Home Forums Psychische klachten ‘Gezinsburn-out’ door DT1 Reageer op: ‘Gezinsburn-out’ door DT1

Beste Bastiaan,

Heftig en zeer herkenbaar verhaal.
In het kort mijn verhaal. Sinds mijn 24e heb ik dt1. Destijds werd als oorzaak de genetische bepaling, getriggerd door een slechte levensstijl, opgegeven. Dat was te verklaren.
Drie jaar geleden kregen mijn twee zoons ook DT1. Net 2 en bijna 4 waren ze. Diagnose was 6 weken na elkaar. We hebben ook een dochter. Zij is vooralsnog vrijgesteld van de ziekte.
Je leven wordt gereset. Op brute wijze. Het schuldgevoel was enorm. Zeker omdat de oorzaak mijn DT1 was. Althans, voor mijn gevoel.
Mijn gezin is inmiddels 3 jaar verder. Niet alleen mijn zoons, maar ook mijn vrouw en dochter zijn mijn nieuwe helden geworden. Gezamenlijk hebben wij met de ziekte geworsteld en, ik zeg dit met grote trots, we hebben gewonnen. Natuurlijk, wij zijn niet genezen, maar de ziekte heeft zich aangepast aan ons leven. Niet andersom. Dat vergt veel, van iedereen, maar het kan!
Wij zijn wat verder in het traject dat jullie nu meemaken. Wellicht kunnen we jullie van dienst zijn. Er zijn grote hobbels te nemen in de komende maanden of jaren. Misschien kan onze ervaring die hobbels wat helpen gladstrijken, zodat jullie je energie op jullie dochters kunnen richten.
Wij willen ons niet opdringen, maar als je wilt praten, we bieden je een hulplijn. Er zijn namelijk maar weinigen die echt begrijpen wat je meemaakt.
Sterkte. Met alles!