Home Forums Bloedsuikerwaarden Lage glucosewaarden ‘s nachts Reageer op: Lage glucosewaarden ‘s nachts

Hallo allemaal,ik ben n week geleden op diabetes type2 gediagnoseerd. Heb 4 dagen in t ziekenhuis gelegen,wat ik heel eng vond,heb nooit met infuses,rolstoelen, ziekenhuisbedden etc.te maken gehad. Ik ben als de dood voor prikken, wat nu n beetje begint te wennen.
Waar ik naar toe wil,is dat het wennen aan de nw levensstijl door gevolg vd corona virus al n inpact op mij heeft gemaakt, ik nu ook aan een andere levensstijl, diabeet zijnde, moet gaan wennen, wat allemaal zo overwelmend voor mij is. Het voelt aan alsof mijn vrijheid op haast alle vlakken verdwenen is. Ik voel mij heel erg onzeker,emotioneel, ja ik huil heel veel, want alles moet nu goed gepland worden om zodoende met deze ziekte verder te kunnen leven,vooral ook als ik weer zal beginnen met werken, ik vind het moeilijk om op mijn voeding te letten te schedulen en de tussendoortjes te nemen, vooral als je geen trek hebt,normaal gesproken at ik dus 2x per dag en nu moet ik al van te voren denken,wat ik voor de vlg dag klaar zal maken(ontbijt, lunch en avondeten) en t moet allemaal gezond zijn,opletten met suiker en weet ik t niet, ik ben n grote knul van 50,die vh leven houd en geniet, maar alleen al bij het intypen hiervan,biggelen de tranen over mijn wangen. Ik heb heel veel angst, ik ben bang, dat door t spuiten en slikken er andere kwalen gaan opkomen darm-nierkwalen etc,ik ben bang voor pijn, ik heb nooit met ziektes of ongelukken te maken gehad..ach jeetje!ik slaap heel slecht en ook omdat mijn suikergehalte steeds schommelt, ik heb gisteren voor t eerst met n hypo te maken gehad, nou 1 in de middag en dan 1 in de avond na het innemen van de lantus. Ik ben alleenstaand,ik heb hele lieve buren, maar die ga je niet om 2 uur s’nachts weer bellen om te vragen wat te doen,nadat ze al 100 keer op n dag op en af naar mij toe gekomen zijn om te helpen.gelukkig was mijn beste vriendin nog wakker (zij werkt in de bejaardenzorg)en kon ze mij wat advies geven, wat te doen en mij n hart onder de riem steken..maar..uit angst durfde ik niet meer te slapen, bang dat die hypo weer terug zou komen, het voelde als ik mijn ogen sloot, alsof ik in n diep gat weggleed en ben dus maar de hele nacht op gebleven en heb alleen maar door het huis heen lopen spoken en nartuurlijk gehuild,er spookte van alles door mijn hoofd.ik ben vandaag echt geradbraakt, heel erg gevoelig, ik probeerde wat te slapen door de dag heen, maar dat kon ik weer niet, ook omdat ik mij weer moest voorbereiden voor de lunch en prikken. Sorry als ik als n klaag majoor klink, moest dit ff kwijt zoals ik mij echt voel.

Wat ik zo graag zou willen, oh God, echt waar, mijn oude leven terug, ik zou weer die jongeman willen zijn die altijd lachte en genoot vd simpele dingen in het leven😢😢