Wanneer vraag ik om hulp?

Ik ben in het ziekenhuis voor een MRI-scan, naar aanleiding van langdurige pijn in mijn voeten en benen (alarmbellen, want: diabetes). Liggend in “de tunnel” breekt het zweet me uit. Ik voel mijn waarden zakken en probeer mezelf te kalmeren. Het kabaal van het apparaat helpt ook niet; ik word steeds onrustiger. Wat als ik hier flauw val? Ik wil er uit!

Mijn koppigheid kan me wel degelijk in gevaar brengen

Het hebben van diabetes gaat voor mij gepaard met de angst dat er dingen mis kunnen gaan in mijn lijf. Het gebrek aan controle dat ik daarover heb, en het overgeleverd kunnen zijn aan anderen; ik vind het moeilijk daarmee om te gaan. Hulp neem ik niet gauw aan, dat voelt toch snel als een zwaktebod; een “toegeven aan de diabetes”. En die diabetes zal mij er niet onder krijgen, dus knok ik door. Soms harder en langer dan nodig (of verstandig).

Tijdens de MRI zie ik via het spiegeltje boven mijn hoofd de artsen achter hun computer. Ik vraag me af of ze me in gaten houden en heb steeds meer moeite om stil te blijven liggen. Waar ligt mijn grens? Op welk punt is het genoeg, geef ik toe dat het niet gaat en knijp ik in dat balletje dat ze op mijn buik hebben gelegd? Wanneer vraag ik om hulp?

Angsten onder ogen
Ik hou mijn diabetes dicht bij mezelf. Ik praat er over, ben er eerlijk over, maar los de dingen zoveel mogelijk zelf op. Opgesloten in dat apparaat besef ik me steeds meer dat ik het daar niet mee ga redden. Mijn koppigheid kan me wel degelijk in gevaar brengen; wat als ik geen hulp meer kan vragen?

De MRI is achter de rug. Mijn bloedglucosewaarden blijken prima en ik lijk me druk te hebben gemaakt om niets. Ik zou het voorval kunnen vergeten, weer door kunnen gaan zoals ik normaal gesproken zou doen. Maar ik neem mezelf iets voor: ik wil mijn angsten onder ogen zien en manieren vinden om mijn diabetes – en de daar bij behorende zorgen, grenzen en behoeften – te delen.

Eén van de stappen in dit proces, is deze blog. Het online delen van mijn ervaringen is voor mij een flinke stap, maar het geeft me de ruimte om opener met mijn diabetes bezig te zijn. En hopelijk ook een kans om steun te bieden (en te vinden) door het uitwisselen van gedachten en ervaringen met jou, de lezer.

Moeite hebben met hulp vragen, herken je dit? Hoe ga jij ermee om?

    • rikf

    Yep, zeer herkenbaar. Nog maar twee maanden onderweg met diabetes, dus er moet nog het een en ander op een rijtje gezet worden, maar het overgeleverd zijn aan anderen en ook het overgeleverd zijn aan glucosewaardes bevalt niet erg goed. Het liefst zou ik het helemaal zelf willen doen, maar ja, wat weet ik nou met twee maanden diabetes ervaring :/ :)
    Je tweede slotvraag ga ik niet beantwoorden, dat moet ik nog uitvogelen…

  • Zeer herkenbaar. Het vragen van hulp wanneer ik het niet meer kan vind ik moeilijk. Zeker wanneer achteraf bij controle bleek dat mijn bloedje nog netjes lag. Op zulke momenten zou ik het liefst door de grond willen zakken van schaamte.
    Schaamte in die zin, dat ik anderen heb moeten storen omdat mijn lichaam signalen afgaf dat het niet ging zoals ik het zou zien.

    Vroeger had ik er meer moeite mee dan tegenwoordig. Nog steeds vind ik het niet prettig maar ja, Diabetes heb ik niet uitgekozen. Het “pretpakket” koos mij uit (jammer genoeg.)

    De keren dat ik om hulp moet vragen is ongeveer 1 x per jaar. Alle andere keren heb ik prima kunnen oplossen.

  • Ik hebt al meer dan 20 jaar diabetes maar ik hebt geen last van wat jullie schrijven ik leef gewoon mijn leven ik houd er wel rekening mee wat betreft mijn eten en word er niet gek van groet Bert

    • Nyna74

    Zeker, zeer herkenbaar. Ik heb 25 jaar diabetes en ben er best open over. Maar hulp vragen is en blijft lastig. Zeker in werksituaties vind ik het moeilijk om aan te geven dat ik iets lastig vind vanwege mijn diabetes. Zo zat ik een tijdje terug na een hele nacht van hypo’s (pomp stuk, niemand te bereiken, dus elk uur de wekker zetten, meten en spuiten) gewoon weer om 9 uur op mijn werk. Gesloopt uiteraard en zonder pomp (raar!!). Als iemand mij dan vraagt waarom ik in hemelsnaam op mijn werk ben kan ik die vraag niet goed beantwoorden… Verantwoordelijkheidsgevoel? Verregaande domheid? Geen idee… Ik word er wel beter in gelukkig, voor mezelf kiezen en niet altijd de moeilijkste weg nemen. Ik ben die dag dan ook eerder naar huis gegaan. Ook mijn “nieuwe” vriend (1,5 jaar) begrijpt niets van de moeite met hulp vragen. Ik vond dat mijn diabetes van mij was en niet per definitie iets waar hij zich mee moest bemoeien. Na de eerste heftige “buitenwestenhypo” waarbij ik door hem moest worden bijgebracht was dat wel over. Hij zegt vaak hele zinnige dingen, en dan moet ik gewoon niet zo eigenwijs zijn… dusss…

  • Nyna 74 laat ik het snel afkloppen ik hebt nog nooit een hypo gehad en ik spuit alleen victoza 1.8 en verder 4 x Metformine 500 mg en 4 stuk gliziden 35 mg die morgens allemaal tegelijk in neem en mijn nuchtere waardes zijn 6.8/6.9 waar ik tevreden mee bent en probeer door koolhydraat arm te eten ik eet koolhydraat arm brood bij de Aldi vandaan en ik drink ook veel thee water en zo gaan ook mijn kilo’s naar beneden ik was 120 kilo en ben nu 103 kilo ik wil naar de 95 kilo maar het laatste eindje gaat niet snel meer ik wens je veel succes vrg Bert

Wil je reageren op dit bericht, dan moet je ingelogd zijn met je account.