen, zou te groot kunnen zijn. Maar ik wil zo graag vooruit. Dus eerst maar weer mijn heupspieren trainen door oefeningen en fitness. Misschien later nog eens over hebben.
    Het is alleen, dat mijn man bij het traplopen zo dicht op me zit, dat ik me daardoor belemmerd.
    Lastig soms die dierbaren in je omgeving, die zo bang zijn of het beter denken te weten.
    En die vaak ook nog zo gezond zijn, dat zij wel denken te weten wat goed voor jou is.
    Terwijl zij alles kunnen doen, zonder dat ze ergens over na hoeven te denken. Over gevolgen, medicatie, meten en spuiten.

    Louise

  • @louise en @racingbike.
    Mijn partner begrijpt weinig van mijn aandoeningen en kwalen, maar hij heeft geen mening over wat ik wel of niet zou moeten doen. Dat vind ik al heel wat.
    Bovendien luistert hij geduldig naar mijn gemiauw, zoals ik dat noem.
    Hij huilt niet met de wolven mee, maar doet het ook niet af met “joh, dat valt wel mee…gewoon doorgaan”.

    Voor een naaste is het soms knap lastig om te moeten leven met iemand die zich ziek voelt, soms noodgedwongen veel bezig is met alles wat er rond een chronische aandoening zoals diabetes komt kijken. Ze maken ook de emotionele strijd naar aanvaarding en acceptatie mee en die gaat niet over rozen.
    Als partner voel je je machteloos en vooral mannen kunnen dan de neiging hebben om het kleiner te maken dan het is. Dat helpt hen ook in het omgaan met hun machteloosheid.

    Als ik naar mijn partner kijk…in de 18 jaren dat wij nu bij elkaar zijn, heb ik mijn mobiliteit verloren (in huis lopen gaat nog wel, maar buiten is het heel beperkt. Daar heb ik een scootmobiel voor), ben ik aan een (goedaardige) tumor aan de schedelbasis geopereerd, met alle risico’s en gevolgen vandien, heb ik een CVA gehad, is mijn COPD verergert, de ostheomalacie en is er diabetes geconstateerd.
    Hij heeft me zien verworden van een bijna hyperactieve vrouw, naar een vrouw die uitgeteld in bed kroop als ze naar het toilet was geweest.
    En dan heeft hij ook nog eens midden in mijn overgang gezeten.
    Ik vind het een prestatie dat hij niet gillend is weggerend.

    Ik ben de dochter van een (inmiddels overleden) moeder die heel ziek was, heel veel geleden heeft, zowel lichamelijk als geestelijk. Ik heb haar lijden van heel dichtbij meegemaakt, omdat er niemand was. Haar wanhoop, angst, boosheid. Crisis na crisis meegemaakt.
    Ik kan dus misschien iets invoelen van waar een partner mee te maken krijgt.

    Ik ben een ex-verpleegkundige die veel lijden heeft gezien in haar werk.

    Je weet vaak zelf niet wat het beste is voor je en vooral wat voor hulp je nodig hebt.
    Laat staan dat een ander dan je behandelaar het kan weten. En die laatsten hebben geen tijd voor je.

  • Je weet vaak zelf niet wat het beste is voor je en vooral wat voor hulp je nodig hebt.

    Ik bedoel natuurlijk: Je weet vaak zelf wat het beste voor je is……

  • @ Louise; dat is echt flink balen. Jij wilt verder helpen met het maken van een saus, maar je lichaam protesteert. Je man en dochter zijn bang dat je valt wat uiteraard niet een “opkikker” voor je heup is.

    En ook wanneer je de trap beklimt is dat een uitdaging voor je. Doet je lichaam wat je wilt dat het zou moeten doen?
    Dat je man vlak achter je loopt is een teken van bezorgdheid. Mocht het niet gaan zo gepland dan kan je man hopelijk je val opvangen.

    Echter, dat geeft jouw weer een benauwd gevoel, van opgesloten te zitten. Daardoor ben je extra gespannen waardoor de kans op een “misstap” groter wordt.

    Misschien een optie om dat gevoel te bespreken met je man? Hij bedoelt het goed, alleen de “verpakking” is wat minder subtiel.

    Succes!

    @ Chaim; je eerste succes is al binnen. Waardes die beter liggen en daardoor heb je meer energie. En groot gelijk dat je eventjes een week “rust” inlast. Iedere keer de dosis te wijzigen werkt ook niet echt bevorderlijk.
    Afgaande op de laatste gedeelde metingen is mijn vermoeden dat je A) of voor de lunch wat meer moet prikken, of
    B) na de lunch, 1 a 1,5 uur later moet controleren. Te hoog is wat bij spuiten. Uiteraard wel rustig, want anders heb je later een hypo te pakken.
    Zo doe ik het al jaren en mijn cijfertjes liegen er niet om. Okay, uitzonderingen daargelaten.

    Met betrekking tot naasten om je heen. Kan voor een groot gedeelte met je mee gaan. Alleen wat ik niet begrijp is dat alles van zijn “moeder” wordt afgedaan “dat komt door haar ziekte”, en wanneer ik eventjes iets niet kan krijg ik een karrenvracht van stekelige opmerkingen over mij heen. En dat zet bij mij kwaad bloed.

    Echter wanneer ik echter te ver heen ben, en niets meer kan dan haalt hij gelijk cola met suiker voor mij en dwingt mij dit op te drinken. Is ook nachts een aantal keren gebeurd. Hij staat dan direct naast het bed en helpt mij.
    Wat ik vaag herinner is dat ik een keer te laag zat en niets deed. Hij kon dus niet dwingen tot het drinken van cola en ik zei ook niets. Maar ja, er moest toch suiker naar binnen.
    Mijn man ging naar de woonkamer toe en pakte mijn cavia en bracht haar naar de slaapkamer. Daardoor begon ik te praten en kon er een Dextro naar binnen later gevolgd door wat cola.

    Mijn omschrijving van een flinke hypo is dan ook “een flinke kortsluiting van boven”. De meest eenvoudige dingen zijn dan een gehele opgave. Het vertellen van de tijd bijvoorbeeld.

    Wanneer ik weer tot mijn positieven ben gekomen dan bedank ik hem altijd voor zijn hulp. Een flinke nachtelijke hypo laat voor de gehele dag zijn sporen na.

    Jij hebt het voordeel van je werk. Je hebt het leed van dichtbij meegemaakt en de een is beter in het verwoorden van zijn/haar frustraties dan een ander.

    Met vallen en opstaan ben ik er achter gekomen wat voor mij werkt. En wanneer ik echt vast dreig te lopen kan ik gelukkig terecht bij de psychologe waar ik een goede band mee heb.

    Ik probeer de behandelaars zoveel mogelijk buiten spel te laten. Want zij voelen niet wat het betekend om een ziekte te hebben die je 24 uur per dag bij je hebt. En soms ook “heerlijk” een eigen leven leidt.
    En als je komt dan heb je nauwelijks tijd om je verhaal te vertellen want de volgende klopt alweer op de deur.

    Er wordt ook nauwelijks naar je geluisterd. De klachten die ik heb overgehouden aan de Schildklierdebacle, wel, daar wel schouderophalend op gereageerd. Wel weet ik dat ik nooit meer van die takke medicijnen afkom, door een fout van de Witte Mafia bende.

    Echt briljant, zeker gezien het feit dat er bezuinigd wordt, dus wie worden extra gepakt… de mensen die zonder de medicatie niet kunnen leven.

    De bedoeling was, door de Eigen Bijdrage te verhogen, dat mensen doelbewuster omgaan met de Zorg en de medicatie.
    Op zich een aardig plan. Alleen mensen die letterlijk en figuurlijk zonder medicatie niet kunnen leven, pak je ook. En dat kan toch niet de bedoeling zijn geweest?

    Behalve dat; stel voor dat bepaalde medicatie opeens niet meer wordt vergoed. Wat je dan krijgt is dat mensen zelf gaan experimenteren om bijvoorbeeld de dosis te verlagen, of de medicatie om de dag in te nemen in plaats van iedere dag.

    En wanneer dat dan fout gaat, dan heb je de bekende poppen goed aan het dansen. Hoeveel het dan gaat kosten om de fout te herstellen… Volgens mij hebben ze dat punt over het hoofd gezien.

    We zullen op Prinsjesdag zien wat voor plannen ze hebben voor 2017. Ben benieuwd. En dan volgend jaar maart weer naar de stembus.
    Tjee, het eerste kabinet dan sinds 2002 de vier jaar echt heeft uitgezeten. ;)

  • @racingbike
    Ik moet al vele jaren veel te hoog hebben gezeten en geen behandelaar die er iets mee wilde, omdat ik niet langer Metformine wilde slikken. De beide huisartsen in de praktijk beginnen er bij elk bezoek weer over.
    Wat dat aangaat heb ik nog “geluk” met mijn dvk dat zij niet blijft zeuren over die Metformine of cholesterolverlagers. Ik ben daar duidelijk in geweest en ze zwijgt er verder over. Bovendien gaat zij ervan uit dat je niet zowel insuline als pillen nodig hebt.

    Ik heb voor mezelf besloten dat ik even een weekje geen bloedjes meet en mijn lijf de tijd geef aan de nieuwe doseringen insuline te wennen. Ik merk aan eerder geprikte waarden, dat dat niet gelijk werkt, ook niet met de NR. Mijn lijf heeft een paar dagen nodig om een balans te vinden.

    Ik spuit nu 6 eenheden voor het ontbijt, 4 eenheden voor de lunch, 3 eenheden voor het avondeten en 72 eenheden Levemir voor het slapen gaan.
    Volgende week prik ik weer een 7-punter, als ik dit een week doe.
    Voor mijn gevoel moet ik de avond NR ophogen naar 4 eenheden en dan weer een week geen ophoging.

    Ik voel me aanmerkelijk beter en energieker dan een aantal maanden geleden.
    Ik heb vandaag een paar uur dienst kunnen draaien bij de organisatie waar ik als vrijwilligster werk, zonder helemaal kapot thuis te komen.
    Dat is vette winst.
    Ik begin er nu weer vertrouwen in te krijgen dat ik in september weer in staat ben om een cursus te geven.

    Elke dag dat ik me niet ziek voel, is er een gewonnen.

  • Chaim en Racing Bike,

    Di mannen van ons hebben het ook niet makkelijk. Die van mij moet elke dag een orthese tussen mijn grote teen en de buurvrouw daarvan zetten, de steunkous aantrekken en de kniekousen, want ik kan met mijn pijnlijke schouders nauwelijks bij mijn voeten. Verder gaat hij ook mee naar artsen en de Dvk en soms naar de podotherapeut. Hij vindt het belangrijk, dat hij meegaat omdat twee mensen meer horen dan een. Hij weet soms ook niet hoe hij reageren moet, als ik bv een hypo heb of een hyper en zelf even niet weet als het een sterke hypo heb. En ik heb nogal wat lich. mankementen en daar heb ik ook nogal wat pijn aan soms. Hij moet dan ook vaak luisteren naar mijn klachten, die ik soms uit en soms niet. Ook al heeft hij de zak met oplossingen vaak dichtbij, hij probeert toch ook naar mij te luisteren, maar het is ook belangrijk, goed naar hem te luisteren. Ook hij kent zijn problemen met mijn situatie. Doordat ik 3x bij het vallen iets gebroken heb en na de operatie van de eerste breuk, een ontsteking is ontstaan lag ik lang en vaak in het ziekenhuis en revalidatiecentrum, dat was in. 2009, 2013 en 2015(vorig jaar). En als gevolg metaal in mijn lijf.twee gamma-nails(niet van de Gamma)links en rechts in mijn heup. Ik heb geluk, dat die niet zijn ontstoken, wat wel gebeurde met mijn voet en het metaal in mijn linkeronderbeen. Daar kreeg ik later na een tweede operatie zo’n externe fixatie op, om de botten op zijn plaats te houden.
    Mijn enkel is vastgezet en vast gegroeid. In in mijn voet zaten twee gaten, die van binnen uit dicht moesten groeien, ook
    met behulp van proteinedrank.
    Toen ik 5 weken later naar huis mocht had ik intensieve thuiszorg en verpleging en moest ik elke week naar de gipskamer om mijn voet te controleren enteren stukje rechter te zetten en een andere kleur gips, zoals felroze en neon geel, rood en blank, dat ik zelf kon versieren. Het verwijderen van die externe fixatie deed verdomd pijn, hoewel de arts aangaf dat het wel meeviel. Ik geloofde hem ook niet. De gipsmeester was eerlijker.
    Ook die periode ben ik doorgekomen, net als de latere twee.
    Mijn instelling is vaak.; het is beroerd, maar ik probeer er het beste van te maken.
    Vanmorgen hoorde ik dat ook van mijn internist. Die ik helaas nog 1 maal krijg voor de controle. Maar hij gaf aan dat hij in ieder geval zijn best doet een vervanger te vinden, met wie ik zeker door een deur kan.
    Maar als ik dan jouw verhaal weer lees, dan ben ik wel verwend qua zorg. Het leven is jou ook niet zo mar voorbijgegaan, ,CVA ,COPD, osteomalacie. Een overleden moeder, die je ook hebt moeten verzorgen. Dat is niet niets.
    En als verpleegkundige,waarbij je ook het nodige wist vanwat je moeder medisch van te lijden had, is dat ook moeilijk om je moeder te zien lijden, terwijl je zelf er ook niet vrij van bent(van lijden).
    Ik vind dat het leven niet eerlijk verdeeld is. De een lijkt alles te krijgen en de ander niets. Mijn internist seintoestel eens; “als hij net zoveel mankeerde als jij, hadden jullie het nog moeilijker gehad en hadden jullie allebei hulp nodig
    Aan een kant heeft hij wellicht gelijk, omdat de een de ander kan helpen. Maar ik wil ook weleens de rollen omdraaien en mijn man kunnen helpen. Dan zou ik me nuttiger kunnen voelen.

    Ik heb nu al meer dan genoeg geschreven. En stop nu.

    Louise

  • @ Chaim; daar herken ik veel in. Zo moest ik een cholesterolverlagers slikken want het was te hoog.
    Diverse medicijnen geprobeerd in het verleden, met de nodige bijwerkingen. Totdat hij zei dat er een medicijn was die al die bijwerkingen niet had.
    Wel, dat heb ik geweten.
    Een bijwerking die weleens voorkwam, hetzij sporadisch, was jeuk. En daar had ik heel veel last van. Zelfs zo erg dat ik letterlijk mijn rechter bovenarm tot bloedens toe had opengekrabd.

    Terug naar de arts en liet het resultaat zien. Kwam volgens hem niet door het medicijn. Ik was een andere mening toegedaan en zei dus ook te stoppen met het medicijn.
    Na twee dagen was de jeuk weg, alleen toen begon het flink te ontsteken. Daardoor vlogen de bloedjes finaal uit de bocht.
    Terug naar het ziekenhuis en ik had opeens een andere arts. Verhaal verteld en hij adviseerde om eerst te zorgen dat de infectie tot stilstand werd gebracht.
    Daarvoor weer een nieuw medicijn waar ik redelijk op reageerde.

    Uiteindelijk is het allemaal goed gekomen en slik ik al jaren geen cholesterolverlagers meer.

    Ik ben van mening dat zolang de bloedjes goed liggen moet de rest ook in orde zijn. Wat ik heb ervaren dat bij een te laag bloedje ook mijn bloeddruk laag is.

    De nacht blijft voorlopig nog de grootste uitdaging de er staat, maar ook die zal ik beslechten.
    Ik denk dat ik de +/- 16 eenheden per dag mijn handen mag dichtknijpen.

    Zelfs de artsen begrijpen er niets van. Zeker niet wanneer je ervan uitgaat dat tegen mijn ouders werd gezegd houdt er maar rekening mee dat zeker op 120E per dag zal uitkomen. Nu flink wat jaren later…. 16 eenheden (liter) toch niet slecht.

    De uitdaging voor de artsen en ander medisch personeel is te kijken naar de mens achter de cijfers.
    En de mensen met diabetes als mens te behandelen en niet als patiëntnummer zoveel.

    Het is in elk geval goed om te lezen dat je je beter voelt. Ik zou zeggen de weg naar verbetering is ingezet.

    wat ik ook doe wanneer ik een te hoog bloedje scoor, is zoeken naar een oorzaak. Heb ik die, dan kan ik het te hoge bloedje wat makkelijker accepteren. Heeft wel moeite gekost.

    Ben benieuwd of je in september de cursus nog gaat geven. In elk geval heel veel succes! De aanhouder wint!

    @ Louise; ik heb je verhaal gelezen en kom tot een woord. Onmacht. Je man weet dat je, ondanks de belemmeringen, je gewoon je gang wilt gaan.
    Alleen soms speelt je lichaam weer eens het spel volgens de nieuwe “spelregels” die jij nog niet hebt.
    Je man is bang om je alleen te laten want “stel je voor dat.”
    je bent een gevangene van je eigen lichaam, je wilt wel maar je lichaam protesteert. En dat is voor beide partijen zeer lastig.

    Ik heb mijn man geleerd en ook uitgelegd wat hij moet doen bij een te laag bloedje. En op een gegeven moment vroeg hij aan mij of hij mij ook mocht injecteren.
    Ook hier duidelijke instructies gegeven (voelen voor infiltraten, blauwe plekken mijden) en sinds zeker 15 jaar spuit hij nu de nachtshot in mijn bips.
    Het kaartje wat ik heb gemaakt met “Right” en “left” draait hij ook iedere avond na de shot om en daardoor wordt er nooit te vaak in dezelfde bips gespoten.

    Waar ik mij aan erger is dat als ik iets verkeerds doe ik het wel op mijn bord geserveerd krijg, alleen wanneer zijn “moeder” is verkeerds doet wordt dan afgedaan met de opmerking “dat komt door haar ziekte.”
    Het wordt zelfs nog interessanter wanneer je de gesprekken hoort tussen hem en zijn zus. Beiden zijn haar soms zo zat. Zeker wanneer haar gezin ergens naar toe gaat (een dierentuin bijv.) dan wilt hun “moeder” gelijk weer mee.

    Als je je irriteert aan het gedrag van iemand, zeg dat dan. Zo blijf je in een kringetje draaien.

    Maar goed, de zon schijnt en het is droog. Hoe zijn jullie de hete dagen doorgekomen qua diabetes? Was dat letterlijk en figuurlijk alle zeilen bij zetten?

    Ik kan mij van Louise herinneren dat je schreef dat je met het warme weer meer langwerkende nodig had.
    Was bij mij vroeger ook zo. De DvK snapte er niets van en stelde voor om dat maar te verlagen want dan was ik gelijk van de hypo’s af. Echter ik kreeg tot hypers.

    Met vallen en opstaan ben ik er achter gekomen wat voor mij werkt. Stoeien met de insuline na het eten. De nachtshot kan ik niet wijzigen.

    Bij de volgende APK (jaarlijkse keuring) was ze verbaasd dat de uitslagen zo mooi waren. En was het volgens haar maar goed dat ik het advies had opgevolgd.
    Toen liet ik de uitdraai zien en was verbaasd dat ik zelf alle touwtjes in handen had genomen zonder overleg.

    Hoe lastig het ook is; het is belangrijk dat je in jezelf blijft geloven. Mensen zonder diabetes kunnen zich heel moeilijk inleven wanneer de bloedjes van Sky high naar super low gaan. Dit heeft invloed op alles.

    En zoals Chaim al terecht zei; op de overwinnaars!

    Wij hebben helaas het “pretpakket” maar ik voer (zo veel mogelijk) de regie over mijn leven. Diabetes moet ik helaas een plaats daar in geven.

  • Ik heb eerst jarenlang alleen dieetadvies gekregen, toen jarenlang tabletten.
    Insuline spuiten maakt diabetes opeens een veel groter deel van je leven.
    Ik heb, zoals al eerder geschreven, nog een aantal andere chronische aandoeningen.
    Ik ben met rachitis geboren en heb daar op mijn tweede astma bijgekregen en had een liter longinhoud tekort.
    Ik heb, mede dankzij mijn opvoeding, geleerd om ziekte niet te laten overheersen.

    Ik heb veel pijn en heb ook geleerd dat pijn mij niet stoppen mag om te doen wat binnen mijn mogelijkheden ligt.
    Op de bank of in bed is mijn pijn niet minder en de beleving is gunstiger als ik actief blijf.
    Dat is voor heel veel dingen goed.

    Zo probeer ik nu een weg te vinden om de diabetes niet te laten overheersen.
    Als je eenmaal insuline gaat spuiten, dan is dat nog een hele klus, merk ik.
    Maar ik ben vastbesloten.
    Ik moet zien om mijn bloedsuikers zo stabiel mogelijk te krijgen.
    Dat betekent meten en insuline bijstellen.
    Maar er is voor mij wel een grens.
    Ik hoef geen waarden volgens het boekje. Ik hoef niet de hele dag te weten of mijn suiker niet wat te hoog is. Te laag voel je vanzelf.

    Ik ben geen diabeet. Ik heb een aandoening die diabetes heet en die soms om veel aandacht vraagt. Maar meer mag het niet worden, want dan gaat het je leven beheersen.
    En dat weiger ik.

  • Chaim,
    Met dat laatste Bennink het volledig mee eens. Ik heb toevallig diabetes( helaas als enige van mijn 4 broers en 1 zus). Daarvan zijn er inmiddels al 3 overleden. Terwijl ik van mijn familie eigenlijk qua gezondheid de zwakste was. Ik heb nu nog 2 broers en 1 schoonzus. Ook een zwager is inmiddels overleden. In 2010/2011 overleden in mijn familie mijn zus, ons kleinkind(nog voor haar geboorte), een jongere broer, een zwager(de man van mijn zus), en een andere zwager( de oudste broer van mijn man). Een heftig jaar.
    Leven met de spuit is inderdaad een behoorlijke klus. Je bent er steeds mee bezig en vakantie is er zelden. In ieder geval was mijn internist weer tevreden. Ik kreeg ook complimenten omdat ik niet een diabeet ben. En mijn leven niet laat overheersen door de diabetes. Helaas krijg ik hem nog 1 keer en daarna gaat hij met pensioen. Wel is hij al bezig een goede vervanger te zoeken, die ook diabetes in zijn pakket heeft en specifiek ook mensen met diabetes zal behandelen, die al lang diabetes hebben. Zo heb ik het begrepen en mijn man ook. Dus ergens in november heb ik de laatste controle bij hem en hoor ik wie hem zal opvolgen. Ik had ook een klinische psycholoog op het oog, die ook samenwerkt met het diabetescentrum.
    Maar hij had nog een andere op het oog, die beter kan luisteren en me niet zou vertellen wat ik doen moet.
    Aan zo’n internist heb ik veel. Iemand, die meedenkt.
    Ik las in jouw verhaal, dat je nog enkele chronische aandoeningen hebt en je daar niet door laat beheersen. En dat je leven niet zonder pijn is. Dat is ook vervelend; met pijn opstaan en ermee naar bed gaan. Zo bedenk ik me dat als ik lees dat je rachitis hebt. Of zie ik dat niet goed? En benauwd zijn door de astma is ook verre van lekker, zeker als het zulk benauwd weer is als afgelopen week.
    Ik stop nu met schrijven,want we gaan lunchen.

    Louise

  • @ Chaim; ik ben het met je opmerking geheel eens. Diabetes moet je (helaas) in je leven laten passen. Zeker wanneer je overgaat naar het spuiten. Dan word je keihard geconfronteerd met een nieuw feit.
    Daarnaast is het voor jouw extra frustrerend wanneer je terug kijkt en je ziet dat je lichaam, stapje voor stapje, moet inleveren aan kracht om dingen te kunnen doen.
    Daarvoor moet je mentaal toch iedere keer weer die kracht zien te vinden die je nodig hebt om de nieuwe “road block” in je leven te laten “passen”.
    Ondanks alle tegenslagen die je hebt gehad, hoe jij er mee gaat, is echt klasse. Daar heb ik echt bewondering voor.

    Het vervelende is alleen dat je zo een compliment/ waardering ook nodig hebt van je behandelaar, en daar valt nog veel voor hen te leren.

  • Ondanks alle tegenslagen die je hebt gehad, hoe jij er mee gaat, is echt klasse. Daar heb ik echt bewondering voor.

    Dank je, @racingbike. Dat betekent veel voor me.
    Ik probeer me niet te laten overheersen door mijn gezondheidsperikelen. En dat gaat meestal goed.

    Pijn heeft me geleerd dat die niet minder is als je inactief op de bank hangt of in bed ligt. Wel heb je dan veel meer ruimte om de pijn te ervaren dan wanneer je mentaal en/of fysiek actief blijft.
    Vermoeidheid heeft me geleerd waar mijn grenzen zijn en wanneer ik net dat extra beetje toch nog heb en wanneer ik moet accepteren dat ik iets (voor het moment) los moet laten.
    Diabetes leert me nu dat ik op mijn eigen kennis en inzicht kan vertrouwen. Dat mijn lijf aangeeft wanneer het niet goed gaat en dat dit soms een betere raadgever is dan een behandelaar.

    Het is een lange reis. Ooit ben ik ergens een blog begonnen dat die titel droeg. Het leven is een lange reis en die reis gaat gepaard met hindernissen. Maar hindernissen zijn er om overwonnen te worden en de overwinning is het vertrouwen in jezelf en in je eigen lijf.

    Dat neemt niet weg dat er momenten zijn dat je moe bent. Moet van dat reizen en van het gevecht om te blijven reizen. Maar stoppen is geen optie. Dat kan nooit een optie zijn.
    Want daarmee geef je jezelf op en je (laatste restje) kwaliteit van leven.

  • Chaim,

    Een compliment heeft ieder mens nodig, als bevestiging. Het is ook fijn om jezelf te kunnen bevestigen, losstaande van de complimenten van een ander. Ik vind het gewoon ook fijn om complimenten te krijgen. Dat valt er zeker, maar ik heb de indruk, dat Bilo ook bevestigend werkt. Hij is allereerst een mens, die internist is. Ik heb ook bewondering voor jouwen de manier waarop je met je tegenslagen en lastige bloedsuikers probeert om te gaan en pas veel later, waardoor het veel moeilijker is vanwege de gebrekkige begeleiding, als ik het goed heb begrepen.
    Gisteren hadden we een aparte dag. Onze kleinzoon van 2 jaar en 3 maanden had na zijn middagslaapje een koortsstuip. Hij reageerde afwezig, schokte en had plotseling zonder enige aanwijzing hoge koorts(39.7). Mijn schoonzoon schrok vooral, want hij had dat eerder meegemaakt en toen s’nachts. Hij belde meteen 112 en vroeg om een ambulance. Kort daarna werd hij al gebeld. Vertelde wat er aan de hand was en dat het om zijn zoontje ging, die dat dus al eerder had gehad. De ambulancemedewerker vroeg het nodige en gaf al aan wat wij konden doen. Ze kwamen echt met loeiende sirenes. Bij binnenkomst werd ons kleinzoontje gecontroleerd en ondertussen reageerde hij weer met “papa, opa”. Inmiddels was zijn moeder er ook. Gelukkig ging alles later weer beter en viel hij in een diepe slaap, wat normaal blijkt te zijn. Hij heeft zelfs niet gegeten. Wel werd geadviseerd de huisarts te raadplegen om te zien waar die hoge koorts ineens vandaan kwam.
    Mijn dochter en schoonzoon zijn heel bang hem te verliezen, want hun eerste kindje is toch na een perfecte zwangerschap voor de geboorte overleden. In de laatste weken kreeg ze tekort voeding e.d. via de placenta. Dat schijnt helaas nog weleens vaker voor te komen. Hun tweede kindje is dan ook gehaald, toen het 37 weken was. Toen ging alles goed. Bij een eventuele nieuwe zwangerschap zal de controle weer veelvuldig zijn. Een onbezorgde zwangerschap is en was er niet meer bij. Ze zijn heel blij met hem en wij ook. Een kleinkind dichtbij. De andere twee wonen in de Bilt, waarvan de oudste na zijn vakantie bij ons zal logeren. Wij hebben 1 kleindochter, maar die ligt begraven op een kerkhof redelijk dichtbij.
    Ons leven gaat dus ook niet zomaar asn ons voorbij, net als dat van jou en je man. Het zit soms ook vol met voetangels, klemmen en prikkeldraad(zou heer Bommel zeggen).

    Louise

  • @ Chaim; Your welcome.

    Het is net wat je zegt; door goed naar je lichaam te luisteren leer je meestal meer dan wanneer je je klacht voorlegt bij de arts.
    Ben nog steeds content dat ik de schildkliermedicatie niet heb verhoogd. Heb geen klachten, dus waarom zou ik gaan verhogen? Stress heb ik momenteel meer dan genoeg, en ik ben er van overtuigd dat wanneer die bron weg is dat de rest dan ook weer goed komt.

    Klinkt waarschijnlijk vreemd dat ik het zeg, wanneer ik zie dat mijn bloedje goed is, dan steek ik rustig mijn duim op en zeg dan ook “klasse”. Mijn man is dit ondertussen gewend en vraagt meestal wat de “score” is.
    Dat is leuk.

    Net was hij te hoog, kan ook niet anders want het is zondag en dan ontspoort het bij mij meestal flink. Ach, het is takke maar je leert er mee leven. Ik heb een oorzaak.
    De uitdaging ook een keer met de DvK besproken. Haar reacties vond ik apart “dan moet je maar meer gaan bewegen op zondag, want anders weet ik het ook niet.”

    En door, zoals je beschreef, op bed/bank te gaan liggen dan geef je je juist over aan de pijn. De kunst is om net die tussenweg zien te vinden wat voor jou acceptabel is.
    Dat is niet iets wat je “zo eventjes doet”. Via de overbekende weg van “vallen en maar weer opstaan” kom je er achter wat voor jou aanvaardbaar is.

    Dat “vallen en maar weer opstaan” kost behoorlijk veel (lees: zeer veel) energie. En mensen die het “pretpakket” niet hebben kunnen zich ook heel moeilijk inleven/inleven hoe het is om er wel mee opgescheept te zitten.

    En zoals Louise ook aangaf; een compliment ontvangen doet goed. En voor de ontvanger doet zo een compliment meestal wonderen. Dat er toch iemand is dat jouw “extra inzet” waardeert daar begrip voor heeft.

    @ Louise; jij hebt ook behoorlijk wat te verwerken gekregen. Over “kinderen krijgen” wordt, naar mijn bescheiden mening, te simpel gedacht.
    Wat voor de een heel normaal is, kost een ander extra veel energie en inzet. En zeker wanneer het dan toch niet gaat zoals gehoopt, dat doet goed zeer.

  • Kinderen krijgen ging bij beide dochters niet vanzelf. Bij de oudste dochter kwamen beide kinderen te vroeg. De jongste van haar kwam 5 weken te vroeg en werd precies geboren op de dag, dat onze jongste dochter hoorde dat haar kindje dood was. Toen de oudste dochter dat hoorde, schreeuwde ze het uit. Maar de jongste zat met haar man en hun dode kindje, in een kamer alleen. Het was een zeer donkere dag. Later waren wij er wel bij, maar pas nadat ze ons belden. Het dode kindje is pas een paar dagen later geboren. We hebben het nog in onze armen gehad. Zo kwetsbaar! Gelukkig is het omgaan met dood van een doodgeboren kindje een stuk veranderd. Er wordt veel meer aandacht aan besteed, ook aan de verwerking.(alleen niet echt door de “omgeving” van werk en maatschappij).
    De beide dochters hebben een moeizaam kontakt met elkaar, mede omdat de oudste, de man van de jongste maar moeilijk kan accepteren. De oudste lijkt in haar gedrag een beetje teveel op mijn moeder, ook al bedoelt ze het goed. “Bemoeizuchtig en ook een beetje hoogmoedig.”. De jongste dochter lijkt ook een beetje op mij. Houd niet van bemoeizucht en controle.
    Zelf heb ik ook geen moeiteloze zwangerschappen gehad. Bij beide kinderen lang in het ziekenhuis gelegen en thuis veel op bed(de oudste). En bij de jongste 3 maanden in het ziekenhuis met hoge bloeddruk, te vroeg weeën en bij de dochter een darmafsluiting waaraan ze 2dg. na haar geboorte geopereerd werd. In ieder geval geen feest om een kraamtijd mee te beginnen. We hebben de kaartjes pas later verstuurd. Zo kon ik ze zelf nog af maken. Het ging later uitstekend met haar. De artsen waren eerst ook nog bang voor taai slijm ziekte(vanwege de darmafsluiting.) maar gelukkig hadden ze het mis. Daar moesten we wel zelf achterkomen. We hadden toen helaas ook een klojo van een kinderarts. Total niet communicatief. Gelukkig krijgen de huidige specialisten daar iets meer van in hun opleiding. Dat merk ik aan neven en nichten, die specialist zijn geworden. Al moeten ze daar zelf nog veel energie in steken.
    Met mijn eigen bls. gaat het ook nog niet optimaal. In de ochtend en door de dag soms te hoog en op goed niveau krijgen gaat ook niet optimaal. Lastig, want ik word er zo moe van.
    Morgen weer sporten,al heb ik totaal geen zin. Zin maken dus!!

    Gegroet; Louise

    .

  • Net was hij te hoog, kan ook niet anders want het is zondag en dan ontspoort het bij mij meestal flink.

    @racingbike…dat is maf…want dat heb ik dus ook. Gisteren weer een 7-punter gedaan, na een week meer NR gespoten te hebben. En ik zat hoger dan ik de afgelopen weken heb gezeten.
    Ik heb nog de vrijheid om zelf te bepalen wanneer ik een curve prik, dus ik ga het weer eens op maandag doen.
    Ik ben zondags lichamelijk minder actief, denk ik.
    Dat is de dag dat ik veel achter de computer zit.
    Aan de andere kant probeer ik dat te compenseren door meer oefeningen te doen, als ik van mijn stoel wegloop.

    @louise
    Je hebt inderdaad een behoorlijk vol bord in je leven.
    Ik heb geen kinderen. Kon ze niet krijgen en ik heb teveel erfelijke factoren die ik niet had willen overdragen. Dus dat kwam goed uit. Toch zijn er perioden geweest dat ik het erg miste, geen kinderen. Nu ben ik opgelucht dat ik geen (klein)kinderen hoef achter te laten, want ik vind deze wereld niet meer leefbaar. En dat wordt alleen maar erger voor het, over een aantal generaties, misschien weer verbetert.

Wil je reageren op dit bericht, dan moet je ingelogd zijn met je account.